Pay it forward – κάνε το καλό κάθε φορά που το δέχεσαι.

Πριν από κάμποσο καιρό έγραψα ένα κείμενο που είχε τον τίτλο: «γιατί τρέχω τώρα πια;» Σε εκείνο το κείμενο μιλούσα για τα σημερινά μου κίνητρα, αυτά που με «βγάζουν στο δρόμο» και με κάνουν να συνεχίζω – δεκατρία χρόνια μετά – να θέλω να «γράφω χιλιόμετρα». Σε κανένα σημείο εκείνου του κειμένου δεν υπήρχε αναφορά σε βραβεία,

Μετρώντας τη ζωή σε νότες, λέξεις, χιλιόμετρα και δευτερόλεπτα.

Πρωί – πρωί στο City Link, καθισμένος σε ένα πεζούλι, περιμένω το Χρήστο. Θα τρέξουμε παρέα τα πέντε (5) χιλιόμετρα. Απότομα συνειδητοποιώ πως ένα χρόνο νωρίτερα καθόμουν στο ίδιο πεζούλι και τον περίμενα πάλι για να τρέξουμε τα πέντε (5) χιλιόμετρα μόνο που τότε έκανα πίσω. Πονούσα τόσο από τον τραυματισμό μου που πήρα την πρώτη «ενήλικη» απόφαση της δρομικής μου περιπέτειας: να μην τρέξω ούτε το πεντάρι.

Στις Σπέτσες γενναίοι συντρεχαλατζήδες μου.

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες για το φετινό Spetses Mini Marathon, αναλογίζομαι και παραδέχομαι πως έχω ιδιαίτερη σχέση, τόσο αθλητική, όσο και προσωπική με το νησί των Σπετσών. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι το συγκεκριμένο νησί έχει γνωρίσει όλους μου τους εαυτούς: και τον παλιό και τον καινούργιο, και το νεαρό και τον «ώριμο» (λέμε τώρα),

Σάββατο (ή Κυριακή) πρωί: τότε και τώρα.

Δεν θυμάμαι (ή δε με συμφέρει να θυμάμαι) πριν πόσα χρόνια άλλαξα «ρουτίνα». Πριν από πόσα χρόνια, δηλαδή, άρχισε να με βρίσκει το πρωινό του Σαββάτου (ή της Κυριακής) ξύπνιο. Για να ακριβολογώ, βέβαια, και να μην κάνω τον «άγιο» (ή για να κάνω τον «περπατημένο») και παλαιότερα ξύπνιος ήμουν και τα δυο πρωινά, αλλά ξύπνιος στο δρόμο της επιστροφής για το κρεβάτι (ή τον καναπέ μου).

Γιατί τρέχω τώρα πια;

Έχω τις κλειστές μου. Και δε μιλώ κοινωνικά, καθώς στο συγκεκριμένο τομέα – περισσότερο από ποτέ – έχω «ανοίξει» χωρίς καμία «ατζέντα» ή προσδοκία και απολαμβάνω τη διάδραση με περαστικούς, τρεχαλατζήδες και μη. Μιλώ δρομικά, καθαρά. Έχω, λοιπόν, τις κλειστές μου. Περνάω και πάλι μια από εκείνες τις φάσεις που δεν είμαι για πολλά –

Πολυτίμη Κυριακοπούλου: Χωρίς εμπόδια δεν θα μαθαίναμε ποτέ να κάνουμε «ελιγμούς».

Στον Καζαντζάκη «πιστώνεται» εκείνο το «τσιτάτο», αλλά τόσο αληθινό και υπερβατικό: «φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Οι άνθρωποι που το επιχείρησαν (ακόμα περισσότερο οι άνθρωποι που το κατάφεραν) ήταν διαχρονικά εκείνοι που πήγαιναν τα πράγματα μπροστά. Πνεύματα ανήσυχα, σώματα υπεράνθρωπα, μυαλά δυνατά, οραματιστές και Δον Κιχώτες. Σε αυτούς συγκαταλέγεται η Πολυτίμη Κυριακοπούλου.

Θοδωρής Πρόκος: ξέχνα το χρόνο και απόλαυσέ το.

Παράδειγμα προς μίμηση σε όλα τα επίπεδα: άνθρωπος χαμηλών τόνων, μονίμως χαμογελαστός, ταγμένος στον αθλητισμό (με την πραγματική του διάσταση), δρομέας όλων των τερραίν, ο Θοδωρής Πρόκος γυμνάζεται εδώ και χρόνια με το myathlete. Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά του, ο τερματισμός του στο πρώτο IRONMAN 70.3 που διεξήχθη στην Ελλάδα. Αφηφώντας έναν τραυματισμό της τελευταίας στιγμής,

Μάνος Καραμποΐκης: Την ώρα του αγώνα είσαι εσύ, ο εαυτός σου και η διαδρομή.

Σε πρώτο πρόσωπο:  

Κυριακή πρωί, «πρωινό» στις 4, νύχτα ακόμα. Τελευταίο τσεκ. Όλα εντάξει. Πάμε.

 

Τα αμάξια συνωστίζονταν. Το parkingτου ξενοδοχείου γέμιζε σιγά σιγά. Όλοι κατευθύνονταν αποφασισμένοι στο transitionzoneκάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό. Ο εκφωνητής και η μουσική ακούγονταν ολοένα και δυνατότερα καθώς πλησιάζαμε, ενώ τα βλέμματα των περισσοτέρων έψαχναν να διασταυρωθούν με γνωστούς συναθλητές σε αυτό το πολυαναμενόμενο ραντεβού.

Αθανάσιος Πάφος: το IRONMAN ήταν πραγματική πρόκληση.

Σε πρώτο πρόσωπο: Ο σχετικός αγώνας ήταν πραγματικά μια πρόκληση η οποία είχε ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2018 που άνοιξαν οι εγγραφές και υποβάλλαμε την δήλωση συμμετοχής. Η αγωνία μου για την εκκίνηση ήταν αρκετά μεγάλη καθώς ήταν ο πρώτος αγώνας IRONMAN που θα συμμετείχα και ειδικά όταν είδα την φουρτουνιασμένη Θάλασσα ένοιωσα ότι θα πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο για να ολοκληρώσω το κολύμπι καθώς είναι πολύ διαφορετικό να κολυμπάς στην πισίνα ή σε μια ήρεμη θάλασσα από αυτή που έπρεπε να κολυμπήσουμε.

Γιάννης Δερμιτζάκης: αν μοιράζεσαι, απολαμβάνεις καλύτερα.

Συγκροτημένος, συνεπής, σοβαρός, στοχοπροσηλωμένος και αθλητής με υπόβαθρο. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του Γιάννη Δερμιτζάκη, τόσο ως μαραθωνοδρόμου, όσο και ως τριαθλητή. Αυτά τον έφεραν στη γραμμή του τερματισμού του πρώτου ελληνικού IRONMAN 70.3. Ο λόγος σ’ εκείνον, λοιπόν.

Τι σε έκανε να αποφασίσεις τη συμμετοχή σου στο πρώτο IRONMAN που έγινε ποτέ στην Ελλάδα;

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH