Συνύπαρξη στην άσφαλτο.

Νοέμβριος 2016. Επαρχιακή οδός Τρικάλων-Καλαμπάκας. Αυτοκίνητο παρασύρει τον 16χρονο Βασίλη Ευσταθίου. Φεύγει από τη ζωή λίγες ημέρες αργότερα, στη Μονάδα Εντατική Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας.

Μάρτης 2018. Λάκκοι Ομαλού. Αγροτικό παρέσυρε και σκότωσε επί τόπου τον 36χρονο Μανώλη Αγριμάκη. Στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, όμως ήταν ήδη αργά.

Ιούνιος 2019. 1ο χλμ. Πτολεμαΐδας-Άρδασσας.62χρονη παρέσυρε και σκότωσε με το αυτοκίνητό της δύο ποδηλάτες, τραυματίζοντας πολύ σοβαρά άλλον έναν και ελαφρύτερα άλλους τρεις. Οι Γιώργος Πράσσος και Γιώργος Μίλτσης άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο.

Δυστυχώς, θα μπορούσα να γεμίσω πολλές σελίδες με τέτοια συμβάντα. Θα σταματήσω όμως σε αυτά, γιατί έχουν ένα κοινό: Η υπαιτιότητα είναι στον οδηγό του αυτοκινήτου.

Μετά τον θάνατο των δύο αθλητών στην Πτολεμαΐδα, στις 23 Ιουνίου, η ποδηλατική κοινότητα θορυβήθηκε ξανά. Το facebook πλημμύρισε από αντίστοιχες ιστορίες, στις οποίες οι πρωταγωνιστές γλίτωσαν από τύχη ή με μερικές εκδορές. Έχω και εγώ τη δική μου. Ένα περιστατικό από τον Φεβρουάριο του 2018 στη Μαραθώνος. Δεν έχω ξαναπάτησει πόδι σε αυτό τον δρόμο. Έχω και πολλά ακόμη near misses, από αυτά που λες και γελάς αργότερα βυθισμένος στην ασφάλεια του καναπέ.

Ανάναση Ταϋγέτου από Σπάρτη. Photo: Nassos Triantafyllou/Pedal Greece

Τα ατυχήματα και η δυσκολία συνύπαρξης ποδηλατών και οδηγών άλλων οχημάτων δεν είναι εγχώριο φαινόμενο. Είναι παγκόσμιο, με τραγικά γεγονότα που αφήνουν την ποδηλατική κοινότητα με το στόμα ανοιχτό.

Βέβαια, το φταίξιμο δεν πέφτει πάντα εξολοκλήρου στον οδηγό. Πολλές φορές κάνουμε με το ποδήλατο κινήσεις απρόβλεπτες για το όχημα που πλησιάζει με ταχύτητα. Επίσης, παραβιάζουμε ασύστολα τους κόκκινους σηματοδότες, προκαλώντας τους οδηγούς να παραστήσουν τους σκοτεινούς ιππότες και να τιμωρήσουν τον παραβάτη (ποιος; ο Έλληνας που δεν έχει τηρήσει ποτέ του όριο ταχύτητας). Ελάχιστα ατυχήματα έχουν συμβεί από παραβίαση σηματοδότη και αυτό, γιατί δεν είμαστε αυτοκτονικοί ώστε να τον παραβιάζουμε στα τυφλά).

Τι μπορεί να γίνει όμως για να λιγοστέψουν οι τραγικές ειδήσεις και οι τρομακτικές -near miss- ιστορίες;

Αρχικά, πρέπει να μεγαλώσει η απόσταση μεταξύ αυτοκινήτου και ποδηλάτου. Δηλαδή να αυξηθεί το πλάτος των ελληνικών επαρχιακών δρόμων, τόσο ώστε να μην νιώθει ο οδηγός του οχήματος ότι οι ποδηλάτες του κόβουν τον δρόμο. Μια λωρίδα τύπου ΛΕΑ μπορεί να κάνει άριστα τη δουλειά και είναι και πάντα χρήσιμη για οποιοδήποτε περιστατικό. Το δύσκολο είναι να πείσεις τον μέσο Έλληνα φεουδάρχη να δώσει λίγο από το φέουδό του για το κοινό καλό. Μια μικρή αποζημίωση θα τον βοηθούσε να το ξανασκεφτεί, αλλά δεν είμαι εγώ αρμόδιος να βρω λύση στην στενοκεφαλιά του κάθε ορκ που βάζει πετρούλες και μπάζα λίγο μετά το σύνορό του, για να φτιάξει νέο σύνορο και να μεγαλώσει κατά είκοσι εκατοστά το κτήμα του.

Λιμανάκια, στο ρεύμα προς Βάρκιζα. Οι ποδηλάτες πιάνουν ολόκληρη τη δεξιά λωρίδα αναγκάζοντας τους οδηγούς να κάνουν σωστή προσπέραση από την αριστερή. Όταν οι οδηγοί βλέπουν χώρο στη λωρίδα προσπαθούν να χωρέσουν εκεί μαζί με τον ποδηλάτη και γίνεται το μοιραίο.

Το παραπάνω, μπορεί να δώσει λίγο περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης στους αμετανόητους κουρσάδες, όμως υπάρχει και μια ακόμη διέξοδος, που δεν απαιτεί ασφαλτόστρωση και πρωτοβουλία από μεριάς του ανύπαρκτου ελληνικού κράτους. Αυτή είναι η στροφή στο mountainbike και κάθε παραλλαγή του, που δεν απαιτεί συμβίωση με οδηγούς μεγάλων οχημάτων.

Ούτε αυτό όμως είναι λύση. Η βασική προπόνηση ενός ποδηλάτη γίνεται στον δρόμο, είτε αυτός είναι mountaibiker (βλέπε Περικλής Ηλίας), είτε αθλητής πίστας (βλέπε Χρήστος Βολικάκης), είτε αθλητής δρόμου. Όλοι οι αθλητές υψηλού επιπέδου περνούν αμέτρητες ώρες στην άσφαλτο ετησίως και όλοι έχουν βρεθεί σε δυσάρεστες περιπτύξεις με οδηγούς αυτοκινήτων.

Ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης, επαγγελματίας στην ποδηλασία δρόμου με τη βελγική Tarteletto – Isorex και βασικό μέλος της εθνικής μας ομάδας, φαίνεται να έχει μια φιλοσοφημένη προσέγγιση:

«Γενικά δεν επιδιώκω διαπληκτισμούς, εκτός και αν υπάρχει εμφανέστατος δόλος από τον οδηγό , δηλαδή στοχευμένα θέλει να με κάνει να τρομάξω ή να μου δημιουργήσει πρόβλημα , εγώ σαν ποδηλάτης έχω καταλάβει ότι οι οδηγοί είναι σε θέση ισχύος μέσα στο σιδερένιο τους αμάξι, μια απότομη μανούβρα ή απότομο πάτημα φρένου με στόχο να μας ρίξει, σε αυτούς θα αφήσει μια γρατζουνιά και σε εμένα ένα σπασμένο κόκαλο που μπορεί να μου σταματήσει την καριέρα ή τουλάχιστον να με αφήσει εκτός για μήνες. Σίγουρα θα φωνάξω αλλά με τις φωνές δεν γίνεται κάτι. Το θέμα είναι εάν σταματήσει, να τον κάνεις να καταλάβει σε τι κίνδυνο σε έβαλε. Βέβαια, πίσω από το τιμόνι μπορείς να βρεις κάθε καρυδιάς καρύδι.» (σ.σ. που σημαίνει πως προσεγγίσεις “έλα να σου δείξω” καλό είναι να αποφεύγονται.)

Ο Περικλής Ηλίας, Παγκόσμιος Πρωταθλητής XCM το 2012, βασικό μέλος της εθνικής ομάδας mtb και επαγγελματίας με την DMT Racing Team by Marconi έχει καταφέρει παρά τα πολλά χρόνια ενασχόλησής του με το άθλημα, να μην έχει πολύ σοβαρά περιστατικά:

«Πριν κάμποσα χρονιά, ένας οδηγός αγροτικού οχήματος ήταν αφηρημένος (σ.σ. εννέα στους δέκα είναι αφηρημένοι.). Εγώ μπροστά και εκείνος από πίσω μου ερχόταν με ταχύτητα. Με βλέπει τελευταία στιγμή, κόβει το τιμόνι αριστερά και με πετυχαίνει με τον δεξί του καθρέφτη, σχίζοντας μου το κολάν. Δηλαδή στο όριο δεν με εμβόλισε. «

Δυστυχώς, η φράση “να πάτε σε έναν ποδηλατόδρομο να κάνετε ποδήλατο” δεν έχει καμία ουσία, γιατί ο ποδηλατόδρομος είναι ελάχιστης χιλιομετρικής απόστασης, υπάρχει για να εξυπηρετεί αστικούς ποδηλάτες που πάνε στις δουλειές τους ή κάνουν τη βόλτα τους και στην Ελλάδα είναι συνήθως καλυμμένος από παρκαρισμένα οχήματα ή δεν υπάρχει. Κυρίως δεν υπάρχει.

Το μόνο προληπτικό μέτρο που μπορεί να μειώσει τον αριθμό των συμβάντων, είναι η εισαγωγή τρόπων αντιμετώπισης και προσπέρασης ποδηλατών στην εκπαίδευση των οδηγών. Να γίνεται βίωμα αυτή η γνώση και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή.

Κάποτε, ήμουν συνοδηγός στο αυτοκίνητο ενός φίλου, σε έναν επαρχιακό, ωραίο δρόμο. Βλέποντας πόσο όμορφος ήταν ο δρόμος αυτής της γειτονιάς, είπε: “αχ, να είχα το Χ αμάξι τώρα να το πήγαινα με (δεν θυμάμαι πόσα είπε) χιλιόμετρα….” Τον ρώτησα πως θα του φαινόταν αν τη στιγμή που άνοιγε το γκάζι περνούσε τον δρόμο ένα σκυλάκι και το σκότωνε ή το σακάτευε. Παραδέχτηκε πως δεν το είχε σκεφτεί και πως έκανε λάθος. Δεν ήταν ούτε κακός οδηγός, ούτε κακός άνθρωπος. Είχε εκπαιδευτεί ελλιπώς.

Κάπως έτσι έχει η κατάσταση και με εμάς τους ποδηλάτες.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH