The Riding Project, το χρονικό.

Η ευτυχία και το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας γης, έγραφε ο Καμύ. Παίρνεις καλοκαιρινή άδεια από τη δουλειά και η πρώτη φάση των διακοπών σου είναι 32 ώρες ποδηλασίας στα βουνά της κεντρικής Ελλάδας, υπό τον καυτό, αδυσώπητο, ελληνικό ήλιο. Παράλογο.

©Nassos Triantafyllou

Μια μέρα πριν το ταξίδι, ο Κωνσταντίνος μου έστειλε προσωπικό μήνυμα στο messenger. Δεν το έγραψε στην ομαδική συνομιλία που είχαμε φτιάξει με τον Νάσο και τον Πάτρικ, ήθελε να το μοιραστεί μαζί μου. Έγραφε πως είχε ξανά “επεισόδιο” και πως αν δεν είχαμε μπλέξει χορηγούς, φίλους και γνωστούς, θα παρατούσε το ποδήλατο και θα πήγαινε διακοπές.

©Nassos Triantafyllou

Μια εβδομάδα νωρίτερα, είχε φτάσει με ασθενοφόρο σε νοσοκομείο, έχοντας ξυπνήσει τα χαράματα με έναν πόνο στο στήθος. Ίσως ήταν κρίση πανικού και ίσως είχε προκληθεί από το άγχος του για μερικές επίμονες αρρυθμίες της καρδιάς και μια αδυναμία που τον έκανε να χάνεται από τη συζήτηση και να παραμένει βουβός, κλεισμένος στην ενόχληση που εκείνη τη στιγμή εμφανιζόταν στο στέρνο του και τον κυρίευε.

Τι να του πω; Πως να του απαντήσω τη στιγμή που έκλεινα τις βαλίτσες μου για το εξαήμερο ταξίδι. Ήταν όλα έτοιμα και όμως όλα κατέρρεαν. Συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε παρέα και στην πρώτη αδυναμία να μπει στο αυτοκίνητο.

Θα κάναμε το πρώτο ποδηλατικό ντοκιμαντέρ περιπέτειας στην Ελλάδα, γεννημένο από την αγάπη μας για το ποδήλατο, τις μεγάλες αποστάσεις και τις ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις. Θα διανύαμε περίπου χίλια χιλιόμετρα και 14.000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς σε έξι σκέλη, ταξιδεύοντας από την Αθήνα στους Δελφούς, στο Καρπενήσι, το Βουργαρέλι της Άρτας, το Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας και το Αίγιο της Αχαΐας, ώστε να επιστρέψουμε ξανά στην Αθήνα στις 10 Αυγούστου.

©Nassos Triantafyllou

Ξεκινήσαμε από την Ακρόπολη στις 10.00 το πρωί της 5ης Αυγούστου. Εκεί μας περίμενε ο Γρηγόρης που θα ερχόταν μαζί μας μέχρι το Καρπενήσι, με την επιλογή να μπει στο αυτοκίνητο όταν νιώσει ότι εξαντλείται. Διασχίσαμε την Αρεοπαγίτου ανάμεσα σε πλήθη τουριστών και κατηφορίσαμε μαζί με την έξοδο των Αθηναίων προς τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ο δυνατός αττικός ήλιος χάθηκε στα σύννεφα όταν περάσαμε τη Μάνδρα και ψιχάλες μας υποδέχτηκαν στην ανάβαση προς την Αγία Σωτήρα. Μπαίνοντας στους ατελείωτους κάμπους της Βοιωτίας συναντήσαμε τον πρώτο χωματόδρομο. Από νωρίς φάνηκε πως αυτό το ταξίδι θα ήταν εντελώς αντισυμβατικό, με τα 25άρια ελαστικά μας να δυσκολεύονται να κρατήσουν πρόσφυση στο άγνωστο τερέν.

Περάσαμε την Αλίαρτο έχοντας διανύσει ήδη 95 χιλιόμετρα. Στον κεντρικό δρόμο, τίποτα δεν θυμίζει την αρχαία πόλη του απόγονου του Σίσυφου. Μόνο τα απομεινάρια του τείχους της αρχαίας ακρόπολης μαρτυρούν τη βία του Ξέρξη, του Κορινθιακού πολέμου και του πραίτορα Λουκρήτιου, που ανά τα έτη σχεδόν εξαφάνισαν την Αλίαρτο του παρελθόντος.

Φτάσαμε στο Δίστομο, όπου κάναμε μια στάση σαν φόρο τιμής στους 228 εκτελεσθέντες από τους Γερμανούς (Ιούνιος 1944) και συνεχίσαμε το δρόμο μας προς την ανάβαση της Αράχωβας και τη γρήγορη κατάβαση προς τους Δελφούς, όπου ο ουρανός μας επιφύλασσε ένα τελευταίο καλοκαιρινό μπουρίνι. Μετά από 166 χιλιόμετρα, κάναμε ένα λυτρωτικό μπάνιο και ένα λουκούλλειο γεύμα στο μπαλκόνι στου ξενοδοχείου Ηνίοχος.

©Nassos Triantafyllou

Το πρωί μας βρήκε να μελετάμε το δεύτερο σκέλος της διαδρομής. Θα προσεγγίζαμε το Καρπενήσι από τους πιο ανορθόδοξους δρόμους, ποδηλατώντας στην πρώτη από τις δύο δύσκολες μέρες του The Riding Project.

©Nassos Triantafyllou

Τέσσερα ζευγάρια τροχών κατηφόρισαν μαζί προς την Ιτέα. Στην παρέα είχε προστεθεί ο Γιάννης, ένας εξαιρετικός αρτοποιός/ζαχαροπλάστης που έχουμε την τύχει να αποκαλούμε φίλο, ο οποίος μας προμήθευσε με αρκετά κιλά από τις καλύτερες μπάρες του και μας συνόδευσε στον δρόμο προς την Παύλιανη.

©Nassos Triantafyllou

Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε στο 12ο χιλιόμετρο κινούμενοι προς Άμφισσα και συνεχίσαμε προς Μπράλο και Καλοσκοπή, για να μαζέψουμε 47 χιλιόμετρα σχεδόν συνεχόμενης ανηφόρας, μέχρι να κατηφορίσουμε προς την Παύλιανη. Τα έλατα και οι οξιές έσβηναν κάθε ίχνος κούρασης, ενώ από τη στιγμή που πατήσαμε Γκιώνα, δεν συναντήσαμε κανένα αυτοκίνητο εκτός από το δικό μας. Αυτή ήταν η Ελλάδα που θέλαμε να βρούμε στο ταξίδι μας. Πράσινη, αμόλυντη και γαλήνια.

©Nassos Triantafyllou
©Nassos Triantafyllou

Κατηφορίσαμε σε λιγότερο από πέντε λεπτά τα έξι χιλιόμετρα που χωρίζουν την Αγία Τριάδα από την Παύλιανη και στην κρύα βρύση του χωριού γεμίσαμε τα παγούρια μας. Μέσα σε πέντε λεπτά, είχαμε περάσει από την Γκιώνα στην Οίτη και κάτω από τα πλατάνια της πέτρινης πλατείας αποχαιρετούσαμε τον Γιάννη. Όσο για τον Γρηγόρη, είχε κάνει έως εδώ 63 δύσκολα χιλιόμετρα και θα συνέχιζε το ταξίδι στο αυτοκίνητο.

©Nassos Triantafyllou
Κάθε καλοκαίρι η πλατεία της Παύλιανης γεμίζει παιδικές φωνές. ©Nassos Triantafyllou
«Μια αστραπή είναι η ζωή, μα προλαβαίνουμε» Στην Παύλιανη κάθε πεταλιά είναι διδακτική. ©Nassos Triantafyllou

Μείναμε μόνοι, ο Κωνσταντίνος και εγώ, με τον καιρό σύμμαχο ακόμη και κανένα σημάδι αδυναμίας στον ορίζοντα. Ανεβήκαμε πάνω από το χωριό και μπήκαμε στον δασικό δρόμο της Οίτης. Αυτό το χωμάτινο τμήμα σηματοδοτεί την εκκίνηση του Iti Epic mtb race, μόνο που εμείς το πατούσαμε με τα ποδήλατα δρόμου μας. Προσεκτικά, χωρίς απότομες κινήσεις πάνω στις κοφτερές πέτρες και με τα λάστιχα να χάνονται στο κοκκινόχωμα, διανύσαμε οκτώ χωμάτινα χιλιόμετρα για να πιάσουμε ξανά άσφαλτο στο χωριό Κουμαρίτσι.

©Nassos Triantafyllou
©Nassos Triantafyllou

Είχαμε περάσει τέσσερις ώρες στη σέλα, μεσημέριαζε και η διαδρομή μας κατέβαζε στις πεδιάδες του Σπερχειού όπου η ζέστη ήταν αφόρητη. Ακόμα και η στάση μας στο μνημείο της γέφυρας του Γοργοποτάμου έγινε βιαστικά. Δεν μπορούσε όμως και να μην γίνει. Η ανατίναξη της σιδηροδρομικής γέφυρας του Γοργοποτάμου από την ελληνική αντίσταση και τους Άγγλους συμμάχους, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο πιο κάτω από το μαρμάρινο μνημείο, τα πλατάνια προσφέρουν λίγες ανάσες δροσιάς στους περαστικούς, με το κελάρυσμα του νερού να λειτουργεί λυτρωτικά στιγμές σαν αυτή, που ο υδράργυρος ξεπερνούσε τους 40 βαθμούς Κελσίου.

Από το Κουμαρίτσι, που στέκει σε υψόμετρο σχεδόν χιλίων μέτρων, πέσαμε στα 200 μέτρα του Γοργοποτάμου μέσω μιας δυναμικής, στριφτερής κατάβασης, ©Nassos Triantafyllou
Βρεθήκαμε να ασφυκτιούμε στη ζέστη της πεδιάδας του Σπερχειού. ©Nassos Triantafyllou
Και δεν ήταν μόνο η ζέστη… ©Nassos Triantafyllou

Παλέψαμε για μιάμιση ώρα στη ζέστη της πεδιάδας για να φτάσουμε μετά από 140 χιλιόμετρα στον Άγιο Γεώργιο και να αρχίσουμε την ανάβαση 16 χιλιομέτρων προς τον Άγιο Νικόλαο ή αλλιώς Λάσπη, όνομα που οφείλει στα πολλά τρεχούμενα νερά του.

The Riding Project, 6/8/2019 ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 6/8/2019 ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 6/8/2019 ©Nassos Triantafyllou

Στα αριστερά μας ο ποταμός Σπερχειός φρόντιζε πλέον για τη δροσιστική βλάστηση και τα δύσκολα ανηφορικά χιλιόμετρα περνούσαν λίγο πιο υποφερτά.

Στις 6:30 ώρες περάσαμε τις φουρκέτες του Τυμφρηστού, που χτισμένος σε υψόμετρο 600 μέτρων έχει θέα στις ελατοσκέπαστες πλαγιές της Οίτης και την κοιλάδα του Σπερχειού. Από εκεί και πέρα ξέραμε πως πλησιάζουμε στο Καρπενήσι, με το τοπίο να μας αποζημιώνει σε κάθε πεταλιά και το βουνίσιο αεράκι να μας δροσίζει.

Ο Γιάννης Γκρίτζας, σταθερό μέλος της οικογένειας του myathlete και αρτοποιός με μεράκι, φρόντισε να μην πεινάσει ποτέ η παρέα. ©Nassos Triantafyllou
Πέρασμα από τη σήραγγα του Τυμφρηστού. Η εφήμερη δροσιά του τούνελ ήταν μια ευχάριστη προσθήκη στα τελευταία χιλιόμετρα της ημέρας. ©Nassos Triantafyllou

Είχαμε περάσει περισσότερες από επτά ώρες στη σέλα όταν φτάσαμε στο Lecadin. Αποχαιρετήσαμε τον Γρηγόρη που θα συνέχιζε τις διακοπές του σε κάποιο νησί του Αιγαίου και ξεφορτώσαμε βαλίτσες.

The Riding Project, 6/8/2019 ©Nassos Triantafyllou

Τότε ήρθε η πρώτη υπενθύμιση πως ο Κωνσταντίνος σε αυτό το project ξεπερνάει τον εαυτό του. Είχε καθίσει μόνος στο πεζούλι του ξενοδοχείου κοιτάζοντας αόριστα μπροστά του, χωρίς να μπορεί να δει πραγματικά τη μαγευτική θέα του Καρπενησίου. Περνούσε κρίση. Αρρυθμίες κλόνιζαν το στήθος του και γέμιζαν φόβο το μυαλό του. Αλλά δεν είναι από αυτούς που κάνουν πίσω. Δεν φοβόταν για τον εαυτό του, φοβόταν μήπως δεν μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι. Μήπως «κρεμάσει» την παρέα.

Μετά από ένα καλό μπάνιο και ένα εξαιρετικό γεύμα στο Μικρό Χωριό, επανήλθε. Ήταν έτοιμος για τη συνέχεια.

Η ικανότητα του Κωνσταντίνου να φτάνει στον πάτο στο τέλος κάθε μέρας και να ξανασηκώνεται κάθε πρωί για να συνεχίσει ήταν κάτι συγκλονιστικό, που ως συνοδοιπόρος του, ήμουν ο μόνος που μπορούσε να τη συλλάβει. ©Nassos Triantafyllou

Το Καρπενήσι και η ευρύτερη περιοχή της Ευρυτανίας φιλοξενεί συνέχεια αθλητές κάθε είδους, ενώ εκεί προετοιμάζονται αρκετές εθνικές ομάδες. Είναι μια μικρή αθλητική Μέκκα, με δροσερό καλοκαίρι και κατάλληλες υποδομές για όσους αντέχουν να αποχωριστούν τη θάλασσα. Έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν Πανελλήνια Πρωταθλήματα ποδηλασίας δρόμου και mtb, ενώ το σύστημα μονοπατιών του ενδείκνυται για πεζοπορίες κάθε επιπέδου.

Μετά από ένα συγκρατημένο πρωινό και ένα τσεκάρισμα στα ποδήλατα, καβαλήσαμε έξω από το Lecadin και αποχαιρετήσαμε το Καρπενήσι.

ψημένο ψωμάκι με τυροκαυτερή και χορτόπιτα. Για ζέσταμα… ©Nassos Triantafyllou
Κάπως έτσι ήταν η συνέχεια. ©Nassos Triantafyllou

Συχνά, ο πιο σύντομος δρόμος δεν είναι και ο πιο εύκολος για να φτάσεις στον προορισμό σου. Εμείς δεν πήραμε τον πιο σύντομο, ούτε όμως και τον πιο μακρύ. Πήραμε τον πιο ανορθόδοξο και αυτό θα το μαθαίναμε στη συνέχεια..

Ξημέρωμα στην Ευρυτανία. ©Nassos Triantafyllou
Η Dear Greece, μια εταιρία με ιδιαίτερα ποιοτικά προϊόντα αρτοποιίας, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε πρωινού μας. ©Nassos Triantafyllou

Το ride ξεκίνησε με 7 χιλιόμετρα ανάβασης στα 1174 μέτρα, ενώ η κατάβαση προς το Άνω Καλεσμένο ήταν ένα από τα ευχάριστα highlights της ημέρας. Μια γραφική μεταλλική γέφυρα μας πέρασε πάνω από τον Ταυρωπό ποταμό για να μας στείλει στον πρώτη και μακρύτερη ανάβαση μιας ημέρας που άγγιξε το βασανιστήριο της σταγόνας. Νέα Βίνιανη, Κρέντης και Βαλαώρα ήταν μερικά από τα χωριά που περάσαμε και ας είμαστε ειλικρινείς, δεν τα είχαμε ακούσει ποτέ ξανά. Κάθε ανάβαση έμοιαζε να είναι η τελευταία, μα ακολουθούσε πάντα ακόμα μία. Κάθε κλίση έμοιαζε να μην ανεβαίνει άλλο μέχρι να έρθει η επόμενη στροφή. Κάθε σταγόνα ιδρώτα καθόταν στα μουσκεμένα μας ρούχα για να στεγνώσει εκεί κάτω από τον καυτό ήλιο και να αφήσει έναν ακόμα λεκέ άλατος.

The Riding Project, 7/8/2019 ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 7/8/2019 ©Nassos Triantafyllou
Τα τσοπανόσκυλα είναι κλασικό feature σε κάθε βουκολικό τοπίο. Θέλουν προσοχή, ανάλογη με τον αριθμό της αγέλης. ©Nassos Triantafyllou
Στιγμιότυπο από την κατάβαση προς τον Ταυρωπό. ©Nassos Triantafyllou
Γέφυρα Μέγδοβα. Όπου Μέγδοβας είναι το άλλο όνομα του Ταυρωπού ποταμού. ©Nassos Triantafyllou

Περάσαμε ακόμα δυο γεφύρια στο δρόμο για το Βουργαρέλι. Το πρώτο ήταν πάνω από τη λίμνη Κρεμαστών, του ποταμού Αγραφιώτη και το δεύτερο ήταν το μεγαλόπρεπο γεφύρι Τέμπλας. Βρίσκεται στον Αχελώο ποταμό, και ενώνει τα χωριά Τοπόλιανα της Ευρυτανίας και Βρουβιανά του Βάλτου. Χτισμένο από το 1909, το γεφύρι στέκει εκεί μέχρι και σήμερα, περιμένοντας πλέον τη σύγχρονη αντικατάστασή του να το στείλει στη σύνταξη.

Το ξεκίνημα της μεγαλύτερης ανάβασης της ημέρας. ©Nassos Triantafyllou
Κλίσεις και ζέστη, πριν ακόμα ολοκληρώσουμε το ένα τέταρτο της διαδρομής. ©Nassos Triantafyllou
Άγνωστες αναβάσεις περιτριγυρισμένες από μεγαλοπρεπείς κορυφογραμμές. Αυτή ήταν η Ελλάδα που ψάχναμε όταν ξεκινήσαμε από την Αθήνα. ©Nassos Triantafyllou

Μετά τα Βρουβιανά, μπήκαμε στον χωματόδρομο που για χρόνια αποτελεί βασικό πέρασμα της περιοχής. Ένα μείγμα κοκκινοχώματος με σχιστόλιθο και ποταμίσια πέτρα. Αντίθετα από το τερέν της Οίτης, τώρα τα λεπτά λάστιχά μας μετά βίας έβρισκαν να πατήσουν καθαρό χώμα.

The Riding Project, 7/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 7/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Ακόμα και τα δόντια μας κροτάλιζαν από τους κραδασμούς. Τα νερά του Αχελώου στα δεξιά μας, σαν να λοιδορούσαν τη μάταιη προσπάθειά μας κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο. Αυτό ήταν το κόστος που έπρεπε να πληρώσουμε για την εμπειρία που διαλέξαμε να ζήσουμε, όμως θα το πλήρωνα ξανά και ξανά χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήμασταν ελεύθεροι από κάθε έγνοια του αναπτυγμένου κόσμου. Μας ενδιέφερε μόνο ο ρυθμός με τον οποίο θα γυρίζαμε τα πετάλια.

Από τους Δελφούς μέχρι το Βουργαρέλι, είχαμε την τύχη να απολαμβάνουμε την παρέα του Γιάννη Παπαθανασίου, συνδιοργανωτή του Omphalios Classic μεταξύ άλλων, της Μαρίνας και του Νίκου. Μαζί θαυμάσαμε το τοπίο που στολίζει ο ποταμός Αχελώος. ©Nassos Triantafyllou

Με μια παιδική αφέλεια, όταν φτάσαμε στα Μιλιανά πιστέψαμε πως τα δύσκολα είχαν περάσει. Δεν γνωρίζαμε πόσα ακριβώς χιλιόμετρα μας απομένουν και κυρίως, πόσα ανηφόρια ακόμα θα ανεβούμε.

The Riding Project, 7/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Συναντήσαμε ακόμα έναν χωματόδρομο στη διαδρομή μας, λίγο πριν την Ελάτη. Κοκκινόχωμα με σχιστόλιθο ξανά. Έπρεπε να ακροβατούμε για να μην σκίσουμε τα λάστιχα και να πιέζουμε σαν υστερικοί για να ξεπεράσουμε τα απότομα ανηφορικά σημεία. Ήταν λιγότερο από τρία χιλιόμετρα σε διάρκεια, μας με έντονες υψομετρικές διαφορές. Με ανακούφιση πατήσαμε ξανά άσφαλτο, εξουθενωμένοι και σκονισμένοι για ακόμα μια φορά.

The Riding Project, 7/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
Χώμα, αλάτι και ιδρώτας. Τα πόδια του Κωνσταντίνου μαρτυρούν τις συνθήκες του ride. ©Nassos Triantafyllou

Συνεχίσαμε να ανηφορίζουμε προς την Ελάτη για να βρεθούμε μετά από αρκετές ώρες ξανά σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 800 μέτρων. Εκεί η ζέστη είναι πιο υποφερτή, με το έλατο και τη μαύρη πεύκη να αντικατοπτρίζονται μεγαλόπρεπα στις ξεραμένες κόρες μας. Η ορεινή Ελλάδα μας αντάμειβε ξανά για την επιλογή μας.

Ξεκορφίσαμε μετά το Τετράκωμο Άρτας. Το αλτίμετρο έγραφε 1005 μέτρα. Βουτήξαμε στην κατηφόρα έχοντας βρει δεύτερη πνοή και αφότου μπήκαμε στην παλαιά εθνική οδό Τρικάλων-Άρτας, τρέχαμε σαν κυνηγόσκυλα πίσω από το θήραμά τους. Έπρεπε να βάλουμε ένα τέλος σε αυτή τη βόλτα των έξι ωρών, 150 χιλιομέτρων και 3.500 μέτρων υψομετρικής διαφοράς.

The Riding Project, 7/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Σταματήσαμε έξω από το Rouista Tzoumerka Resort, μια πετρόχτιστη όαση στην άκρη του οικισμού. Οι οικοδεσπότες μας ήταν ήδη εκεί. Όπως καταλάβαμε αργότερα, είναι σχεδόν πάντα εκεί, δίνοντας πρόσωπο σε έναν ήδη ζεστό, γραφικό χώρο. Η δράση τους δεν τελειώνει στο κατώφλι του Rouista. Έχουν βοηθήσει στη διάνοιξη μονοπατιών στην περιοχή, δίνοντας στον φιλοξενούμενο εξαιρετικές επιλογές για πεζοπορία ή mountainbike με κατάληξη σε δροσερές λίμνες και ποταμίδιες όχθες. Δυστυχώς, δεν είχαμε τη δύναμη και τον χρόνο να τα απολαύσουμε. Αρκεστήκαμε στη θαλπωρή του δωματίου, σε μια καλή ταβέρνα και μια δροσιστική βάφλα κάτω από τον ουρανό των Τζουμέρκων. Το Θέρμο μας περίμενε.

Ο Δημήτρης και η Ελευθερία μας υποδέχτηκαν στο Rouista Tzoumerka Resort, μας έδειξαν το βασίλειο-μας-για-μια-μερα και μας έστειλαν γρήγορα στην διπλανή ταβέρνα για αποκατάσταση! ©Nassos Triantafyllou
Στην αυλή του ξενώνα βρήκαμε όσα χρειαζόμασταν για ένα χαλαρό βράδυ με θέα τον ξάστερο ουρανό των Τζουμέρκων. ©Nassos Triantafyllou
Η αποκατάσταση συνεχίστηκε μέχρι αργά. ©Nassos Triantafyllou

Αφού φάγαμε ένα απολαυστικό πρωινό και αποχαιρετήσαμε τους οικοδεσπότες μας, κινήσαμε νότια, σε μια διαδρομή που ελπίζαμε να μην μας φορτώσει με περισσότερα από 2000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς και 160 χιλιόμετρα. Για να φτάσουμε στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας θα περνούσαμε δίπλα από τέσσερις λίμνες. Πρώτη είχε σειρά η τεχνητή λίμνη του Άραχθου. Την προσεγγίσαμε μέσα σε πενήντα λεπτά από το Βουργαρέλι και διασχίζοντας τον ποταμό Καλεντίνη, την αφήσαμε πίσω μας συνεχίζοντας νότια.

The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 8/8/2019

Το σώμα ήταν κουρασμένο και οι ανηφόρες που ακολούθησαν δεν βοήθησαν την κατάσταση. Μόνο το ανεξερεύνητο τοπίο και το άγνωστο μετά τη στροφή μας κρατούσαν σε κίνηση.

Ξεκορφίζοντας στα 756 μόλις μέτρα, αφήσαμε πίσω μας τον Νομό Άρτας και μπήκαμε στην Αιτωλοακαρνανία.

Περάσαμε σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Κρεμαστών -την οποία όμως δεν είδαμε ποτέ- για να φτάσουμε στο προσφυγικό χωριό Μπαμπαλιό, στις όχθες της λίμνης Κρεμαστών. Οι κάτοικοι αυτού του χωριού έχουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ερχόμενοι στην περιοχή το 1922 διωγμένοι από τους Τούρκους, για να διωχθούν ακόμα μια φορά, από τα έργα της ΔΕΗ και τα νερά της τεχνητής λίμνης. Έφτιαξαν ξανά τον οικισμό τους λίγο ψηλότερα, με τη λίμνη πλέον να αποτελεί το καλύτερό του αξιοθέατο.

The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
Η ζέστη, για ακόμη μια μέρα ήταν στα «high» της. ©Nassos Triantafyllou

Μετά τη λίμνη, ο δρόμος ήταν επιτέλους επίπεδος, χωρίς βουνά στροφές και χαράδρες. Ελαφρώς ανιαρός στο μάτι, μα ιδιαίτερα βολικός τώρα που ο ήλιος άρχιζε να καψαλίζει το δέρμα και το χρονόμετρο έγραφε ήδη τέσσερις ώρες στη σέλα. Μπήκαμε στο έρημο Αγρίνιο στις 2.30 μμ. Οι περισσότεροι κάτοικοι έκαναν τη μεσημεριανή τους σιέστα, ενώ εμείς διασχίζαμε την Ηρώων Πολυτεχνείου σαν εναλλακτικοί τουρίστες.

Χρειάζεται συνεργασία σε όλους τους τομείς για να επιτευχθεί ένας συλλογικός στόχος. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Περάσαμε τον Ακροπόταμο και την Παντάνασσα για να φτάσουμε να ρολάρουμε παράλληλα με τη λίμνη Τριχωνίδα για δύο χιλιόμετρα. Σύντομα την αφήσαμε πίσω μας και περνώντας τη Μυρτιά αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για το χτισμένο στα 400 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας, Θέρμο. Η ανάβαση έχει απόσταση δέκα χιλιόμετρα και χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα κακή ασφαλτόστρωση. Αξίζει να την περάσεις για να εκτιμήσεις τα φαρδιά ελαστικά… Σε συνδυασμό δε με την αφόρητη μεσημεριανή ζέστη, δημιουργήθηκε το τέλειο υπόστρωμα για αυτό που θα ακολουθούσε.

Ο Θ. Συρακούλας, μας υποδέχτηκε κοντά στη Μυρτιά για να απαλύνει λίγο τον πόνο των τελευταίων χιλιομέτρων με τη θετική του ενέργεια. ©Nassos Triantafyllou

Τρία χιλιόμετρα πριν από την πόλη, μια δεξιά στροφή μας έφερε στον επίγειο παράδεισο. Τρεχούμενα παγωμένα νερά και μια βρύση βάλσαμο για τα ξεραμένα μας λαρύγγια. Οι πηγές της Αγίας Σοφίας, παρά την Αυγουστιάτικη ζέστη ήταν κελαριστές και παγωμένες σαν τα ποτάμια της Πίνδου που είχαμε αφήσει πίσω μας.

The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Μετά από μια πεντάλεπτη στάση -που διήρκησε σχεδόν μισή ώρα- σταματήσαμε το πλατσούρισμα και κινήσαμε προς το Θέρμο για το κλείσιμο της τέταρτης μέρας. Για τη διαμονή μας εκεί, είχε φροντίσει η Λέσχη Μικτού Αθλητισμού Θέρμου (ΛΕΜΑΘ) η οποία έχει έντονη δραστηριότητα στον τομέα του ποδηλάτου. Ακόμη στο Θέρμο διοργανώνεται και ένα brevet 300 χιλιομέτρων, για όσους πιστεύουν πως δέκα ώρες στη σέλα είναι πολύ λίγες για να απολαύσεις το ride! Φέτος, το brevet Θέρμου (30/03/2019) είχε οκτώ τερματίσαντες, με τον πρώτο τερματισμό σε 14:08.

Οικογενειακή φωτογραφία στο τέλος του ride με guest τον Θανάση. ©Nassos Triantafyllou

Δεδομένου ότι η επόμενη ημέρα ήταν η «εύκολη» του εξαήμερου, με μόλις 100 χιλιόμετρα και 1400 μέτρα θετικής υψομετρικής, αδράξαμε την ευκαιρία και βγήκαμε για βραδινή τσάρκα στην πλατεία του Θέρμου υπό την καθοδήγηση του ντόπιου Θανάση Συρακούλα, ενός νεαρού ποδηλάτη που έχει κολλήσει στο αυτοκίνητό του ένα αυτοκόλλητο με την επιγραφή “Fake Taxi”… Ξεκάθαρα φίλος μας ο Θανάσης!

Ο Πάτρικ με τον Νάσο ξέκλεψαν και λίγο χρόνο για πλατσούρισμα στη λίμνη ενώ εμείς ακόμη μαζεύαμε τα κομμάτια μας. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 8/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Το επόμενο πρωί βρήκε όλη την παρέα πιο χαλαρή να προσπαθεί μάταια να αναχωρήσει από το ξενοδοχείο Θέρμιος Απόλλων σε μια φυσιολογική, για τη ζέστη, ώρα. Φύγαμε με χαμόγελο στις 10 έχοντας αποτύχει για ακόμα μια φορά. Κάναμε μια στάση στην πλατεία για καφέδες και δυο κουβέντες με τον πρωτομάστορα της ΛΕΜΑΘ, Γιώργο Ντρέλλια και καβαλήσαμε ξανά με πρώτο προορισμό το Αντίρριο.

Οικογενειακή φωτογραφία με φόντο τον Κοσμά τον Αιτωλό. ©Nassos Triantafyllou

Σύντομα βρεθήκαμε να κατηφορίζουμε με θέα στην επιβλητική λίμνη Τριχωνίδα, σε ένα από τα πιο γαλήνια ξεκινήματα του εξαήμερου. Αν σας βγάλει ο δρόμος, μια στάση για καφεδάκι στο Αλθαία με θέα τη λίμνη αποτελεί απαίτηση για κάθε bucket list.

The Riding Project, 9/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 9/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Περάσαμε τα Σιταράλωνα, πατρίδα του βιντεογράφου παύλα φωτογράφου μας και ανηφορίσαμε για Δουναίικα. Αφού συναντήσαμε τους Γιάννη Βορριά και Γιώργο Μπουτόπουλο, κατηφορίσαμε μαζί προς τη γέφυρα Μπανιά, μια μεταλλική γέφυρα που εξυπηρετεί στη διάσχιση του Εύηνου ποταμού. Το σημείο αποτελεί πόλο έλξης φυσιολατρών, καθώς ο επισκέπτης μπορεί να πεζοπορήσει, να κάνει mountainbike, rafting και rappel στην ευρύτερη περιοχή. Επισκέπτες γαρ, κάναμε και εμείς μια ολιγόλεπτη στάση για χάζι και συνεχίσαμε το δρόμο για Ναύπακτο και Αντίρριο. Στην πόλη αποχαιρετήσαμε τους δύο συνοδοιπόρους μας, που για μιάμιση ώρα έσπασαν το μονότονο μοτίβο των τελευταίων ημερών. Το ρητό λέει, “κανένας δρόμος δεν είναι μακρύς συντροφιά με έναν φίλο”. Εδώ μπορούμε να προσθέσουμε πως όσο περισσότεροι οι φίλοι, τόσο πιο βραχύς και ευχάριστος γίνεται ο δρόμος.

Παρέα με τον Γιώργο και τον Γιάννη «φάγαμε» μερικά δύσκολα χιλιόμετρα στον δρόμο προς τη Ναύπακτο. Η κουβέντα και οι αναμνήσεις του παρελθόντος, «ελάφρυναν» τα πόδια μας. ©Nassos Triantafyllou
Η πέμπτη μέρα του The Riding Project είχε πολλές «οικογενειακές» φωτογραφίσεις! ©Nassos Triantafyllou

Φτάσαμε στο Αντίρριο και μέσα σε λίγα λεπτά επιβιβαζόμασταν στο φέρι Τα καραβάκια από Ρίο και Αντίρριο αναχωρούν ανά δεκαπέντε λεπτά και το κόστος επιβίβασης που επιβαρύνει μόνο το όχημα, είναι 6.50 ευρώ. Value for money για όσους έχουν τον χρόνο για μια μικρή κρουαζιέρα στον Κορινθιακό.

The Riding Project, 9/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
The Riding Project, 9/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Αποβιβαστήκαμε έχοντας πάρει τη μικρή μας δόση από θάλασσα και μπήκαμε στην παλιά εθνική οδό με προορισμό το Γρηγόρι του Δήμου Συμπολιτείας, ένα μικρό ορεινό χωριό σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από το Αίγιο που τυχαίνει να αποκαλώ “σπίτι”.

Η παλιά εθνική οδός Αιγίου-Πατρών ήταν ανέκαθεν ένας σχετικά στενός, επικίνδυνος δρόμος με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και ελάχιστη υποψία ΛΕΑ. Η πρόσφατη νέα ασφαλτόστρωση βελτίωσε πολύ την κατάσταση και η αποκλειστική θέα στον Κορινθιακό χαλαρώνει και τα πιο κουρασμένα πόδια, όμως δεν παύει να είναι ένας δρόμος που χρίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Τον περάσαμε γρήγορα και σχετικά άκοπα, με μικρές αλλαγές στην κεφαλή για να κρατήσουμε ψηλά την ταχύτητα, σύντομα βρεθήκαμε να στρίβουμε δεξιά, δηλαδή νότια, για να εισέλθουμε στην ορεινή Αχαΐα, αυτή που δεν συγχωρεί κουρασμένα πόδια και απροετοίμαστους αναβάτες. Σε όποιο σημείο της παλιάς εθνικής οδού από την Πάτρα έως το Ξυλόκαστρο αποφασίσεις να κινηθείς νότια, έχεις να αντιμετωπίσεις μεγάλες κλείσεις, αλλά και να επιβραβευτείς με μοναδικά τοπία. Ο Χελμός, η ορεινή Κορινθία και το Παναχαϊκό όρος αποτελούν εγγύηση σε αυτό.

Όταν ο δρόμος άρχισε να στρέφεται προς τον ουρανό, σκύψαμε τα κεφάλια και κάναμε αυτό που πέντε μέρες τώρα κάναμε καλά. Δυνατό πετάλι. ©Nassos Triantafyllou

Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε σχεδόν αμέσως και περνώντας τις σορούς με τα αραδιασμένα σκουπίδια στους ξεχειλισμένους κάδους – μόνιμα πρόβλημα του Δήμου Αιγίου – ρίξαμε τον μεγάλο δίσκο και σκαρφαλώσαμε την πλαγιά του βουνού. Το εύκολο κομμάτι της ημέρας ήταν πίσω μας και πλέον ανηφορίζαμε μουσκεμένοι από τον ιδρώτα προς το υψόμετρο των 600 μέτρων. Χωράφια με σταφίδες και ελιές είχαν τώρα πάρει τη θέση του γαλάζιου της θάλασσας. Μισή ώρα αργότερα, μπαίναμε στο χωριό και κατηφορίζαμε τον τσιμεντένιο δρόμο προς το σπίτι, ανάμεσα σε κοτέτσια, αμπέλια και ένα συνονθύλευμα παλιών και νέων οικημάτων που το κάθε ένα είχε τη δική του ανορθόδοξη αισθητική.

Εικόνες σαν αυτή είναι σύνηθες φαινόμενο στην περιοχή της Αχαΐας, με τον ΧΥΤΑ να έχει κλείσει λόγω υπερκορεσμού και σοβαρών αστοχιών εδώ και αρκετούς μήνες. ©Nassos Triantafyllou
Η Αχαΐα ήταν ανέκαθεν μια περιοχή με μεγάλη παραγωγή σταφίδας, ενώ αξίζει να δοκιμάσει κανείς και το λάδι της περιοχής. ©Nassos Triantafyllou

Σύντομα μας υποδέχτηκαν ο Μάρκος, ο Άρης, η Φαίδρα, η Αμαλία, ο Ζάχος και η Μάγια. Οι γονείς μου είχαν πάντα μια αδυναμία στα αδέσποτα και συνταξιούχοι πλέον, είχαμε μετατρέψει το σπίτι σε “δομή”με άστεγους σκύλους από το Κορωπί, την Αθήνα, την Κρήτη και τη Σαντορίνη.

The Riding Project, 9/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
Με τη σκάρα έτοιμη να ψήσει και την κουζίνα γεμάτη σπιτικές λιχουδιές, οι γονείς μου, Αγγελική και Βαγγέλης, έκαναν επίδειξη ετοιμότητας στην άφιξή μας. ©Nassos Triantafyllou

Είχαμε φτάσει για πρώτη φορά στον προορισμό μας πριν τις τέσσερις και έτσι, μετά από ένα πλούσιο γεύμα με μακαρονάδες, κολοκυθοανθούς γεμιστούς με τυρί και πιπεριές στον φούρνο και μια ήπια σιέστα, κλείσαμε τη μέρα με ένα bbq υπό την καθοδήγηση του πατέρα και τη δροσιά του θαλασσινού αέρα που σκαρφάλωνε την πλαγιά και θρόιζε τα φύλλα της αιωνόβιας βελανιδιάς – φυσικό στέγαστρο του σπιτιού και βασικός λόγος ύπαρξής του.

BBQ time!

Το πρωί της δεκάτης Αυγούστου μας βρήκε να ετοιμαζόμαστε για το τελευταίο σκέλος του The Riding Project. Ήταν η μέρα με τις μικρότερες υψομετρικές διαφορές -1238 μέτρα- αλλά τη μεγαλύτερη απόσταση -193 χλμ.

The Riding Project, 0/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
Από μικρό παιδί ανέβαινα αυτά τα καλντερίμια, με ποδήλατα 24 ιντσών και επτά ταχυτήτων, για να πάω στην πλατεία του χωριού. Ελάχιστα είχε βελτιωθεί η κατάσταση με το 6.9 κιλών Emonda SLR μου. ©Nassos Triantafyllou

Μετά από μια γρήγορη κατάβαση προς την παλιά εθνική, βρεθήκαμε πάλι να ρολάρουμε με τον Κορινθιακό στα αριστερά μας. Κάναμε μια στάση στο Δερβένι για καφεδάκι και κουβέντα με τον Φαίδωνα, ιδιοκτήτη της ODD3 και φανατικό αθλητή, ενώ τα γαλαζοπράσινα νερά λικνίζονταν σαγηνευτικά δίπλα μας, σαν να θέλουν να μας αποσπάσουν από το σκοπό μας. Με βαριά καρδιά ανεβήκαμε ξανά στη σέλα. Έπρεπε να κλείσουμε αυτό το Ride και ως από μηχανής θεός, λίγο πριν το Ξυλόκαστρο βρέθηκε μπροστά μας ο Γιώργος Μπουλμέτης, βοηθώντας μας ιδιαίτερα να ανεβάσουμε ρυθμό και να κρατήσουμε ζωντανό το κίνητρό μας.

The Riding Project, 10/8/2019. ©Nassos Triantafyllou
Από αριστερά, Νάσος, Κωνσταντίνος, Πέτρος Φαίδωνας, Πάτρικ, Γιώργος. ©Nassos Triantafyllou

Φτάσαμε μαζί του στην Κόρινθο, όπου τον αποχαιρετίσαμε και διασχίσαμε τον ισθμό από τη φαντασμαγορική βυθιζόμενη γέφυρα – βασική ατραξιόν της περιοχής. Έπειτα, χαιρετίσαμε και την υπόλοιπη ομάδα, με τον Νάσο και τον Πάτρικ να φεύγουν γρήγορα για την Αθήνα και τον Κωνσταντίνο με εμένα να υπομένουμε πεισματικά στον σκοπό μας.

The Riding Project, 10/8/2019. ©Nassos Triantafyllou

Μας απέμεναν 80 χιλιόμετρα, με τον άνεμο στην κόντρα και τον ήλιο στα καλύτερά του. Συνεχίσαμε να κινούμαστε γρήγορα ανεβάζοντας ρυθμό. Κινηθήκαμε με μέση ταχύτητα τα 35 χλμ/ ώρα, κρύβοντας καλά την αδυναμία μας, ο ένας στη ρόδα του άλλου. Το κρύο νερό ζεσταινόταν μέσα σε ελάχιστα λεπτά και οι πατούσες έκαιγαν, αν όμως παραδινόμασταν στον πόνο, δεν θα είχαμε έξοδο διαφυγής. Έτσι είναι οι μεγάλες αποστάσεις. Ένα γρήγορο παιχνίδι τένις με το μπαλάκι να πέφτει τη μια στιγμή στην χαρούμενη μεριά και την αμέσως επόμενη να χάνεται στην άβυσσο της απελπισίας. Χτίζουν χαρακτήρα σε όσους τις αντέξουν και σπάνε αμέσως όποιους φανούν αδύναμοι.

Μετά από μια τελευταία στάση στην Ελευσίνα, βρέθηκα με ένα μπουκάλι 1,5L νερού σε μορφή πάγου περασμένο στην πλάτη μου. Το βάρος του φορτίου ήταν η ελάχιστη τιμή που πλήρωνα για τη θαλπωρή του πάγου που έλιωνε αργά στην πλάτη μου. Με αυτό το φυσικό τρόπο ψύξης, αναθάρρησα και μπόρεσα να αναλάβω τον ρυθμό και να ξεκουράσω τον Κωνσταντίνο. Είχε υπομείνει πεισματικά στον πρόβλημα υγείας του και μπαίνοντας στη λεωφόρο Αθηνών, υπέκυπτε σιγά σιγά στην κόπωση.

Το γνώριμο κροτάλισμα των ποδηλάτων στο πλακόστρωτο της Αρεοπαγίτου μας ξύπνησε. Είχαμε φτάσει στον προορισμό μας, την Ακρόπολη της Αθήνας.

Το κοντερ είχε γράψει 32 ώρες, 940 χιλιόμετρα και 13.700 μέτρα υψομετρικής διαφοράς.

Μια αγκαλιά και ένας αποχαιρετισμός ήταν το μοναδικό έπαθλο του ταξιδιού μας.

Καθώς ο ζεστός αέρας έμπαινε από το παράθυρο του αυτοκινήτου και εξάτμιζε τον ιδρώτα της ποδηλατικής μου φανέλας, ένιωθα να βυθίζομαι σε μια άβυσσο ικανοποίησης. Μετά από έξι ημέρες γεμάτες δράση και συνεχή κίνηση, βρισκόμουν ξαφνικά στην απόλυτη ηρεμία της άδειας πρωτεύουσας – όσο αντιφατικό και αν μοιάζει. Οι Δελφοί, το Βουργαρέλι, το Καρπενήσι και το Θέρμο, έμοιαζαν μήνες μακριά. Ένα ταξίδι μιας εβδομάδας μας είχε γεμίσει με εικόνες ανεκτίμητης αξίας και στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH