Τελικά, ανθεί το τρέξιμο;

Μεγάλη συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για το τρέξιμο. Όλες οι παρέες έχουν στους κύκλους τους έναν δρομέα, σίγουρα, και συχνά – πυκνά τον «βάζουν στη μέση» και τον «ανακρίνουν». Πως έτρεξε, που έτρεξε, πότε ξεκίνησε, πόσες φορές προπονείται την εβδομάδα, τι τρώει, αν κουράζεται, αν έχει προπονητή, αν ξέρει κάποιον διάσημο δρομέα κ.ο.κ. Παράλληλα, μια ολόκληρη βιομηχανία υπηρεσιών και προϊόντων έχει στηθεί γύρω από τους δρομείς, αυτούς τους «φωσφοριζέ» ανθρώπους που χρωματίζουν βουνά, ασφάλτους, γυμναστήρια και στίβους: νέες διοργανώσεις, αμέτρητα παπούτσια, μπλουζάκια, ρολόγια, προγράμματα προπόνησης και διατροφής, ταξίδια για αγώνες και καθετί χρήσιμο ή άχρηστο – εντός και εκτός εισαγωγικών αμφότερα – παρέχεται με αυξανόμενη ένταση στους ενδιαφερόμενους. Αυτό είναι μια πραγματικότητα και δεν είναι και τόσο δύσκολο να διαπιστωθεί. Ωστόσο, το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν όλη αυτή η δραστηριότητα και όλο αυτό το αλισβερίσι συνιστά τελικά μεγάλη άνθιση του δρομικού κινήματος.

Αν δει κανείς τους αριθμούς των συμμετοχών στο μεγαλύτερο δρομικό γεγονός της χώρας, τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας και τους παράλληλους λαϊκούς αγώνες 5 και 10 χιλιομέτρων, αβίαστα θα καταλήξει στο συμπέρασμα της άνθισης. Τα νούμερα είναι αμείλικτα και φανερώνουν ότι περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με το τρέξιμο σήμερα από ό,τι πριν από δέκα χρόνια. Αυτό, όμως, συνιστά και άνθιση του δρομικού κινήματος; Είναι από μόνος του αυτός ο δείκτης αρκετός για να χαρακτηριστεί έτσι το φαινόμενο; Αν στην ημέρα του Μαραθωνίου συμμετέχουν τρέχοντας 50.000 (πάνω – κάτω) άνθρωποι, τι κάνουν οι υπόλοιποι (που θα μπορούσαν επίσης να συμμετέχουν); Οι περισσότεροι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους μέχρι να «περάσει η μπόρα» και να ξανανοίξουν οι δρόμοι προκειμένου να βγουν την κυριακάτικη βόλτα τους.

Άνθιση του δρομικού (και του ποδηλατικού και του κολυμβητικού και του τριαθλητικού – για να μην το περιορίζουμε) κινήματος δεν λογίζεται αν δεν υπάρχει ταυτόχρονη απόκτηση αθλητικής παιδείας. Δρομικό κίνημα υπάρχει, σαφώς. Και είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Δεν αρκεί όμως. Χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα για να αποκτήσει η χώρα δρομική (ή ακόμα καλύτερα, αθλητική) παιδεία. Γιατί, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, στην Ελλάδα έχουμε έλλειμμα γενικότερης παιδείας: δεν οδηγούμε σωστά, δεν ομιλούμε σωστά, δεν είμαστε ευγενείς, δεν τηρούμε τους νόμους κ.ο.κ. Η ανάπτυξη οποιουδήποτε αθλητικού κινήματος, αν θέλουμε να το δούμε μακροσκοπικά, δεν εξαρτάται μόνο από τον αριθμό των ενεργών αθλουμένων, όσο κι αν αυτός αυξάνει μέρα με τη μέρα. Στην συνολική ανάπτυξη του τρεξίματος και στην ενσωμάτωση της αθλητικής δραστηριότητας στην καθημερινότητά μας σημαίνοντα ρόλο παίζουμε όλοι. Δεν φταίνε οι ποδοσφαιριστές μας μόνο που το ποδόσφαιρό μας έχει τα χάλια του. Φταίνε και οι παράγοντες, φταίει και το επίσημο κράτος και φταίνε, φυσικά, και οι «πελάτες» του, δηλαδή οι οπαδοί και οι φίλαθλοί του. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς οφείλουμε να κοιτάξουμε και κάθε άλλο άθλημα.

Δεν αναπτύσσεται η δρομική κοινότητα και δεν ευδοκιμεί το τρέξιμο μόνο και μόνο επειδή περισσότεροι συμπολίτες μας βάζουν τα παπούτσια τους και βγαίνουν στους δρόμους. Η δρομική κοινότητα περιλαμβάνει κι άλλους (διοργανωτές αγώνων, εταιρείες προϊόντων, όργανα της πολιτείας) και κυρίως τους θεατές. Όλους εκείνους, δηλαδή, που δυσανασχετούν κάθε φορά που κλείνει ένας δρόμος (που και αυτό έχει παραγίνει εσχάτως, πολλές φορές χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση) και δεν μπορούν να πάνε να φάνε τα κυριακάτικα παϊδάκια τους και να καπνίσουν τα τσιγάρα τους συντηρώντας μια σιλουέτα που καθόλου δεν αποδεικνύει ότι το δρομικό κίνημα ανθεί. Όλους εκείνους που βρίζουν τους ποδηλάτες που κυκλοφορούν (παρανόμως και ελλείψει υποδομών) σε δρόμους που προορίζονται για αυτοκίνητα μόνο.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Δεν έχουν δίκιο όσοι αθλούνται και είναι «σκάρτοι» όλοι οι υπόλοιποι. Πρέπει όμως να μπορέσουν να συνυπάρξουν αμφότεροι (και όλες οι ενδιάμεσές τους περιπτώσεις) χωρίς κάθε φορά να προσπαθούν να βρουν ποιος έχει μεγαλύτερο δίκιο. Δεν θα σωθεί η χώρα αν ξεκινήσουν αύριο να τρέχουν όλοι οι πολίτες της. Θα σωθεί (αν μπορούμε κιόλας να το πούμε έτσι) η χώρα όταν οι πολίτες της θα σταματήσουν να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και τη βολή τους και θα ξεκινήσουν να αναγνωρίζουν στον διπλανό τους τα δικαώματά του, ακόμα κι αν μερικές φορές αυτά τους «ξεβολεύουν». Έπειτα, θα ανθίσουν όλα. Μαζί τους και το δρομικό κίνημα εν τω συνόλω.
Εσείς τι λέτε;

 

Γιώργος Μυζάλης.

 

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH