Δημήτρης Θεοδωρακάκος: νιώθω σα να ξεκίνησα μόλις χθες.

Τι να πει κανείς για το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Δημήτρης Θεοδωρακάκος; Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες δρομείς μεγάλων αποστάσεων και μακράν ο κορυφαίος βουνίσιος δρομέας της χώρας ξεχωρίζει για το ήθος, τη σεμνότητα και τον επαγγελματισμό του. Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους, ενώ οι διακρίσεις του έξω από τα σύνορα της χώρας αποτελούν διαπιστευτήριο των ικανοτήτων του. Πέραν των επιδόσεών του σε κάθε λογής τερραίν, όμως, ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος είναι εξαιρετικός συνομιλητής και ένας άνθρωπος ικανός να εμπνεύσει και να βοηθήσει το συνάνθρωπό του να βγει στο δρόμο και να αγκαλιάσει τις αξίες και τα ιδανικά του αθλητισμού. Για όλους εμάς εδώ στο myathlete η εμπιστοσύνη του Δημήτρη σε θέματα εργομέτρησης και επιστημονικής προσέγγισης της άθλησης αποτελεί μεγάλο παράσημο και ιδιαίτερη χαρά.

Το περασμένο Σάββατο, στο 80άρι του Zagori Race, o Δημήτρης Θεοδωρακάκος πέτυχε μια ακόμα νίκη με ατομικό ρεκόρ και ρεκόρ διαδρομής. Ο λόγος σε εκείνον, ακριβοδίκαια.

Τι είναι αυτό που σε κινητοποιεί ακόμα και τώρα, μετά από τόσες νίκες; Ποιο είναι το κίνητρό σου για κάθε επόμενο αγώνα κάθε επόμενη προπόνηση;

Μου αρέσει η διαδικασία όλη. Απολαμβάνω την προπόνηση και την προσπάθεια και άλλα πολλά χαρακτηριστικά του αθλητισμού γενικότερα. Οι αγώνες, απλώς, έρχονται και συμπληρώνουν όλη αυτή την κατάσταση. Αυτοσκοπός δεν είναι κανένας αγώνας.

Υπάρχει ορεινός αγώνας στην Ελλάδα που να μην έχεις κερδίσει; Έχεις κάποιον αγώνα – απωθημένο;

Όχι.

Προχθές, πέτυχες πάλι ένα μεγάλο ρεκόρ στο 80άρι στο Ζαγόρι. Θυμάμαι ότι στο πρόσφατο παρελθόν έβγαζες και πάλι καλούς χρόνους όταν προετοιμαζόσουν παράλληλα για το μαραθώνιο. Είναι σύμπτωση ή ετοιμάζεις κάτι για το Νοέμβριο στην Αθήνα;

Ο μεγάλος μου στόχος είναι η Αθήνα. Όλα αυτά γίνανε επειδή μου αρέσει πολύ η προπόνηση στο βουνό. Την απολαμβάνω. Λατρεύω το Ζαγόρι. Κάθε χρόνο λέω ότι δεν θα τον ξανατρέξω, γιατί είναι αγώνας υπεραπαιτητικός που με δυσκολεύει πάρα πολύ. Φέτος μου βγήκε λίγο καλύτερα από άλλες χρονιές γιατί μέχρι το τέλος δεν αντιμετώπισα κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα – πάντα με δεδομένη την ιδιαιτερότητα ενός αγώνα σαν κι αυτόν. Παρότι, λοιπόν, λέω κάθε χρόνο ότι δεν θα τον ξανατρέξω, κάθε φορά επιστρέφω γιατί μου αρέσει πάρα πολύ η διαδρομή, το κλίμα, αλλά και γιατί έχω πάρα πολλές εμπειρίες μέσα από την προπόνηση, μέσα από τον καθαρισμό των μονοπατιών και μέσα από τη σχέση που έχω με τους διοργανωτές. Είναι στενοί μου φίλοι – οικογένειά μου ουσιαστικά. Η αφοσίωση αυτή με «αναγκάζει» να έχω και την ανάλογη προπόνηση.

Ωστόσο, το παραδέχεσαι πως στοχεύεις στην Κλασική Διαδρομή;

Ναι. Ο μεγάλος μου στόχος, όμως, είναι η Αθήνα, εάν μπορέσω να γυμναστώ όπως θα ήθελα – γιατί έχουν περάσει και τα χρόνια. Πρέπει, όμως, να πω πως δεν αντιμετωπίζω κάποιο θέμα. Σωματικά μπορεί να είμαι και καλύτερα από ποτέ. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ στο κομμάτι της προετοιμασίας του μαραθωνίου. Και για να σου συμπληρώσω και την πρώτη σου ερώτηση: νιώθω σα να ξεκίνησα χθες. Σα να μην έχω κάνει κανέναν από όλους αυτούς τους αγώνες που λες. Γιατί απολαμβάνω αυτή τη στιγμή που θα παίξω με το τερραίν, που θα παίξω με το σώμα μου, που θα αναμετρηθώ με τις δυνάμεις μου, που θα κουραστώ πάρα πολύ, που θα γνωρίσω διαφορετικά πράγματα μέσα από αυτά που αισθάνομαι μέσα στον αγώνα καθώς οι αστάθμητοι παράγοντες είναι πολλοί και μεταβάλουν την πεπατημένη. Πάντα κάτι μαθαίνεις.

Αυτό, όμως, είναι σε ένα βαθμό διαφορετικό από το τρέξιμο στην άσφαλτο. Εκεί, ως προς τη διαδρομή, δε μεταβάλλεται κάτι.

Όχι, αλλά αυτά που θα σου τύχουν είναι μεταβλητά. Δηλαδή, μπορεί μια φορά η προετοιμασία να σου πάει καλά και να μη σου βγει καλά το φορμάρισμα και να μην πας καλά στον αγώνα. Μια άλλη φορά να σου πάει μέτρια η προετοιμασία, να βγει το φορμάρισμα και να πας καλά στον αγώνα, αλλά να έχεις και στο νου σου και να αναρωτιέσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει τελικά αν είχε βγει η προετοιμασία. Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, σκέφτεσαι. Οπότε κάθε φορά κυνηγάς το κάτι παραπάνω γιατί ποτέ δεν είναι όλα τέλεια. Εμένα με συναρπάζει όλο αυτό το παιχνίδι, δεν μου έχει επιφέρει τον παραμικρό κορεσμό, οπότε γιατί να μην το συνεχίζω εφόσον είμαι υγιής.

Ποιο είναι το μυστικό, Δημήτρη; Η μάνα μου είχε μια έκφραση που χρησιμοποιούσε όταν ήθελε να «πικάρει» κάποιον. Έλεγε: «αντί να μεγαλώνεις, μικραίνεις». Εσύ φαίνεται να το πετυχαίνεις αυτό σε αθλητικό επίπεδο. Ποιο είναι το μυστικό;

Γιώργο, όλα αυτά τα χρόνια περίμενα να πάω 40 χρονών για να αρχίσουν να μου βγαίνουν τα ατομικά ρεκόρ! (γέλια). Αυτό είναι το μυστικό. Κρατιόμουν λίγο υποσυνείδητα. Πέρα από την πλάκα, τώρα, πιστεύω ότι απλά ωρίμασα. Λαμβάνοντας υπόψη τις επιδόσεις που έχω κάνει πρέπει να πω ότι ξεκίνησα σχετικά αργά το τρέξιμο. Υπάρχουν επομένως περιθώρια βελτίωσης. Το σώμα μου αλλάζει, το έχω δει. Προσαρμόζεται ακόμα πιο πολύ. Έχω κάνει πάρα πολλά χιλιόμετρα, αλλά επειδή η βάση του σώματός μου και της μυικής μου ανάπτυξης – και καρδιοαναπνευστικά – ήταν ως κωπηλάτης (πέρασα και τα εφηβικά και τα μεταεφηβικά μου χρόνια σε συγκεκριμένες προπονητικές επιβαρύνσεις), αυτά τροφοδοτούνταν κατά τη διάρκεια της μετέπειτα δρομικής μου προπόνησης. Τώρα, όμως, παρατηρώ ότι τα τελευταία χρόνια έχει μεταβληθεί το σώμα μου.

Γίνεται πιο δρομικό;

Ναι, γίνεται πιο δρομικό. Καταβολίζω πιο εύκολα τη μυική μου μάζα, που ουσιαστικά ήταν ενεργοβόρα όλα αυτά τα χρόνια και αντίθετη προς το τρέξιμο. Ενώ προπονούμουν αρκετά, έκανα και αρκετή ένταση και αρκετά χιλιόμετρα, δε μου βγήκαν οι επιδόσεις και που θα ήθελα, αλλά και που είχα δει στην προπόνηση ή που – τέλος πάντων – συνηγορούσαν στο ότι θα μπορούσε να είχε βγει κάτι διαφορετικό. Αυτή, βέβαια, η ανάλυση είναι σχετική γιατί όταν ήμουν στην περίοδο που προσέγγισα τα ατομικά μου ρεκόρ στην άσφαλτο, εγώ επέλεξα να κάνω βουνό, οπότε δεν ξέρω που θα μπορούσα να το είχα βελτιώσει και που όχι.

Σωστή είναι αυτή η παρατήρηση. Ίσως να έκανες μια διακοπή με την επιλογή του βουνού.

Ναι, όντως. Ωστόσο, αυτά που κέρδισα από το βουνό, αυτά που ένιωσα και όλα αυτά που με έβαλαν σε αυτό το μαγικό χώρο δεν τα αλλάζω με τίποτα και σε καμία περίπτωση. Δε με νοιάζει, ακόμα και αν έκανα πέντε – δέκα λεπτά καλύτερα το μαραθώνιο, ας έκανα και 2.13 και 2.14. Δε με νοιάζει. Είναι κάτι που έγινε συνειδητά και που το ευχαριστήθηκα πολύ. Είδα και διαφορετικά πράγματα, γυμνάστηκα και με αθλητές από όλο τον κόσμο και τους είδα να προσεγγίζουν το ίδιο αποτέλεσμα με διαφορετικό τρόπο που μου διεύρυνε και τους δικούς μου ορίζοντες στην προπόνηση. Πλέον τα βλέπω διαφορετικά τα πράγματα.

Η εργομέτρηση πόσο σε βοηθά στην προπόνηση; Πρόσφατα άκουσα το Νίκο Δημητριάδη να λέει σε μια διάλεξη ότι οι σύγχρονες μελέτες επισημαίνουν ότι ο άνθρωπος είναι ικανός, στο πλαίσιο μιας προσεγμένης ζωής και μιας στοχευμένης προπόνησης, να διατηρεί το ίδιο επίπεδο φυσικής κατάστασης και αθλητικής ικανότητας μέχρι την ηλικία των πενήντα ετών. Την ίδια στιγμή, ο Κριστιάνο Ρονάλντο δηλώνει πως θα παίζει μέχρι τα 45 του. Πως σου φαίνονται όλα αυτά; Μην το θεωρήσεις αδιακρισία, αλλά πως είναι ο τρόπος ζωής σου; Είναι συμβατός με τον αθλητισμό που κάνεις;

Λοιπόν, άκου Γιώργο: καταρχήν δεν έχω την επιστημονική βάση που έχει ο Νίκος (σ.σ. Δημητριάδης). Δεν έχω τα δεδομένα, δηλαδή, που έχει ο άνθρωπος αυτό γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν λέει κάτι τυχαία. Εγώ μπορώ να σου μιλήσω βιωματικά, λαμβάνοντας υπόψιν και φράσεις παλαιοτέρων που έλεγαν πως «όσο περνάνε τα χρόνια τρέχεις με την εμπειρία» και κάτι τέτοια. Προφανώς και δεν πιστεύω σε αυτό, σε καμία περίπτωση, έτσι; Εάν κάνεις τα ίδια ακριβώς πράγματα, όχι στην προπόνησή σου μόνο, αλλά και στον τρόπο ζωής σου, όπως το ανέφερες – δηλαδή αν προσέχεις την ξεκούρασή σου, τη διατροφή σου, αν έχεις κίνητρο και έμπνευση να τα συνεχίζεις αυτά με την ίδια συνέπεια και στο ίδιο πρόγραμμα – δεν ξέρω μέχρι ποια ηλικία μπορείς να φτάσεις παραμένοντας σε υψηλό επίπεδο. Βέβαια, τα 50 είναι μια μεγάλη ηλικία, αλλά μπορεί να το προσεγγίσει κάποιος – γιατί όχι; Έχουμε και παραδείγματα που το αποδεικνύουν: o Mebrahton (Meb) Keflezighi που ήταν δεύτερος στο Μαραθώνιο στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004 έκανε το ατομικό του ρεκόρ στο Μαραθώνιο πριν από τρία χρόνια στη Βοστώνη, αν δεν κάνω λάθος (σ.σ. το 2014 σε ηλικία 39 ετών).

Φαίνεται ότι αλλάζει αυτό, πράγματι.

Ε ναι. Σκέψου: δέκα χρόνια μετά το ολυμπιακό του μετάλειο έκανε ατομικό ρεκόρ. Οπότε είναι κι αυτό ένα δεδομένο που μπορούμε να το σκεφτόμαστε.

Εσύ ακολουθείς αθλητική ζωή; Προσέχεις τη διατροφή σου, το αλκοόλ, τα ξενύχτια;

Κοίταξε Γιώργο: στην ηλικία μου δεν είναι θέμα αν προσέχω ή όχι. Είναι δεδομένο αυτό. Είναι ο τρόπος ζωής μου. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να προσέξω. Η καθημερινότητά μου είναι έτσι. Δεν είναι κάτι που με περιορίζει. Απλά, μεγαλώνοντας, αυξάνονται οι κοινωνικές υποχρεώσεις – ας τις πούμε έτσι – σε διάφορους άλλους τομείς. Συγκεκριμένα για εμένα, οι στόχοι μου έχουν μεταβληθεί. Μπορεί τα πρώτα μου χρόνια στον αθλητισμό, το 80% της έως τώρα παρουσίας μου δηλαδή, να στόχευα στο απόλυτο της προπόνησης και της επίδοσης και των αποτελεσμάτων στους αγώνες. Πλέον, όμως, με ενδιαφέρει και πως θα παρακινήσω άλλους ανθρώπους να αγαπήσουν το άθλημα, να βιώσουν όλα αυτά που εμείς έχουμε βιώσει όλα αυτά τα χρόνια. Με ενδιαφέρει να εμπνεύσω κόσμο να ασχοληθεί και να ενστερνιστεί όλες αυτές τις αξίες του αθλητισμού.

Το νιώθεις σαν ευθύνη αυτό;

Και βέβαια είναι ευθύνη. Έχει και πολλές παράλληλες δράσεις: ημερίδες, ομιλίες σε σχολεία, σε υπηρεσίες. Βρίσκομαι οπουδήποτε μπορώ να προσεγγίσω τον κόσμο.

Τελευταία ερώτηση: με τι θα ήσουν ευχαριστημένος το Νοέμβριο στην Αθήνα;

Με ατομικό ρεκόρ.

Ανεξαρτήτου κατατάξεως;

Είναι δύσκολο να κάνω ατομικό ρεκόρ και να μην πάω σχετικά καλά, γιατί έχω 2.21’ στην ΑΘήνα. Κοίταξε, για να μην παρεξηγηθώ, αυτή τη στιγμή έχω εννέα μετάλλια στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και σου λέω ότι δεν είναι αυτοσκοπός το μετάλλιο. Θα μου άρεσε, βέβαια, να έχω και ένα δέκατο. Και μάλιστα τη χρονιά που έχω κερδίσει τους απαιτητικότερους και ανταγωνιστικότερους αγώνες στο βουνό στην Ελλάδα, να έχω και μια καλή παρουσία στο Μαραθώνιο της Αθήνας.

Θα σου το ευχηθώ ολόκαρδα.

Ευχαριστώ Γιώργο. Σου ξαναλέω, όμως: εάν καταφέρω να γυμναστώ όπως θέλω. Γιατί δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά.

Βήμα – βήμα.

Βήμα – βήμα, ακριβώς. Για να είμαι ευχαριστημένος με ό,τι κι αν γίνει θέλω να νιώσω ότι προσπάθησα όσο μπορούσα. Αν δεν βγει, τι να κάνουμε. Θέλω μόνο να είμαι ευχαριστημένος από την προσπάθεια που καταβάλω. Και στο λέω ειλικρινά.

Λένε, άλλωστε, πως το ταξίδι είναι σημαντικότερο από τον προορισμό.

Ναι. Εμένα δε με πειράζει να ξοδέψω πολλαπλάσιες ώρες προπόνησης για μια ελάχιστη βελτίωση. Γιατί μου αρέσει η προπόνηση. Είναι κάτι που δε μου κοστίζει.

Περνάς καλά.

Περνάω καλά, ναι.

Κάποιος θα σου έλεγε τώρα από τον καναπέ του: αυτό να το κοιτάξεις (γέλια).

Ναι, σίγουρα υπάρχει κάποιο θέμα στο παρασκήνιο, δεν πειράζει (γέλια). Το θέμα είναι να μπορείς να εκμεταλλεύεσαι τις καταστάσεις υπέρ σου. Είτε είναι θετικές, είτε είναι αρνητικές. Αυτό που λέω και στα παιδιά που συνεργάζομαι δηλαδή. Αυτό που με παρακινεί και μένα όλα τα χρόνια – ίσως είναι και ένας αμυντικός μηχανισμός – είναι να λαμβάνω κάθε αποτέλεσμα προς όφελός μου: μια αποτυχία να με γεμίζει με περισσότερο πείσμα και ευθύνη και μια επιτυχία με περισσότερη όρεξη. Σε κάθε περίπτωση δεν θέλω να εφησυχάζω. Δεν το κάνω αυτό ποτέ.

Και φαίνεται.

Το αντίθετο δηλαδή. Επειδή το φοβάμαι αυτό το πράγμα, μπαίνω πάντοτε πολύ πιο επιθετικά. Ειδικά μετά από μια επιτυχία.

Ευχαριστώ πολύ Δημήτρη. Εύχομαι να μας δίνεις πάντοτε αφορμές να μιλάμε και να ανταμώνουμε.
Ευχαριστώ και εγώ Γιώργο.

 

Γιώργος Μυζάλης.

Υπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

About the Author:myathlete