Scott Jurek: πάντοτε προσπαθώ να τρέχω προς τον καλύτερο εαυτό μου.

Βρίσκομαι στη Βοστώνη, δύο μέρες πριν το Μαραθώνιο, στο εστιατόριο ενός ξενοδοχείου που βρίσκεται ακριβώς στην γραμμή του τερματισμού του μεγάλου αυτού και ιστορικού αγώνα. Μπροστά μου, σε απόσταση αναπνοής, κάθεται χαμογελαστός ο Scott Jurek και είμαστε έτοιμοι – λέει – να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη. Μήπως ονειρεύομαι; Κι όμως. Προσπαθώ να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό και τη χαρά μου, προκρίνοντας τον επαγγελματισμό μου. Με βοηθά και ο ίδιος ο Jurek με τη χαλαρή και άνετη στάση του και την εντελώς ανθρώπινη επικοινωνία μας που προηγήθηκε της συνέντευξης που θα διαβάσετε παρακάτω. Αφορμή για την συνάντηση και την κουβέντα με τον κορυφαίο υπερμαραθωνοδρόμο και νικητή τριών Σπάρταθλων, η κυκλοφορία του best seller βιβλίου του με τον τίτλο «Eat & Run: My unlikely Journey to Ultramarathon Greatness» στα ελληνικά από την Key Books. Ευτυχισμένη συγκυρία που έκανε το όνειρο πραγματικότητα: η δική μου συμμετοχή στο φετινό Μαραθώνιο της Βοστώνης όπου βρίσκεται κάθε χρόνο κι εκείνος για να απολαύσει μαζί με χιλιάδες άλλους δρομείς από όλο τον κόσμο έναν αγώνα ανεπανάληπτο και ένα τριήμερο – γιορτή για τη δρομική κοινότητα. Τι να πει κανείς για τον Scott Jurek; Τι να πρωτοπεί κανείς για τα δρομικά κατορθώματά του; Εφτά (7) συνεχόμενες φορές νικητής του εμβληματικού Western States 100 Mile Endurance Run, κάτοχος του Αμερικάνικου ρεκόρ 24ώρου συνεχόμενου τρεξίματος και πολλών άλλων διακρίσεων με τις τρεις νίκες στο Σπάρταθλο ανάμεσά τους. Φανατικός οπαδός της vegan διατροφής μιλά και γράφει παθιασμένα υπέρ της. Αν πρώτη φορά τον συναντάτε εδώ, αναζητείστε περισσότερες πληροφορίες για εκείνον. Όσο για μένα, αν με συναντήσετε πουθενά, τσιμπήστε με γιατί ακόμα νομίζω πως ονειρεύομαι.

 

Πότε και γιατί πρωτοξεκίνησες τη vegan διατροφή σου και τι σε έκανε να γράψεις ένα βιβλίο σχετικό με αυτή;

Ξεκίνησα να γίνομαι vegan το 1999, πριν από 18 χρόνια, και ο σημαντικότερος λόγος που με έκανε να πάρω αυτή την απόφαση ήταν η υγεία μου. Δούλεψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στη φυσιοθεραπεία σε νοσοκομεία και βίωσα μια δύσκολη κατάσταση στο οικογενειακό μου περιβάλλον με τη μητέρα μου άρρωστη από MS (σκλήρυνση κατά πλάκας), την είδα να «παλεύει» μια χρόνια ασθένεια δηλαδή. Παρατηρώντας όλα αυτά σε νεαρή ηλικία κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω τη διατροφή μου και να σταματήσω να τρώω junk food. Όταν έφυγα από το πατρικό μου, πια, μπορούσα να τρώω ό,τι ήθελα. Κινητοποιήθηκα από διάφορα βιβλία που διάβασα σχετικά με την υγεία, τη διατροφή και τη φυσική θεραπεία. Δούλευα σε ένα νοσοκομείο ενώ φοιτούσα στη σχολή φυσιοθεραπείας και κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω τα πράγματα βλέποντας το φαγητό που έτρωγαν οι ασθενείς. Δεν έβγαζε νόημα. Προσπαθούμε να προασπίσουμε την υγεία κι όμως σερβίρουμε πολύ κακό φαγητό στους ασθενείς στα νοσοκομεία. Παρατηρώντας το αυτό κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω τρόπο διατροφής.

Και πως ήταν η διαδικασία της συγγραφής ενός βιβλίου για αυτή την απόφαση και το συγκεκριμένο τρόπο διατροφής; Η εξιστόρηση και η συγγραφή μιας εμπειρίας είναι κάτι διαφορετικό.

Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου. Εξάλλου, πολλοί φίλοι με παρότρυναν να γράψω ένα βιβλίο. Στην αρχή ήμουν αρνητικός. Δεν είχα και το χρόνο για να το γράψω. Για την ακρίβεια, ήθελα να το κάνω αλλά αναγκαζόμουν συνεχώς να το αναβάλω. Αφού όμως, ταξίδεψα αρκετά μιλώντας για το συγκεκριμένο θέμα, κατάλαβα πως ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου για να εμπνεύσω κι άλλους ανθρώπους. Ήταν ο δικός μου τρόπος να πω: αν εγώ μπορώ να πάω από το «κρέας με πατάτες» και το junk food σε μια vegan διατροφή, τότε όλοι μπορούν να τα καταφέρουν. Για αυτό το λόγο αποφάσισα τελικά να το γράψω το βιβλίο.

Εκτός από αυτό που αναφέρεις, σημαντικό στη δική σου περίπτωση δεν είναι μόνο το γεγονός ότι άλλαξες τη διατροφή σου, αλλά και το ότι κατάφερες να παραμείνεις ο σπουδαίος δρομέας που ήσουν πάντοτε. Φαντάζομαι ότι και αυτό είναι κάτι που ήθελες να μοιραστείς ως επιπρόσθετο επιχείρημα με τους ανθρώπους προκειμένου να αποτελέσεις έμπνευση για εκείνους, σωστά;

Νομίζω πως, ναι, είναι κι αυτό ένα καλό παράδειγμα. Μπορεί ένας vegan να παραμείνει επιτυχημένος και να συνεχίσει να αποδίδει σε υψηλό επίπεδο όπως εγώ. Έτσι ακριβώς συνέβη στην περίπτωσή μου. Το γεγονός ότι ήμουν ένας ολοκληρωμένος δρομέας, στο απόγειο της καριέρας μου, όταν άλλαξα τη διατροφή μου, αλλά και το γεγονός ότι παρέμεινα σε αυτό το υψηλό επίπεδο μετά την αλλαγή, είναι ένα καλό παράδειγμα για τους ανθρώπους που το σκέφτονται ή διστάζουν, προκειμένου να αποδεχτούν ότι μια τέτοια δίαιτα μπορεί να λειτουργήσει και για εκείνους.

Και φαίνεται ότι σου άρεσε η διαδικασία της συγγραφής και τελειώνεις τώρα ένα δεύτερο βιβλίο για τον αγώνα σου στο Appalachian trail, αν δεν κάνω λάθος.

Ναι. Είναι σχεδόν έτοιμο, έχω σχεδόν τελειώσει.

Τόσο η συγγραφή ενός βιβλίου, όσο και το τρέξιμο υπεραποστάσεων (trail ή δρόμου) είναι μοναχικές δραστηριότητες, είναι εσωτερικές διαδικασίες. Προτιμάς να δουλεύεις μόνος; Αποδίδεις καλύτερα ή απλώς περνάς καλύτερα μόνος τρέχοντας στο βουνό ή πάνω από τον υπολογιστή;

Όπως είδες και στην έκθεση του Μαραθωνίου, έχω πλέον μάθει να είμαι «ανοιχτός» και πολύ θετικός μιλώντας στους ανθρώπους γιατί έχω καταλάβει ότι αυτός ο άμεσος τρόπος επικοινωνίας είναι πολύ σημαντικός για να «μοιραστείς» και να εμπνεύσεις άλλους. Ωστόσο, πάντοτε φροντίζω να βρίσκω και προσωπικό χρόνο. Περνάω μεγάλα χρονικά διαστήματα τρέχοντας στα βουνά και σε μέρη που μου προσφέρουν τη μοναχικότητα και την περίσταση για να σκεφτώ όσα με απασχολούν. Το γράψιμο μοιάζει πολύ με το τρέξιμο υπεραποστάσεων. Είναι εξίσου ακραίο. Χρειάζεται πολλή ενέργεια και πνευματική δύναμη. Καθώς τρέχω έχω πάρα πολύ χρόνο να σκεφτώ και να αναρωτηθώ για όσα με απασχολούν. Για μένα, το να γράψω ή να μιλήσω για αυτά, είναι ένας τρόπος να τα επεξεργαστώ και μετά να τα μοιραστώ με τους γύρω μου. Παράλληλα, παίρνω έμπνευση και από τις ιστορίες που ακούω από τους άλλους. Ξέρεις, οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι το τρέξιμο υπεραποστάσεων είναι μοναχικό, αλλά προσωπικά προσπαθώ να είμαι «ανοιχτός» και σε άλλα ερεθίσματα.

Πρόσφατα εμπλούτισες τις εμπειρίες και τα ερεθίσματά σου με την πατρότητα. Στο κομμάτι της ανατροφής της κόρης σας ακολουθείτε την ίδια vegan διατροφή; Θα ήθελες να τη δεις να ακολουθεί τα δικά σου βήματα και στο κομμάτι του τρεξίματος;

Η γυναίκα μου κι εγώ συζητάμε διαρκώς αυτό το θέμα. Θα ήθελα να της δώσω να καταλάβει ότι μπορεί να ακολουθήσει τη vegan διατροφή και έπειτα ας αποφασίσει εκείνη και ας κάνει ό,τι θέλει να κάνει. Γιατί καταλαβαίνω πολύ καλά ότι θα «εκτεθεί» σε διαφορετικά διαιτολόγια εκτός σπιτιού. Καθώς θα μεγαλώνει βέβαια θα τρώει μαζί μας στο σπίτι ό,τι τρώμε κι εμείς. Όχι με το ζόρι, φυσικά, αλλά επειδή αυτός θα είναι ο τρόπος μας. Αργότερα θα μπορεί να πάρει τις δικές της αποφάσεις. Έχω δει ανθρώπους να γίνονται ιδιαιτέρως πιεστικοί σε τέτοια θέματα. Το ίδιο ισχύει και για το τρέξιμο. Θα ήθελα να εξερευνήσει το δικό μου τρόπο ζωής, να κάνει πολλές εξωτερικές δραστηριότητες, αλλά και να δοκιμάσει πολλά ακόμα πράγματα σε σχέση με τον αθλητισμό στην ύπαιθρο. Απλώς για να τα γνωρίσει. Μετά, μπορεί να γίνει ό,τι θέλει. Ας γίνει και μηχανικός ή μαθηματικός ή ό,τι άλλο της αρέσει. Δεν θέλω να έχω καμία προσδοκία. Θέλω να έχει τη δυνατότητα να επιλέξει, αλλά θα προσπαθήσω και να της δώσω ένα καλό γενικό υπόβαθρο να εξερευνήσει.

Αυτή την ερώτηση ίσως σου την έχουν κάνει αμέτρητες φορές, αλλά θα ήθελα να μου πεις τι συνέβη στα μισά εκείνου του ιστορικού αγώνα στη Death Valley. Πως το βίωσες εσύ; Γιατί κυκλοφορούν διάφορες αφηγήσεις.

Και για μένα η απάντηση στο τι συνέβη εκεί δεν είναι ξεκάθαρη. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω ακριβώς. Μετά και την πρόσφατη εμπειρία μου στο Appalachian Trail, αναζητώ τις αιτίες και τα κίνητρα που με κάνουν να επιστρέφω σε αυτούς τους αγώνες και να βάζω τον εαυτό μου σε αυτή την πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Εκείνη την ημέρα στο Bad Water νόμιζα πραγματικά πως όλα είχαν τελειώσει στη μέση του αγώνα. Δεν έβρισκα τον λόγο να σηκωθώ και να τελειώσω τον αγώνα. Έμοιαζε σα να έπρεπε να μπω στο αυτοκίνητο να γυρίσω σπίτι και να πάρω ένα DNF (did not finished). Χρειάστηκε η βοήθεια της ομάδας μου, η βοήθεια των φίλων μου και – ίσως, δεν ξέρω – ένα ξεχωριστό κομμάτι της ψυχής και του μυαλού μου για να πω: ας προσπαθήσω να περπατήσω λιγάκι. Και έπειτα, οι φίλοι μου κι εγώ είπαμε: ας προσπαθήσουμε να ενυδατώσουμε και να δροσίσουμε το σώμα για να ξεκινήσει να περπατά και πάλι. Σύντομα περπατούσα. Και λίγο αργότερα έτρεχα ξανά. Κι ύστερα ήμουν και πάλι μέσα στον αγώνα. Οπότε, πιστεύω ότι πολλοί διαφορετικοί παράγοντες έπαιξαν ρόλο, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί συνέχισα και με ποιον ακριβώς τρόπο «γύρισα το διακόπτη». Αυτή είναι η μαγεία στα αγωνίσματα μακράς διάρκειας: να ξεπερνάς τα όριά σου ακριβώς όταν όλα δείχνουν ότι τέλειωσαν. Νομίζω ότι μοιάζει πολύ με την ίδια τη ζωή. Υπάρχουν στιγμές που νομίζουμε ότι μας ξεπερνούν, που είναι δύσκολο να συνεχίσεις προς τα μπρος, αλλά τελικά με κάποιο τρόπο βρίσκουμε τη δύναμη να μην τα παρατήσουμε. Για μένα, αυτό που συνέβη τότε στο Bad Water ήταν κάτι που δεν μου είχε ξανασυμβεί. Δεν είχα, έως τότε, νιώσει να είμαι με τα μούτρα πεσμένος στο πάτωμα, χωρίς να μπορώ να κουνηθώ, χωρίς να μπορώ να ελέγξω το στομάχι μου και τελικά να επανέλθω. Αυτός ο αγώνας μού έμαθε κάτι που δεν θα μπορούσα να μάθω με κανέναν άλλο τρόπο.

Πολλοί υπερμαραθωνοδρόμοι αποκαλούν «τέρας» αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Υπάρχει ένα ελληνικό τραγούδι, γραμμένο μάλιστα από έναν δρομέα – τον Αλκίνοο Ιωαννίδη – που λέει στους στίχους του: «τη σκοτεινή, τη μαύρη σου την όψη χάρισέ μου, κι αν δεν την αγαπήσω, πως θες να τη νικήσω;». Οπότε, σχετικά με το «τέρας», σου αρέσει να βρίσκεται σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση; Αγαπάς το «τέρας»;

Νομίζω ότι στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να σου αρέσει αυτή η κατάσταση ή να την αγαπάς. Είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, γιατί σαν ανθρώπινα όντα έχουμε την τάση να αποφεύγουμε την έντονη δυσκολία. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής είναι σε γενικές γραμμές εύκολος, οπότε πιστεύω πως μας αρέσει να αναζητούμε μερικές φορές τη δυσκολία προκειμένου να ερχόμαστε σε επαφή με τα βασικά μας ένστικτα και να εκτιμούμε όσα έχουμε. Έχει γίνει τόσο εύκολη η ζωή μας που έχει αρχίσει να μας ελκύει η δυσκολία. Όχι, βέβαια, σε σημείο που να βλάπτουμε το σώμα, αλλά ως εκεί που, το ξεβόλεμά μας και η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε πρόσκαιρα, θα μας κάνει να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας και να ανεβάσουμε το επίπεδό μας. Οπότε, θα σου απαντούσα ότι, εκτιμώ το «τέρας» περισσότερο από ό,τι το αγαπώ. Καταλαβαίνω τα οφέλη της συναναστροφής μαζί του και προσπαθώ να κρατώ το μέτρο. Για παράδειγμα, δεν έχω βάλει τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση από τότε που τερμάτισα το Appalachian Trail γιατί στον αγώνα αυτόν ήμουν διαρκώς «μέσα» σε αυτή την αίσθηση. Χρειαζόμουν επομένως ένα μεγάλο διάστημα σωματικής και πνευματικής ξεκούρασης. Και πιστεύω ότι η πνευματική ξεκούραση είναι πολύ πιο σημαντική από τη σωματική, γιατί όταν το έχεις κάνει τόσες πολλές φορές, μοιραία, αρχίζεις να σκέφτεσαι: το χρειάζομαι πάλι πραγματικά; Αλλά μερικές φορές χρειαζόμαστε αυτό το «ξυπνητήρι», χρειαζόμαστε αυτό το «ξεκλείδωμα» και για αυτό νομίζω ότι επιστρέφουμε. Για μένα, λοιπόν, δεν είναι «τέρας», αλλά ένα εργαλείο για να βγάλω τον καλύτερό μου εαυτό.

Για να εκτιμήσεις – ίσως – τη ζωή;

Ναι. Για να μπορέσω να καταλάβω για ποιο λόγο βρίσκομαι εδώ, τι χρειάζομαι για να παραμείνω κινητοποιημένος και «πεινασμένος» για τον επόμενο στόχο. Είναι δύσκολο. Σαν αθλητής που βρίσκεται κοντά στο τέλος της καριέρας του είναι δύσκολο – όχι να επανεφεύρω τον εαυτό μου όπως λένε, αλλά – να βρίσκω κάθε φορά το κίνητρο. Γιατί μερικές μέρες είναι δύσκολο να πιέζω τόσο πολύ. Τώρα πια έχω και οικογένεια, έχω μια κόρη… Μου αρέσει το τρέξιμο στο βουνό, το hiking, το σκι και δεν χρειάζομαι κάποιο συγκεκριμένο στόχο, δεν χρειάζομαι κάποιο νέο ρεκόρ για να τα εξασκώ. Ωστόσο, κάποιες φορές χρειάζομαι και το ρεκόρ και τότε αναζητώ το «τέρας» σαν εργαλείο, σαν κίνητρο.

Επίτρεψέ μου, στο σημείο αυτό, για να κάνω την επόμενη ερώτηση να μοιραστώ μαζί σου μια κοινή εμπειρία που έχουμε: και η δική μου μητέρα είχε MS (σκλήρυνση κατά πλάκας) και ένας από τους αρχικούς λόγους που με ώθησαν στο τρέξιμο ήταν «να ξεφύγω από αυτή την ασθένεια». Έτρεχα μακριά της. Οπότε, θέλω να σε ρωτήσω, αισθάνεσαι ότι τρέχεις για να ξεφύγεις από κάτι ή ότι τρέχεις προς τα κάπου; Ή και τα δύο;

Μου αρέσει να σκέφτομαι πάντοτε πως τρέχω προς τα κάπου. Δεν σκέφτομαι συχνά που ήμουν παλαιότερα είτε αυτό είναι μια τοποθεσία, είτε αυτό είναι ένα συναίσθημα, μια εμπειρία. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως τρέχω προς τα μπρος, προς τον καλύτερο εαυτό μου. Με τον τρόπο αυτό ανακαλύπτω αποθέματα δύναμης που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι τρέχω για να ξεφύγω από κάτι, γιατί νιώθω ότι πρέπει να αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου. Όταν τρέχω στο βουνό, όταν τρέχω στο δρόμο, ακριβώς τότε είναι που ξεκαθαρίζουν μέσα μου όλα. Η ζωή είναι σκληρή, αλλά δεν τρέχω να της ξεφύγω, παρά προσπαθώ να την ξεκαθαρίσω. Πολλοί άνθρωποι μού κάνουν ανάλογες ερωτήσεις: γιατί συνεχίζεις να τρέχεις; – γιατί συνεχίζεις να πιέζεις τον εαυτό σου; Πάντοτε ένιωθα πως τρέχω καταπάνω στα προβλήματά μου και προσπαθώ να τα ξεκαθαρίσω, παρά ότι τρέχω για να τα αποφύγω. Όσοι φροντίζουν δικούς τους ανθρώπους που παλεύουν με μια χρόνια ασθένεια χρειάζονται μερικές φορές να παίρνουν αποστάσεις. Η μητέρα μου ήταν πάντοτε υποστηρικτική. Μου έλεγε: «πρέπει να κάνεις αυτό που σου αρέσει, δεν πρέπει να σκέφτεσαι εμένα συνέχεια». Είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Μπορούσε – είχε τη δύναμη – να πει: «μπορώ να τα καταφέρω, πήγαινε να κάνεις αυτό που σου αρέσει». Ήταν δύσκολο και για μένα. Πάντοτε ένιωθα ότι δεν πρόσφερα όσα θα μπορούσα. Οπότε, μπορεί να πρέπει να κάνεις ένα διάλειμμα από τα δύσκολα, αλλά δεν πρέπει ποτέ να τα αποφεύγεις, παρά να τα αντιμετωπίζεις χωρίς να τρέχεις μακριά τους συνεχώς. Νομίζω πολλοί άνθρωποι το παρερμηνεύουν.

Επόμενη ερώτηση: Τι σε έκανε να απαντήσεις εκείνο το email του Caballo Blanco, που αργότερα οδήγησε σε έναν συγκλονιστικό ιστορικό αγώνα και πιο μετά σε ένα πασίγνωστο βιβλίο; Αυτό που σε ρωτώ ουσιαστικά είναι πως καταφέρνεις, σε μια τέτοια εποχή, να αποφεύγεις τους κλασικούς τρόπους του marketing και να είσαι ο εαυτός σου; Γιατί είσαι διαφορετικός, όπως όλοι παραδέχονται, από κάθε άλλο διάσημο δρομέα. Δεν δέχεσαι πιέσεις για να κάνεις πράγματα που δεν θες, ίσως, προκειμένου να προωθήσεις τον εαυτό σου και τη δουλειά σου; Πως το διαχειρίζεσαι αυτό;

Το αντιμετωπίζω σαν καθήκον. Στην περίπτωση του Copper Canyon, είχα ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον. Στη ζωή μου δίνω αξία στις εμπειρίες. Δεν πήγα εκεί κάτω απλώς για να τρέξω με τους Tarahumara. Πήγα ως εκεί για να βιώσω τον πολιτισμό τους, τα βουνά τους, τα φαράγγια τους, γιατί πάντοτε τους είχα στο μυαλό μου ως σπουδαίους αθλητές και ήθελα να δω πως ζουν και τι μπορώ να μάθω από εκείνους. Οπότε για μένα όλο αυτό ήταν κάτι σα μικρές διακοπές βιωματικής μάθησης. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες και με μένα που θέλω να γνωρίσω καλύτερα τον κόσμο γύρω μου. Για αυτό ήθελα να κατέβω εκεί. Απλώς έτυχε ταυτόχρονα ο Caballo Blanco να θέλει να διοργανώσει αυτό το μεγάλο αγώνα που ήταν διασκεδαστικός εκτός όλων των άλλων. Για μένα, σου ξαναλέω όμως, όλα έχουν να κάνουν με τις εμπειρίες που αποκτά κάποιος στη ζωή του. Όταν μάλιστα κάποιος είναι και πρότυπο για τους άλλους, έχει το καθήκον να μοιραστεί όσες περισσότερες εμπειρίες του μπορεί. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του Appalachian Trail, πολύ συχνά άφηνα τους ανθρώπους που συναντούσα να τρέξουν μαζί μου, να περπατήσουν μαζί μου, να είναι μαζί μου γενικότερα στο trail. Οι περισσότεροι αθλητές, όταν αγωνίζονται ή όταν κάνουν κάτι πολύ δύσκολο, το αποφεύγουν. Δεν επιτρέπουν σε άλλους ανθρώπους να τους ακολουθούν. Εγώ το κάνω γιατί πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος να κινητοποιήσω και να εμπνεύσω τους ανθρώπους. Εγώ εμπνεύστηκα από άλλους ανθρώπους, θαύμασα άλλους ανθρώπους και θέλησα να τους μοιάσω, να τους ακολουθήσω. Αν δεν βρίσκονταν αυτοί να με παρακινήσουν, να μου προτείνουν πράγματα δεν ξέρω τι θα είχα καταφέρει. Νομίζω ότι όλοι μας χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα μας ωθήσουν και θα μας εμπνεύσουν να βγούμε από την ευκολία μας και να κάνουμε καινούργια πράγματα. Σε ό,τι με αφορά, το νιώθω σαν καθήκον. Ίσως εγώ να είμαι περισσότερο «ανοιχτός» σε σχέση με άλλους και συχνά συνειδητοποιώ πως πρέπει να κάνω και λίγο πίσω. Χρειάζεται μια καλή ισορροπία γιατί καμιά φορά νιώθω να εξαντλούμαι. Μου παίρνει αρκετή ενέργεια και κάθε τόσο χρειάζομαι «επαναφόρτιση». Αλλά παίρνω μεγάλη ανταπόδοση, έμπνευση και κίνητρο από τους άλλους ανθρώπους. Σήμερα, για παράδειγμα, εδώ στη Βοστώνη, μιλώντας σε όλο αυτό τον κόσμο πριν από το Μαραθώνιο, άκουσα αμέτρητες προσωπικές ιστορίες: ότι είχαν ένα μέλος στην οικογένεια με MS (σκλήρυνση κατά πλάκας), ότι άλλαξαν τη ζωή τους, ότι ζύγισαν 25 κιλά περισσότερα, ότι άλλαξαν τη διατροφή τους και ξεκίνησαν να τρέχουν. Με εμπνέουν όλα αυτά και με κάνουν να νιώθω ότι κάνω κάτι κινητοποιώντας τόσο κόσμο. Και προσπαθώ να «παίρνω» κι εγώ κάτι από όλο αυτό. Όσο δίνω, προσπαθώ και να παίρνω.

Αισθάνεσαι την ευθύνη, δηλαδή;

Ναι, γιατί είναι δώρο το να μπορείς να επηρεάζεις άλλους ανθρώπους και όλοι μας μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς εγώ το καταφέρνω με περισσότερους αποδέκτες. Είναι πραγματικό δώρο. Αν μπορείς να εμπνεύσεις νέους ανθρώπους, ηλικιωμένους ανθρώπους, ανθρώπους οποιασδήποτε ηλικίας, να κάνουν κάτι σαν το τρέξιμο ή να αλλάξουν τη διατροφή τους, εκτός από τη μεγάλη ευθύνη που εντοπίζεις κι εσύ, είσαι ευλογημένος με αυτό το δώρο. Νιώθω πολύ τυχερός. Και ποτέ δεν το παίρνω σαν δεδομένο όλο αυτό και όποτε κουράζομαι ή νιώθω ότι δεν μπορώ να δώσω περισσότερη ενέργεια, αποσύρομαι στο σπίτι μου. Αλλά σε μια περίσταση σαν αυτή εδώ (σ.σ. Βοστώνη – τριήμερο του Μαραθωνίου) δεν θα μπορούσα να λείπω.

Πέρυσι, ήσουν και πάλι εδώ. Έτρεξες μάλιστα εκτός προγράμματος για να βοηθήσει μια φίλη σου, σωστά;

Ναι, πέρυσι ήμουν εδώ και έτρεξα με τη φίλη μου την Christie Turlington με την οποία έχω συμπράξει κατά το παρελθόν σε φιλανθρωπικές δράσεις ανά τον κόσμο, ενώ πρόπερσι είχα τρέξει και πάλι σαν οδηγός ενός τυφλού δρομέα φίλου μου, του Thomas. Στη Βοστώνη δεν έχω τρέξει ποτέ για έναν γρήγορο χρόνο. Ήταν πάντοτε ένας αγώνας που μου έδινε τη δυνατότητα να προσφέρω τρέχοντάς τον και μου αρέσει αυτό. Κάποτε, ίσως προσπαθήσω να τον τρέξω για ένα πιο γρήγορο τερματισμό. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα εδώ να τρέξω κοντά στο 2:38’ (σ.σ. προσωπικό του ρεκόρ στην απόσταση), αλλά ίσως να κατάφερνα να τρέξω 2:40 – 2:45’. Θα μου άρεσε να το προσπαθούσα κάποια στιγμή, αλλά από την άλλη όποτε βρίσκομαι εδώ έχω γεμάτο πρόγραμμα που ίσως και να το προτιμώ από την πίεση του αγώνα αυτού καθεαυτού. Το τριήμερο του Μαραθωνίου, εδώ στη Βοστώνη, είναι η υπέρτατη γιορτή του τρεξίματος και δεν θέλω να απουσιάζω. Νιώθω πως είναι η καταλληλότερη περίσταση για να επιστρέψω λίγη από την θετική ενέργεια που παίρνω όποτε βρίσκομαι εδώ.

Άρα, θα τρέξεις τη Δευτέρα;

Θα συνοδεύσω τον Gary Erickson, τον ιδρυτή της Clifbar. Ο Gary έψαχνε κάποιον να τρέξει μαζί του και ένας συνεργάτης μας στην Clifbar του είπε: «στοιχηματίζω ότι ο Scott θα το έκανε». Έτσι, για ακόμα μία φορά θα συνοδεύσω κάποιον και μου αρέσει πολύ αυτό. Είναι σα να πηγαίνω σε πάρτυ! Θα είμαι στην εκκίνηση, επίσης, με το «Massachusetts Association for the blind and visually impaired» για να δώσω μερικά βραβεία πριν τον αγώνα. Μαζεύονται και φέτος στο Hopkinton, στην εκκίνηση, οπότε θα είμαι εκεί για να τους συναντήσω και να περάσω χρόνο μαζί τους. Και είναι τόσο συγκινητικό και εμπνευστικό να συναντάς αυτούς τους ανθρώπους, αυτούς τους τυφλούς αθλητές που πετυχαίνουν τόσα πολλά χωρίς να βλέπουν. Με ξεπερνά.

Η ειδικότητά μου ως μουσικολόγος σχεδόν μου επιβάλει την επόμενη ερώτηση: αν η ζωή σου ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό; Κι αν δεν υπάρχει ήδη κάποιο τέτοιο τραγούδι, ποιος θα ήθελες να το γράψει και γιατί;

Ανέκαθεν ήμουν μεγάλος fan της grunge μουσικής σκηνής από τα παιδικά μου χρόνια στο λύκειο. Άκουγα επίσης αρκετό heavy metal, αλλά στο λύκειο και στα πανεπιστημιακά μου χρόνια έγινα μεγάλος fan της grunge. Οπότε, φαντάζομαι, το τραγούδι που με ρωτάς, θα ήταν ένας συνδυασμός από Eddie Vedder και Billy Corgan. Αρκετή «μαύρη» grunge, δηλαδή, αλλά… ας βάλουμε και λίγο U2 για μια πιο ευχάριστη διάθεση. Ναι, ας προσθέσουμε και λίγο Bono για μια πιο ευχάριστη προσέγγιση (γέλια). Στην πραγματικότητα δεν είμαι καθόλου σκοτεινός, μελαγχολικός άνθρωπος, αλλά εκείνα τα χρόνια προσπαθούσα, και ακόμα προσπαθώ βέβαια, να κατανοήσω τα πράγματα γύρω μου. Οπότε, θα διάλεγα κάτι μεταξύ Eddie Vedder και Billy Corgan από την εποχή των Smashing Pumpkins, ή ακόμα και Curt Kobain, γιατί αυτοί ήταν οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες στα χρόνια που ξεκινούσα το ultrarunning. Εμπεριείχαν αρκετό πάθος και μια «μαυρίλα» αλλά ταίριαζαν με μένα που προσπαθούσα να αντιληφθώ τα πράγματα γύρω μου. Αλλά θα προσθέσουμε και λίγο U2 για να γίνει πιο χαρούμενο και θετικό. Η ζωή μου είναι ένας συνδυασμός από μουσικές, παρά μία συγκεκριμένη, καθώς έχει περάσει από πολλά και διαφορετικά είδη.

Τελευταία ερώτηση, ίσως αναμενόμενη, ίσως κλισέ, αλλά σχετίζεται με τη χώρα μου και το αναγνωστικό – τρεξιματικό κοινό της: έχεις κερδίσει το Σπάρταθλο τρεις συνεχόμενες φορές. Τι θυμάσαι από αυτό τον αγώνα; Θα επέστρεφες στην Ελλάδα για να τρέξεις trail αυτή τη φορά;

Είναι τόσα πολλά αυτά που θυμάμαι και αγαπώ από το Σπάρταθλο. Τόσες αναμνήσεις. Το πνεύμα των ανθρώπων, το φαγητό, ο πολιτισμός, πέρα από τον αγώνα. Έχω γράψει για αυτό στο «Eat & Run»: στα μισά περίπου του αγώνα, καθώς έφτανα στη Νεμέα και είχε πολύ υγρασία, θυμάμαι μια γυναίκα να βγαίνει από το σπίτι της – αν θυμάμαι καλά είχαν ένα εστιατόριο στο ισόγειο του σπιτιού – να μου δίνει ένα ματσάκι βασιλικό, να μου δίνει και μια αγκαλιά ίσως και ένα φιλί, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή του αγώνα. Βίωσα πραγματικά με τον απλό αυτό τρόπο τη δύναμη του φαγητού, της κουλτούρας και της ιστορίας. Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα με έντονη δρομική παράδοση – το γνωρίζεις αυτό – αλλά οι άνθρωποί της έχουν μέσα τους βαθιά ριζωμένο το ολυμπιακό πνεύμα. Είναι σαν το πνεύμα του πολεμιστή και το συνάντησα όπου κι αν έτρεξα. Θυμάμαι τα μικρά παιδιά με τα ποδήλατα που με συνόδευαν μέσα στη νύχτα καθώς έμπαινα στην πόλη τους τρέχοντας. Φανταστικές αναμνήσεις. Νιώθω ότι η Ελλάδα είναι μια από τις αγαπημένες μου χώρες. Είναι φορές που δεν μπορώ καλά – καλά να το περιγράψω. Βιώνω τη Μεσόγειο, τον πολιτισμό, το φαγητό και το Ολυμπιακό πνεύμα όποτε βρίσκομαι στη χώρα σας. Τα περιλαμβάνει όλα αυτά το Σπάρταθλο. Μπορεί να μην είναι σαν τη Βοστώνη, όπου χιλιάδες δρομείς συμμετέχουν, αλλά προσφέρει σημαντικές μικρές εμπειρίες με τους ανθρώπους και το πώς αγκαλιάζουν αυτό τον αγώνα, παρότι ελάχιστοι συμπατριώτες τους τον επιχειρούν. Πολύ θα το ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα, λοιπόν. Με τη Jenny (σ.σ. τη γυναίκα του) έχουμε έρθει στην Κάλυμνο για αναρρίχηση. Θυμάμαι να προπονούμαι στην Κάλυμνο πριν το τελευταίο, και πιο γρήγορο, Σπάρταθλό μου. Αγαπώ την Ελλάδα. Θα ερχόμασταν το περασμένο καλοκαίρι, αλλά η κόρη μας ήταν ακόμα πολύ μικρή και δεν το κάναμε. Πολύ θα θέλαμε να ξανάρθουμε. Και θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω διαφορετικούς αγώνες ή να τρέξω στον Όλυμπο και να δω διαδρομές trail γιατί στην Ελλάδα έχω τρέξει μόνο στο δρόμο έως τώρα.

Καλή αντάμωση, λοιπόν.

Καλή αντάμωση.

Γιώργος Μυζάλης – υπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

Πρώτη δημοσίευση: runner magazine.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH