Σάββατο (ή Κυριακή) πρωί: τότε και τώρα.

Δεν θυμάμαι (ή δε με συμφέρει να θυμάμαι) πριν πόσα χρόνια άλλαξα «ρουτίνα». Πριν από πόσα χρόνια, δηλαδή, άρχισε να με βρίσκει το πρωινό του Σαββάτου (ή της Κυριακής) ξύπνιο. Για να ακριβολογώ, βέβαια, και να μην κάνω τον «άγιο» (ή για να κάνω τον «περπατημένο») και παλαιότερα ξύπνιος ήμουν και τα δυο πρωινά, αλλά ξύπνιος στο δρόμο της επιστροφής για το κρεβάτι (ή τον καναπέ μου). Τότε ξενύχτης, τώρα πρωινός – πρωινός! Τότε πιωμένος, τώρα αγουροξυπνημένος. 

Θα περιμένεις τώρα, φίλτατε αναγνώστη, ένα ακόμα κείμενο που θα επαινεί τα θετικά της άσκησης και του τρεξίματος (εν προκειμένω) σε σχέση με τον έκλυτο βίο της νιότης και των τσιγάρων, των ποτών και των ξενυχτιών. Ενδεχομένως και μια «αγιογραφία» του αθλήματος που προτιμώ και των στιγμών που έχω ζήσει μέσα από αυτό. Δεν έχω αυτό το σκοπό, γράφοντας το παρόν. Δεν έχει αξία να λέμε τα ίδια και τα ίδια, ούτε υπάρχει μόνο μια αλήθεια στην αξιολόγηση της άσκησης. Άλλωστε, μέσα στα χρόνια αυτά του «κοπανήματος», έχω πονέσει πολύ (κυριολεκτικά) και έχω τραυματιστεί (με ένα χειρουργείο στην πλάτη – το δεύτερο «αθλητικό» μου) αρκετές φορές. 

Αλλού θέλω να το πάω και καθόλου δεν θέλω να το παίξω, ούτε «μάγκας» που ξέκοψα από τα ξενύχτια, ούτε τυχερός που τα έζησα. Ο καθένας οφείλει στον εαυτό του καθετί που τον ικανοποιεί στο παρόν και το μέλλον. Για το παρελθόν, προτείνω άμεση εφαρμογή της «γιαγιαδίστικης» ρήσης: μην κλαις για χυμένο γάλα. Αυτό που θέλω να γράψω εδώ, «μου ήρθε» σήμερα το πρωί στον περιβάλλοντα χώρο του Νιάρχου, κατά τη διάρκεια της πρωινής Σαββατιάτικης τρεχάλας με φίλους συντρεχαλατζήδες.

Πόσο διαφορετικοί είμαστε οι άνθρωποι και πόσο ωραίο (και τρομακτικό ενίοτε) είναι όλο αυτό; Πόσες ιστορίες κουβαλάμε πίσω μας και πόσα «μυστικά»; Πόσα «ανείπωτα» μουρμουράμε οι τρεχαλατζήδες στα long runs μας; Και πόσο (και για πόσο) θεραπευτικά είναι αυτά; Πότε ξεκινάει να σου κάνει κακό το πάθος σου; Αλλά και πόσο ωραίο είναι να το μοιράζεσαι με τους συναθλητές σου (τους συνανθρώπους σου, δηλαδή);

Στο Νιάρχο σήμερα συνάντησα πολλούς φίλους: το Φάνη, το Γιώργο, την Αθανασία, τον άλλο Γιώργο, το Χρήστο, το Νίκο, την Ελευθερία, τον Αλέξανδρο (αν ξεχνάω κάποιον να με συγχωρέσει). Αναλογίστηκα τις στιγμές που έχουμε ζήσει παρέα και τις κουβέντες που έχουμε ανταλλάξει. Είναι εντυπωσιακό, αλλά, ενδεχομένως, οι άνθρωποι αυτοί – οι συντρεχαλατζήδες μου, όπως τους αποκαλώ εδώ και χρόνια στο myathlete – να γνωρίζουν περισσότερες λεπτομέρειες για μένα και από τους «κοντινούς» μου. Αν το φέρω, δε, σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, αυτοί ξέρουν σίγουρα περισσότερα κι από τους «κοντινούς» μου (Ζάχο, Νίκο, Χρήστο, Μάνο, Θανάση Αντώνη, Θοδωρή – για σας λέω).

Γιώργος Μυζάλης – υπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

Υ.Γ. Και που να είχε πάει καλά και η προπόνηση ε;

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH