Ο δεύτερός μου Αυθεντικός: μετεωρολογία, τζελάκια, αεροπλάνα και βαπόρια.

Η ημέρα ξημερώνει στα ένδοξα χωράφια του Μαραθώνα. Εκείνα που οι αρχαίοι Αθηναίοι πριν δυόμισι χιλιετίες πότισαν με αίμα, κυρίως των εισβολέων και λιγότερο δικό τους, και που την πολύ συγκεκριμένη ημέρα οι σύγχρονοι (Αθηναίοι και όχι μόνο) ποτίζουν με άλλα λιγότερο ηρωικά προϊόντα του ανθρώπινου σώματος. Εκεί μαζί με χιλιάδες άλλους φιλόδοξους δρομείς, βρέθηκα για δεύτερη φορά.

Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας: το πριν.

Αφού έχω το χούι, καλώς ή κακώς, να γράφω για τους Μαραθωνίους που τρέχω, γιατί να μην γράψω κάτι και για πριν τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Όχι, όχι για την προετοιμασία. Αυτή είναι ένα άλλο κεφάλαιο, μακρύ και επίπονο. Για την αναθεματισμένη εβδομάδα πριν. Την τελευταία.

Δεν θα μιλήσω για συμβουλές, ιδέες, προτάσεις. Ποιος είμαι άλλωστε να το κάνω; Υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί γι΄ αυτά τα πράγματα. Πρώτα από όλα οι προπονητές. Τσάμπα έχουν φάει τα χρόνια τους σπουδάζοντας και εξασκώντας το αντικείμενο, περισσότερο από τον καθένα μας;

Κυνηγώντας τη μικρή γοργόνα (ποδήλατα και μπύρες).

Εντάξει τώρα. Κάθε Μαραθώνιο που κάνεις θα γράφεις κιόλας; Θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Ωραία λοιπόν, ας βρω κάποια καλή δικαιολογία μήπως και πείσω. Πρώτος αγώνας εκτός συνόρων. Οπότε μπορεί να το πάρει κανείς σαν ταξιδιωτική εμπειρία και κριτική, καλή ώρα όπως αυτές που γράφουν στο Trip Advisor για ξενοδοχεία και εστιατόρια.

Ο πρώτος μου μαραθώνιος.

Να ‘μαι λοιπόν στριμωγμένος ανάμεσα στο πολύχρωμο λεφούσι που αδημονεί και αφρίζει μπροστά από τη γραμμή της εκκίνησης στον Μαραθώνα. Η υπερένταση και η παραζάλη δεν αφήνει πολύ καθαρό μυαλό να σκεφτείς τι ακριβώς νιώθεις. Νομίζω ότι δύο πράγματα κυριαρχούν μέσα μου: α) οι οδηγίες της προπονήτριας, που αν και αρκετά αναλυτικές και διαφωτιστικές δυσκολεύομαι να τις συγκρατήσω στο βαθμό που θα ήθελα,

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH