Ταξίδι στον Χελμό

Στην αρχαιότητα λεγόταν «Αροάνια», ενώ το νεότερο όνομά της, «Χελμός», μπορεί να είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει «λόφος» ή μπορεί να είναι αρβανίτικης προέλευσης και σημαίνει «δηλητηριώδες βουνό». Ο χαρακτηρισμός αυτός πιθανόν αποδόθηκε στο βουνό επειδή από αυτό πήγαζε η Στύγα, το νερό της οποίας σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες ήταν δηλητηριώδες.

Φωτογραφίες: Ευαγγελίου Κωνσταντίνος/Γκαζώνης Πέτρος.

Ξημέρωσε η δεύτερη μέρα του ποδηλατικού μας διήμερου με βάση τα Τρόπαια Αρκαδίας. Έχοντας συλλέξει εικόνες, υψομετρικά και χιλιόμετρα από την πρώτη μέρα του ταξιδιού μας στην Αρκαδία και ενώ ακόμα ο πρωινός καφές έσταζε στη μικρή οικιακή εσπρεσιέρα, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε μια εναλλακτική, άγνωστη διαδρομή. Να κινηθούμε βόρεια προς τη λίμνη Λάδωνα, να μπούμε στα αχαϊκά βουνά και να πάμε για καφέ… στα Καλάβρυτα. Ακούστηκε τόσο εξωφρενικό που ήταν και για τους τρεις μας “έρωτας με την πρώτη ματιά”.

Θέα προς τα νοτιοανατολικά από το μπαλκόνι του προσωρινού μας σπιτιού.

Τα Τρόπαια απέχουν μόλις δέκα χιλιόμετρα από την όχθη της λίμνης. Λίγη ανάβαση ως το στεφάνι του βουνού και μετά έξι χιλιόμετρα γρήγορης τεχνικής κατάβασης σε στενό αγροτικό δρόμο. Όλη η Αρκαδία μια ωδή στα δισκόφρενα. Την περίοδο του χειμώνα ο δρόμος γεμίζει με χώματα και πέτρες, ενώ ένα λάθος φρενάρισμα σε βγάζει αμέσως στον αντίθετο. Φυσικά, δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή, οπότε βάζεις τη φαντασία σου να δουλέψει, κοιτάς μακριά και απολαμβάνεις τη δύναμη της βαρύτητας και της τριβής -ιδανικά μόνο με τα ελαστικά και όχι με μέρη του σώματος.

Στα μισά της κατάβασης η λίμνη έκανε την εμφάνισή της. Με έκταση 3.048 χλμ2 και μέγιστο μήκος 9,2 χλμ. είναι οκτώ φορές μεγαλύτερη από τη λίμνη Δόξα. Λόγω της μεγάλης απόστασής της από τα μεγάλα αστικά κέντρα, δεν έχει πολλούς επισκέπτες. Ποδηλατήσαμε για πέντε χιλιόμετρα στην όχθη της κινούμενοι ανατολικά, έως ότου φτάσαμε στο χωριό Μουριά και ο δρόμος μας κατεύθυνε πάλι βόρεια, μακριά από τη μαγεία των νερών της λίμνης.

Είχαμε διανύσει μόλις 20 χιλιόμετρα όταν η περιέργεια του τουρίστα μας έκανε να ξεχάσουμε το στόχο μας. Κατηφορίσαμε προς τις όχθες του ποταμού Λάδωνα, αφήνοντας την πορεία μας προς τα βόρεια και κινούμενοι νότιοανατολικά. Είχαμε κατηφορίσει αρκετά όταν σκεφτήκαμε πως σπαταλάμε άσκοπα τις δυνάμεις μας, όμως ένας φιδογυριστός στενός δρόμος δίπλα στο ποτάμι, μας αποζημίωσε για την περιέργειά μας. Το απαλό κελάρυσμα του ποταμού, σε συνδυασμό με το θρόισμα των πλατανόφυλλων και το γουργουρητό της αλυσίδας έδινε ανυπολόγιστη αξία σε ένα δρόμο που μόνο ο ποδηλατικός νους θα μπορούσε να εκτιμήσει.

Δρόμος βγαλμένος από τα βαθύτερα ποδηλατικά όνειρα.

Δέκα χιλιόμετρα και μερικές δεκάδες υψομετρικά αργότερα, βρεθήκαμε ξανά στο δρόμο μας για Δάφνη. Πρόκειται για το μόνο, σχετικά μεγάλο, χωριό της περιοχής, με μια πλακόστρωτη πλατεία που αγναντεύει από τα 650 μέτρα την πεδιάδα του Λάδωνα.

Συνεχίσαμε βόρεια μέχρι το σταυροδρόμι της Ε.Ο. Πατρών-Τρίπολης ή αλλιώς “Road 33” και εκεί κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Πήραμε δυτική πορεία προς Πάτρα, αντί να κινηθούμε ανατολικά προς Τρίπολη και βορειοανατολικά προς Άνω Κλειτορία. Μέχρι να γράψω αυτές τις γραμμές δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα που έγινε το λάθος. Πάντως, βρεθήκαμε να βολοδέρνουμε στα αχαϊκά όρη ψάχνοντας τα Καλάβρυτα. Το βέβαιο είναι πως έτσι δεν θα τα φτάναμε ποτέ, γιατί η κυκλική μας πορεία θα απαιτούσε περισσότερα από 100 χλμ μέχρι το καφέ των Καλαβρύτων και τουλάχιστον 67 χλμ για το δρόμο της επιστροφής -λαμβάνοντας σαν δεδομένο ότι θα βρίσκαμε τον σωστό.

Συμβουλή λοιπόν, όταν θέτετε έναν εξωφρενικό στόχο, μην τον κάνετε πιο εξωφρενικό με την προχειρότητά σας. Φορτώστε από πριν στο GPS σας τις διαδρομές, συμβουλευτείτε ένα κινητό που αποδεδειγμένα δεν κάνει λάθη στους χάρτες (μακριά από οποιοδήποτε Xiaomi) και μην σπαταλάτε δυνάμεις στα αξιοθέατα της διαδρομής.

αλλαγές ανά ένα λεπτό…

Χωρίς να γνωρίζουμε ότι οδεύουμε προς το άγνωστο, βαλθήκαμε να δουλεύουμε με αλλαγές, ώστε να διανύσουμε γρήγορα μερικά χιλιόμετρα.

Στο χωριό Παλιοφυτιά, μια πινακίδα μας έστειλε ξανά βορειοανατολικά προς Καλάβρυτα. Ο δρόμος άρχισε να ανηφορίζει, το τοπίο άρχισε να γίνεται αφιλόξενο και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος άρχισε να σωπαίνει. Έτσι κάνουμε εμείς οι ποδηλάτες. Όταν είμαστε καλά δεν βάζουμε γλώσσα μέσα μας, όταν όμως νιώσουμε πως το μοτέρ ρετάρει, αμέσως το βουλώνουμε και αρχίζουμε τις ενδόμυχες σκέψεις. Χωρίς να μας έχει πει μέχρι σήμερα τίποτα, είμαι βέβαιος πως οι σκέψεις του Γιώργου πήγαιναν κάπως έτσι: “Τι το ήθελα δεύτερη μέρα να τους ακολουθήσω;”, “έχω μεγαλώσει και δεν κάνω καλή αποκατάσταση σε back to back δύσκολες προπονήσεις, “πως θα γυρίσω σπίτι μου από εδώ;”, “πως τους σταματάς τώρα αυτούς” και άλλα τέτοια.

Καθιερωμένη φωτογραφία με παρατημένο αυτοκίνητο. Χαρακτηριστικό της ελληνικής φύσης.

Ο δρόμος, από την Παλιοφυτιά (χιλιόμετρο 55) ανηφόριζε συνεχώς για τα επόμενα 21 χιλιόμετρα. Μεγάλος, φαρδύς, με δέντρα λιγοστά και όχι σε θέση να μας κρύψουν από το καυτερό βλέμμα του ήλιου. Οι κλίσεις σχετικά ήπιες. Σπάνια άγγιζαν το 7%. Περάσαμε τους οικισμούς Ψωφίδα, Αγρίδι και Αροανία. Μικρά χωριά, από αυτά που πας μόνο το Πάσχα για το σούβλισμα και τη δεύτερη μέρα έχεις βαρεθεί, εκτός αν αρκείσαι στην ανεμπόδιστη θέα των βουνών. Στο Αγρίδι γεμίσαμε τα παγούρια μας. Είχαμε ακόμα λίγο νερό, αλλά που ξέρεις σε αυτά τα μέρη. μπορεί να είναι το τελευταίο που θα δεις.

Τοποθεσία Αγρίδι.

΄Μετά την Αροανία ήρθαν τρεις μεγαλόπρεπες φουρκέτες να μας ξύπνησαν τα πόδια. Ζήτημα να είχαμε δει τέσσερα οχήματα μέσα στην τελευταία μία ώρα. Τότε ήταν που ο Γιώργος το ξεφώνησε. “Εγώ έχω σβήσει, δεν μπορώ να συνεχίσω”. Ήταν ότι φοβόμουν να ακούσω, γιατί στο άγνωστο δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής. Το ίδιο σκεφτόταν και αυτός μέσα του. Κοντοσταθήκαμε σε ένα σημείο με θέα τα χιονοσκέπαστα στεφάνια του Χελμού και εκεί άρχισαν να πέφτουν οι προτάσεις. Είτε θα χωριζόμασταν εδώ, είτε θα γυρίζαμε όλοι πίσω, είτε θα συνεχίζαμε αργά για να κάνουμε ένα μικρό κύκλο και να γυρίσουμε. Τότε ήταν που εγκαταλείφθηκε το πλάνο καφές στα Καλάβρυτα.

Στο βάθος η Αροανία.

Πήραμε την απόφαση να συνεχίσουμε την ανάβαση και να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής στο ύψος της Άνω Κλειτορίας. Ήταν η καλύτερη επιλογή. Έτσι, θα βλέπαμε περισσότερη άγνωστη διαδρομή, θα μέναμε ενωμένοι -πράγμα βασικό σε κάθε εξόρμηση- και θα επιστρέφαμε με ασφάλεια.

Κατηφορίζαμε για δεκαέξι ολόκληρα χιλιόμετρα, σε άδειους δρόμους γεμάτους φουρκέτες. Το φαράγγι στα καλύτερά του, μας αποζημίωνε για την ανάβαση που κάναμε. Φτάσαμε στον Κάτω Δρυμό και ακολούθησε μια ανάβαση τεσσάρων χιλιομέτρων στην οποία σίγουρα ο Γιώργος έμαθε νέα πράγματα για τον εαυτό του. Μισή ώρα νωρίτερα ένιωθε πως δεν μπορεί να πάει παραπέρα, όμως τώρα, που είχε μεσολαβήσει μια κατάβαση και είχε πάρει το δρόμο της επιστροφής, ανηφόριζε ξανά μαζί μας. Αυτή είναι η δύναμη του μυαλού. Ξεπερνάει το σώμα.

Είχαμε πέσει στα 600 μέτρα και ανεβαίναμε ξανά στα 800, όμως ένιωθα λες και είμαι στο επίπεδο της θάλασσας. Αυτό σου κάνουν τα ψιλά βουνά. Σε κακομαθαίνουν. Περνούσαμε δίπλα από πλατάνια, καστανιές και βελανιδιές, λες και κάνουμε το ΓραμματικόΒαρνάβας.

Αφού κατηφορίσαμε ξανά στα 600μ. Συνεχίσαμε σε σχετικά επίπεδο τερέν για να βρεθούμε στο Σταυροδρόμι όπου μερικές ώρες νωρίτερα είχαμε στρίψει λάθος.

Μόλις στα τελευταία είκοσι χιλιόμετρα της διαδρομής μας είχαμε ποδηλατήσει στην σωστή, την πιο σύντομη διαδρομή από και προς τα Καλάβρυτα. Με το μικρό κενό εκείνου του χαμένου καφέ μέσα μας, αλλά γεμάτοι ικανοποίηση για όσα είχαμε δει και την απόσταση που είχαμε καλύψει, μπήκαμε ξανά στο χωριό Δάφνη, όπου κάναμε την μοναδική μας επίσημη στάση. Όχι για καφέ αυτή τη φορά. Πήραμε νερά και παγωτά. Καθίσαμε σε ένα πρόχειρο αυτοσχέδιο παγκάκι να απολαύσουμε τα ταπεινά μας έπαθλα και να κατηφορίσουμε για τις όχθες της λίμνης Λάδωνα. Κοντά στη Δάφνη βρίσκεται και το σημείο εκκίνησης των εξορμήσεων ράφτινγκ του ποταμού Λάδωνα. Αξίζει μια επίσκεψη στο χωριό, το ποτάμι και τη λίμνη.

Με μόλις 20 χιλιόμετρα για το κλείσιμο του ride, το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη του.
Ακόμα σκέφτεται γιατί δεν φτάσαμε Καλάβρυτα.
Το κεντρικό σημείο του χωριού. Στα αριστερά φαίνεται το άνοιγμα της πλατείας.

Τα ήρεμα νερά της λίμνης ήταν το ευχάριστο γνώριμο θέαμα που περιμέναμε. Η στιγμή που η κούραση εξαφανίστηκε και ο ρυθμός μειώθηκε, με τα κεφάλια μας στραμμένα αριστερά. Καρφί στο νερό.

Στο βάθος το φράγμα της λίμνης.

Στο σημείο που ο δρόμος απομακρύνεται από την όχθη, η κλίση γίνεται ξανά έντονα θετική για μερικές εκατοντάδες μέτρα. Κατηφορίζει ξανά για να περάσει πάνω από το τσιμεντένιο γεφύρι του ποταμού, εκεί που νερό περνάει μόνο όταν το επιτρέπει το ανθρώπινο φράγμα μερικά βήματα παραπέρα. Μόλις βγήκαμε από το γεφύρι, άρχισε η τελευταία ανάβαση. Πέντε χιλιόμετρα με μέση κλίση 7% και θέα ανεκτίμητης αξίας. Ένα πολύ όμορφο και σχετικά απάνεμο σημείο, κατάλληλο για αξιολόγηση της φυσικής κατάστασης. Ακατάλληλο βέβαια για μέτρηση FTP καθώς η κλίση αυτή θα δώσει πολύ μεγαλύτερα νούμερα από τα πραγματικά. Αν κάποιος ψάχνει πραγματικά νούμερα, καλύτερα να κάνει μια εργαστηριακή εργομέτρηση.

Ο καθένας μας ανέβηκε το βουνό με το δικό του ρυθμό και όλοι μαζί κατηφορίσαμε για Τρόπαια. Το πρόγραμμα είχε μπάνιο, ξεκούραση και κοψίδια στο Λεβίδι. Η Αρκαδία ποτέ δεν απογοητεύει.

Το συνολικό ride στο strava.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH