Στις Σπέτσες γενναίοι συντρεχαλατζήδες μου.

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες για το φετινό Spetses Mini Marathon, αναλογίζομαι και παραδέχομαι πως έχω ιδιαίτερη σχέση, τόσο αθλητική, όσο και προσωπική με το νησί των Σπετσών. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι το συγκεκριμένο νησί έχει γνωρίσει όλους μου τους εαυτούς: και τον παλιό και τον καινούργιο, και το νεαρό και τον «ώριμο» (λέμε τώρα), και τον «ανυποψίαστο» και τον «ψαγμένο». Ορισμένα από τα περιστατικά που αποδεικνύουν το προαναφερθέν είναι πολύ προσωπικά για να εξιστορηθούν δημοσίως. Κάποια άλλα, όμως, όχι. 

Θυμάμαι,

ένα από τα πρώτα ενήλικα καλοκαίρια μου, σε ένα παραλιακό ταβερνάκι πάνω από το δρόμο που χρόνια μετά θα με οδηγούσε στον τερματισμό που πρώτου μου αγώνα στο νησί: ένα κορίτσι σημαντικό κι ένα αγόρι ντροπαλό πίνουν και συζητούν μέχρι πρωίας και ταυτόχρονα ανταλλάζουν «τυχαία» αγγίγματα κάτω από το τραπέζι. Απέναντί τους, τα φώτα του λιμανιού σε ένα νησί δυο ανάσες από την Αθήνα. Κι έχει πολύ μεγάλη σημασία πως, ακόμα και σήμερα, κάπου – κάπου, το κορίτσι και το αγόρι (γυναίκα και άνδρας πια) μιλούν ή και συναντιούνται σαν παλαιοί «συνωμότες» μιας επανάστασης που δεν πέτυχε, αλλά πρόσφερε ανεξίτηλες στιγμές. Στις Σπέτσες.

Θυμάμαι,

το «November Rain» των Guns ‘n’ Roses, να προκαλεί ανατριχίλες σε κορίτσι και αγόρι και πάλι και ξανά και άλλη μια. Κάθε που το πετυχαίνω, μέχρι σήμερα, το αφήνω να παίξει ολόκληρο και συγκινούμαι που θυμάμαι πότε και που το αγάπησα. Στις Σπέτσες.

Θυμάμαι,

την Claire Forlani να μου κλέβει την καρδιά (και του Brad Pitt) με μπαμπά τον υπέροχο Anthony Hopkins στο πολυαγαπημένο «Meet Joe Black» σε θερινό σινεμά στο νησί. Ποιο νησί; Τις Σπέτσες.


Θυμάμαι,

το 2013, δυο χιλιόμετρα πριν το λιμάνι, να προσπαθώ να κρατήσω το paceπου θα με φέρει στον τερματισμό πριν το ρολόι δείξει δύο ώρες με τον προπονητή μου δίπλα μου στο ποδήλατο (όπως κάθε χρόνο) να με «ντοπάρει» με φωνές και οδηγίες. Στις Σπέτσες.

Θυμάμαι,

το 2014 το πρώτο μου βάθρο. Στον πρώτο μου αγώνα άνευ μουσικής. Το πρώτο μου βάθρο που – δικαιολογημένα – για κανέναν (και αντικειμενικά) δε σημαίνει τίποτα, αλλά για μένα είναι κάτι. Στις Σπέτσες.

Θυμάμαι τόσα. Και άλλα τόσα και άλλα τόσα. Τόσα που με κάνουν να επιστρέφω στο νησί με νοσταλγία, συγκίνηση και χαρά. Κι ας γκρινιάζω ενίοτε για μικρολεπτομέρειες. 

Θα είμαι και φέτος, λοιπόν, στις Σπέτσες. Για να τρέξω και να ανταμώσω με αυτή την αγαπημένη και «χρωματιστή φυλή» των Συντρεχαλατζήδων. Γιατί ένα μικροσκοπικό κομμάτι της καρδιάς και της μνήμης μου βρίσκεται μόνιμα εκεί. Για όσα σας έγραψα και όσα δεν σας έγραψα.

Καλή αντάμωση.

Γιώργος Μυζάλης.

Υ.Γ. Αν το δούμε ρεαλιστικά, αυτό που συμβαίνει σήμερα με το μαζικό λαϊκό αθλητισμό, χρωστάει πολλά στις Σπέτσες. Οι περισσότερες διοργανώσεις εμπνεύστηκαν από τον αγώνα αυτό που σχεδιάστηκε και «στήθηκε» με μεράκι και μαεστρία από όλο το teamμε επικεφαλής την αεικίνητη και πανταχού παρούσα Μαρίνα Κουταρέλλη. Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ο αγώνας συνεχίσει να εκπλήσσει όσους τον επισκέπτονται για πρώτη φορά (σ.σ. αγαπημένος μου φίλος που πήγε στο νησί πέρυσι για πρώτη φορά, με πήρε τηλέφωνο κατενθουσιασμένος) και να απολαμβάνει το σεβασμό όλων ημών που έχουμε συμμετάσχει κατά καιρούς στις διαδρομές του. Όπως και να το κάνουμε, το Spetses Mini Marathon έχει προσφέρει αναμνήσεις σε όλους μας.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH