Biohack OsteoStrong

Εσύ πόσα γνωρίζεις για το biohack;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά σε μένα, συχνά – πυκνά, συμβαίνει να νιώθω πως, καθετί που παρουσιάζεται μπρος μου, ακολουθεί ένα σχέδιο συμπαντικό. Σα να είναι προγραμματισμένη – και τυχερή – η ζωή μου. Σα να την περιμένω γιατί την εύχομαι. Προσοχή, δεν υπονοώ ότι όλα έχουν πάει όπως θα τα ήθελα και ζω σε σειρά του Παπακαλιάτη- και όποιος γνωρίζει μερικά πράγματα παραπάνω για μένα,

Βύρωνας Κοκκαλάνης - Νίκος Κακλαμανάκης

Νίκος Κακλαμανάκης – Βύρωνας Κοκκαλάνης – συνέντευξη.

Ο μέντορας – πρότυπο και ο σπουδαίος αθλητής του μιλούν στο myathlete.

Οι δύο σημαντικότεροι άνδρες του wind surf στη χώρα μας, ο Νίκος Κακλαμανάκης και ο Βύρωνας Κοκκαλάνης, με αφορμή το «φορτωμένο» αγωνιστικό πρόγραμμα που τους περιμένει (ξεκινούν σήμερα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Αυστραλία για να συνεχίσουν με Ευρωπαΐκό Πρωτάθλημα στην Ελλάδα και Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκυο) μίλησαν στo myathlete και το Γιώργο Μυζάλη.

Pay it forward – κάνε το καλό κάθε φορά που το δέχεσαι.

Πριν από κάμποσο καιρό έγραψα ένα κείμενο που είχε τον τίτλο: «γιατί τρέχω τώρα πια;» Σε εκείνο το κείμενο μιλούσα για τα σημερινά μου κίνητρα, αυτά που με «βγάζουν στο δρόμο» και με κάνουν να συνεχίζω – δεκατρία χρόνια μετά – να θέλω να «γράφω χιλιόμετρα». Σε κανένα σημείο εκείνου του κειμένου δεν υπήρχε αναφορά σε βραβεία,

Μετρώντας τη ζωή σε νότες, λέξεις, χιλιόμετρα και δευτερόλεπτα.

Πρωί – πρωί στο City Link, καθισμένος σε ένα πεζούλι, περιμένω το Χρήστο. Θα τρέξουμε παρέα τα πέντε (5) χιλιόμετρα. Απότομα συνειδητοποιώ πως ένα χρόνο νωρίτερα καθόμουν στο ίδιο πεζούλι και τον περίμενα πάλι για να τρέξουμε τα πέντε (5) χιλιόμετρα μόνο που τότε έκανα πίσω. Πονούσα τόσο από τον τραυματισμό μου που πήρα την πρώτη «ενήλικη» απόφαση της δρομικής μου περιπέτειας: να μην τρέξω ούτε το πεντάρι.

Στις Σπέτσες γενναίοι συντρεχαλατζήδες μου.

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες για το φετινό Spetses Mini Marathon, αναλογίζομαι και παραδέχομαι πως έχω ιδιαίτερη σχέση, τόσο αθλητική, όσο και προσωπική με το νησί των Σπετσών. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι το συγκεκριμένο νησί έχει γνωρίσει όλους μου τους εαυτούς: και τον παλιό και τον καινούργιο, και το νεαρό και τον «ώριμο» (λέμε τώρα),

Σάββατο (ή Κυριακή) πρωί: τότε και τώρα.

Δεν θυμάμαι (ή δε με συμφέρει να θυμάμαι) πριν πόσα χρόνια άλλαξα «ρουτίνα». Πριν από πόσα χρόνια, δηλαδή, άρχισε να με βρίσκει το πρωινό του Σαββάτου (ή της Κυριακής) ξύπνιο. Για να ακριβολογώ, βέβαια, και να μην κάνω τον «άγιο» (ή για να κάνω τον «περπατημένο») και παλαιότερα ξύπνιος ήμουν και τα δυο πρωινά, αλλά ξύπνιος στο δρόμο της επιστροφής για το κρεβάτι (ή τον καναπέ μου).

Γιατί τρέχω τώρα πια;

Έχω τις κλειστές μου. Και δε μιλώ κοινωνικά, καθώς στο συγκεκριμένο τομέα – περισσότερο από ποτέ – έχω «ανοίξει» χωρίς καμία «ατζέντα» ή προσδοκία και απολαμβάνω τη διάδραση με περαστικούς, τρεχαλατζήδες και μη. Μιλώ δρομικά, καθαρά. Έχω, λοιπόν, τις κλειστές μου. Περνάω και πάλι μια από εκείνες τις φάσεις που δεν είμαι για πολλά –

Πολυτίμη Κυριακοπούλου: Χωρίς εμπόδια δεν θα μαθαίναμε ποτέ να κάνουμε «ελιγμούς».

Στον Καζαντζάκη «πιστώνεται» εκείνο το «τσιτάτο», αλλά τόσο αληθινό και υπερβατικό: «φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Οι άνθρωποι που το επιχείρησαν (ακόμα περισσότερο οι άνθρωποι που το κατάφεραν) ήταν διαχρονικά εκείνοι που πήγαιναν τα πράγματα μπροστά. Πνεύματα ανήσυχα, σώματα υπεράνθρωπα, μυαλά δυνατά, οραματιστές και Δον Κιχώτες. Σε αυτούς συγκαταλέγεται η Πολυτίμη Κυριακοπούλου.

Θοδωρής Πρόκος: ξέχνα το χρόνο και απόλαυσέ το.

Παράδειγμα προς μίμηση σε όλα τα επίπεδα: άνθρωπος χαμηλών τόνων, μονίμως χαμογελαστός, ταγμένος στον αθλητισμό (με την πραγματική του διάσταση), δρομέας όλων των τερραίν, ο Θοδωρής Πρόκος γυμνάζεται εδώ και χρόνια με το myathlete. Το πιο πρόσφατο κατόρθωμά του, ο τερματισμός του στο πρώτο IRONMAN 70.3 που διεξήχθη στην Ελλάδα. Αφηφώντας έναν τραυματισμό της τελευταίας στιγμής,

Μάνος Καραμποΐκης: Την ώρα του αγώνα είσαι εσύ, ο εαυτός σου και η διαδρομή.

Σε πρώτο πρόσωπο:  

Κυριακή πρωί, «πρωινό» στις 4, νύχτα ακόμα. Τελευταίο τσεκ. Όλα εντάξει. Πάμε.

 

Τα αμάξια συνωστίζονταν. Το parkingτου ξενοδοχείου γέμιζε σιγά σιγά. Όλοι κατευθύνονταν αποφασισμένοι στο transitionzoneκάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό. Ο εκφωνητής και η μουσική ακούγονταν ολοένα και δυνατότερα καθώς πλησιάζαμε, ενώ τα βλέμματα των περισσοτέρων έψαχναν να διασταυρωθούν με γνωστούς συναθλητές σε αυτό το πολυαναμενόμενο ραντεβού.

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH