Τηλεόραση και ελληνικός αθλητισμός σήμερα.

Την περασμένη Πέμπτη εμφανίστηκε στο διαδίκτυο μια ιδιαίτερα ευχάριστη είδηση για τους φίλους της μοτοσυκλέτας σχετική με την τηλεόραση. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ταχύτητας για την τριετία 2020-2022 θα χαίρει τηλεοπτικής κάλυψης από την ΕΡΤ.

Αυτό, μετά από ανακοίνωση της Αθλητικής Μοτοσυκλετιστικής Ομοσπονδίας Ελλάδας για συμφωνία ανάθεσης του πρωταθλήματος στην IRONTEAM για την ίδια τριετία.

Η Καρολίνα Σκούρτη, head running coach του myathlete, στον πρόσφατο Παλαμήδειο Άθλο.

Το δώρο – του 2019.

Λίγο πριν υποδεχτούμε το πιασάρικο 2020, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω το απερχόμενο 2019 για όσα μου προσέφερε. Όπως κάθε χρονιά (και μάλλον όπως όλη η ζωή μας γενικότερα), είχε τα καλά της και τα δύσκολά της σε όλα τα επίπεδα, αλλά σε τούτο το κείμενο θα αναφερθώ στο πιο σημαντικό δώρο που απλόχερα μου χάρισε αυτή η χρονιά: το τρέξιμο!

Pay it forward – κάνε το καλό κάθε φορά που το δέχεσαι.

Πριν από κάμποσο καιρό έγραψα ένα κείμενο που είχε τον τίτλο: «γιατί τρέχω τώρα πια;» Σε εκείνο το κείμενο μιλούσα για τα σημερινά μου κίνητρα, αυτά που με «βγάζουν στο δρόμο» και με κάνουν να συνεχίζω – δεκατρία χρόνια μετά – να θέλω να «γράφω χιλιόμετρα». Σε κανένα σημείο εκείνου του κειμένου δεν υπήρχε αναφορά σε βραβεία,

Μυϊκή ενδυνάμωση: διάφορες προπονητικές μέθοδοι.

Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία η συστηματική προπόνηση μυϊκής ενδυνάμωσης, οδηγεί σε προσαρμογές/αύξηση της μυϊκής δύναμης, της ταχύτητας συστολής, της μυϊκής ισχύος και της μυϊκής αντοχής. Με άλλα λόγια, οι μύες γίνονται δυνατότεροι, ταχύτεροι, ισχυρότεροι και με μεγαλύτερη αντοχή. Είδαμε σε προηγούμενο άρθρο τις αρχές που διέπουν την προπόνηση της μυϊκής ενδυνάμωσης,

Ο δεύτερός μου Αυθεντικός: μετεωρολογία, τζελάκια, αεροπλάνα και βαπόρια.

Η ημέρα ξημερώνει στα ένδοξα χωράφια του Μαραθώνα. Εκείνα που οι αρχαίοι Αθηναίοι πριν δυόμισι χιλιετίες πότισαν με αίμα, κυρίως των εισβολέων και λιγότερο δικό τους, και που την πολύ συγκεκριμένη ημέρα οι σύγχρονοι (Αθηναίοι και όχι μόνο) ποτίζουν με άλλα λιγότερο ηρωικά προϊόντα του ανθρώπινου σώματος. Εκεί μαζί με χιλιάδες άλλους φιλόδοξους δρομείς, βρέθηκα για δεύτερη φορά.

Το μετάλλιο που δε φόρεσα ποτέ…

Την Κυριακή είχα τη χειρότερη δρομική μου εμπειρία. Καιρός ήταν. Οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μου. Δε γινόταν να χορεύω από ρεκόρ σε ρεκόρ (ατομικά) και να είμαι χαρούμενη συνέχεια. Κάποια στιγμή θα ερχόταν μια κακή αγωνιστική εμπειρία… Δεν ήμουν αισιόδοξη για αυτόν τον αγώνα από μέρες. Ήξερα ότι πέρσι ήμουν σε καλύτερη φυσική κατάσταση,

Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας: το πριν.

Αφού έχω το χούι, καλώς ή κακώς, να γράφω για τους Μαραθωνίους που τρέχω, γιατί να μην γράψω κάτι και για πριν τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Όχι, όχι για την προετοιμασία. Αυτή είναι ένα άλλο κεφάλαιο, μακρύ και επίπονο. Για την αναθεματισμένη εβδομάδα πριν. Την τελευταία.

Δεν θα μιλήσω για συμβουλές, ιδέες, προτάσεις. Ποιος είμαι άλλωστε να το κάνω; Υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί γι΄ αυτά τα πράγματα. Πρώτα από όλα οι προπονητές. Τσάμπα έχουν φάει τα χρόνια τους σπουδάζοντας και εξασκώντας το αντικείμενο, περισσότερο από τον καθένα μας;

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΗΣ ΟΛΙΣΘΗΣΗΣ: ΛΟΓΟΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ Ή ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ;

Η αλήθεια είναι ότι η ονομασία τρομάζει. Οτιδήποτε περιέχει μέσα τον όρο «ολίσθηση» δεν ηχεί καλά στα αυτιά. Όταν δε, μπαίνει στο παιχνίδι και η καρδιά, τότε σίγουρα έχεις σιγουρευτεί ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά όσο θα ήθελες. Τι είναι όμως αυτό το φαινόμενο; Πότε παρατηρείται και που αποδίδουν οι ερευνητές το λόγο εμφάνισής του;

Στις Σπέτσες γενναίοι συντρεχαλατζήδες μου.

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες για το φετινό Spetses Mini Marathon, αναλογίζομαι και παραδέχομαι πως έχω ιδιαίτερη σχέση, τόσο αθλητική, όσο και προσωπική με το νησί των Σπετσών. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι το συγκεκριμένο νησί έχει γνωρίσει όλους μου τους εαυτούς: και τον παλιό και τον καινούργιο, και το νεαρό και τον «ώριμο» (λέμε τώρα),

Σάββατο (ή Κυριακή) πρωί: τότε και τώρα.

Δεν θυμάμαι (ή δε με συμφέρει να θυμάμαι) πριν πόσα χρόνια άλλαξα «ρουτίνα». Πριν από πόσα χρόνια, δηλαδή, άρχισε να με βρίσκει το πρωινό του Σαββάτου (ή της Κυριακής) ξύπνιο. Για να ακριβολογώ, βέβαια, και να μην κάνω τον «άγιο» (ή για να κάνω τον «περπατημένο») και παλαιότερα ξύπνιος ήμουν και τα δυο πρωινά, αλλά ξύπνιος στο δρόμο της επιστροφής για το κρεβάτι (ή τον καναπέ μου).

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH