Η Καρολίνα Σκούρτη, head running coach του myathlete, στον πρόσφατο Παλαμήδειο Άθλο.

Το δώρο – του 2019.

Λίγο πριν υποδεχτούμε το πιασάρικο 2020, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω το απερχόμενο 2019 για όσα μου προσέφερε. Όπως κάθε χρονιά (και μάλλον όπως όλη η ζωή μας γενικότερα), είχε τα καλά της και τα δύσκολά της σε όλα τα επίπεδα, αλλά σε τούτο το κείμενο θα αναφερθώ στο πιο σημαντικό δώρο που απλόχερα μου χάρισε αυτή η χρονιά: το τρέξιμο! Και για να το θέσω πιο σωστά το ό,τι μπορώ και τρέχω!

Τώρα θα πείτε κάποιοι (όχι όλοι) «άσε μας κουκλίτσα μου, που τρέχεις κοντά μισό αιώνα και θα μας πεις (ξαναπείς) για το τρέξιμο, που για σένα είναι αυτονόητο και εύκολο και αναμενόμενο και θα προσπαθήσεις κιόλας να μας πείσεις ότι είναι και δώρο». Θα ξεκινήσω λοιπόν λέγοντας ότι δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν, ούτως ή άλλως εν γνώσει μας παραμυθιαζόμαστε πάντα, αλλά απλά μου αρέσει να μοιράζομαι το «δώρο» ποικιλοτρόπως, είτε την ώρα που συμβαίνει σε προπονήσεις ή σε αγώνες δρόμου, είτε αναφερόμενη γραπτά στα μαθήματα που μου προσφέρει. Αν τώρα εμπνέεται και κάποιος ή κάποια να ξεκινήσει, να ξαναξεκινήσει ή να συνεχίσει το τρέξιμο, ακόμα καλύτερα!

Το τρέξιμο λοιπόν είναι δώρο αφού (σύμφωνα και με τον ορισμό του δώρου) μας προσφέρεται χωρίς αμοιβή, αντάλλαγμα ή υποχρέωση ανταπόδοσης, μας χαρίζεται και είναι μία ευεργετική κατάσταση για τον άνθρωπο. Είναι ένα δώρο όχι μόνο για τους προικισμένους δρομείς, αλλά για οποιονδήποτε δεν περιορίζεται από σοβαρά προβλήματα υγείας.

Σε μια εποχή που συνεχώς ακούμε «είσαι πολύ κουρασμένος/η», «δεν έχεις χρόνο» και «το χρήμα είναι που μετράει», το τρέξιμο προσδίδει κάτι μοναδικό στη ζωή μου, μια αίσθηση πληρότητας, σύνδεσης με τον εαυτό μου και τα πάντα μέσα μου και γύρω μου και μια ηρεμία, ακόμα και τις πιο χαοτικές των ημερών. Μου δίνει την αίσθηση ότι έκανα κάτι σημαντικό στην ημέρα μου. Τα οφέλη για την υγεία μου, παρόλο που είναι πολύ καλά τεκμηριωμένα και είναι τα πρώτα που απαριθμούνται από μη-δρομείς, δεν είναι εκείνα για τα οποία τρέχω. Το τρέξιμο μου δεν έχει να κάνει μόνο με το κάψιμο θερμίδων, ούτε μόνο με την  απελευθέρωση από το άγχος της καθημερινότητας, ούτε καν μόνο για να διατηρώ την καρδιά μου «κουφέτο» (όπως την αποκάλεσε ο καρδιολόγος) στα 51 μου, παρόλο που όλα αυτά είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα. Ούτως ή άλλως αν ο βασικός στόχος μου ήταν η διατήρηση της υγείας μου, θα μπορούσα να το επιτύχω και πάνω σε ένα στατικό ποδήλατο, βλέποντας σειρές και ταινίες! Δεν τρέχω πια ούτε για να γίνω πιο γρήγορη από ποτέ, μιας και λόγω πρωταθλητισμού αυτές οι μέρες είναι πίσω μου και τώρα πια καμαρώνω (και απορώ μερικές φορές) για τους χρόνους που έκανα τότε στις προπονήσεις και στους αγώνες. Όταν π.χ. έκανα στην προπόνηση κάτι 6-8km tempo runς στο 3’40″/km και τώρα παλεύω να κρατηθώ στο 50’+ για αγώνα 10χιλιομέτρων. Και για τα δύο όμως η ουσία ήταν πάντα ίδια και θα παραμείνει. Τρέχω για να είμαι η καλύτερη έκδοση του εαυτού μου τη δεδομένη χρονική στιγμή. Τρέχω γιατί ασχέτου επιπέδου που βρίσκομαι κάθε στιγμή, αυτό που έχει σημασία είναι να ανταποκρίνομαι στην πρόκληση του να πάω για τρέξιμο! 

Γιατί για τέτοια πρόκειται το τρέξιμο! ΠΡΟΚΛΗΣΗ! Που απαιτεί δέσμευση, απαιτεί ξεβόλεμα! Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια τρεξίματος, ακόμα με παραξενεύει το γεγονός ότι κάτι που αγαπάω τόσο πολύ, μερικές φορές απαιτεί μεγάλη πάλη με τον εαυτό μου για να το κάνω. Όσο έκανα πρωταθλητισμό η δέσμευση ήταν τελικά πολύ πιο εύκολη, γιατί ο στόχος το απαιτούσε και δεν υπήρχε άλλος δρόμος από την καθημερινή προπόνηση. Τα τελευταία χρόνια (11 από όταν κρέμασα τα «καρφιά» μου), όλο και δυσκολεύει καμιά φορά το να πηγαίνω να τρέξω. Και ακόμα χειρότερα τα τελευταία χρόνια ήταν μετρημένες οι φορές που απολάμβανα (δεν τα μετάνιωνα ποτέ) τα τρεξίματα μου. Είχα σχεδόν πάντα μια περίεργη αίσθηση στους τετρακέφαλους μου, κάπως σαν να σέρνω το κορμί μου, ασχέτου ρυθμού. 

Οι δικαιολογίες που συνέβαιναν όλα αυτά (γιατί για τέτοιες πρόκειται) άφθονες: «Δεν έχω χρόνο για παραπάνω προπόνηση», «φταίνε οι ορμόνες της εμμηνόπαυσης», «φτάνουν οι 3 φορές το πολύ που τρέχω», «για 50+ καλά είμαι», «είπε και ο γιατρός να μην πιέζω την καρδιά μου πάρα πολύ», «έχω και αυτά τα προβληματάκια στα γόνατα και στην ποδοκνημική», «και τόσο που κάνω πολύ είναι» «και με αυτά τα κιλάκια παραπάνω καλή είμαι» και άλλα τέτοια για να παραμυθιάζομαι. Γιατί η αλήθεια είναι ότι καταβάθος ήξερα ότι για να απολαμβάνω όλα τα οφέλη του «δώρου», θα πρέπει και εγώ να είμαι «καλό παιδί» και να κάνω αυτά που πρέπει για να είμαι τελικά όπως εγώ νιώθω καλά.

Ήξερα ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω. Ήξερα ότι μετά από αυτό το μεγάλο διάστημα (που και αυτό προφανώς το χρειαζόμουν) που είχα την προπόνησή μου στον αυτόματο (ή στο life support ίσα-ίσα), έπρεπε πάρω μια απόφαση. Με αφορμή λοιπόν μια εξέταση αίματος και μια λιπομέτρηση πήρα την απόφαση να αντιμετωπίσω πάλι το τρέξιμο με πρωταθλητική νοοτροπία, όπως έκανα πάντα και όπως του και μου αρμόζει! Με αυτή τη νοοτροπία, του ότι τίποτα δεν χαρίζεται και για ό,τι θεωρώ ότι αξίζει θα πρέπει και να παλέψω για να το αποκτήσω. 

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Σημαίνει ότι τους τελευταίους 3 μήνες άρχισα να προσέχω τη διατροφή μου και για να βελτιώσω την υγεία μου αλλά και για να ελέγξω καλύτερα το βάρος μου γιατί όσο πιο ελαφριά είμαι τόσο λιγότερο με ενοχλούν τα γόνατά μου και οι αρθρώσεις μου. Σημαίνει επίσης ότι άρχισα να κάνω πιο συστηματική και με πρόγραμμα προπόνηση τρεξίματος και ενδυνάμωσης (στο σπίτι) έχοντας μικροπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους στο μυαλό μου αλλά πάντα ακούγοντας το σώμα μου. 

Βρίσκω χρόνο να κάνω τις προπονήσεις που χρειάζονται και κάνω πια και αυτές που δεν μου αρέσουν πολύ αλλά ξέρω ότι με δυναμώνουν, κλείνω τα αυτιά μου σε εκείνους που μου λένε «μην αδυνατίσεις άλλο» όπως επίσης και στις ορμόνες που θέλουν να με κρατήσουν σπίτι μέσα στη μαυρίλα μου και τους βγάζω ευθαρσώς τη γλώσσα όταν γυρίζω αποκαμωμένη αλλά ολοκληρωτικά ανανεωμένη από το τρεξιματάκι μου και ΝΑΙ έχω κάνει τρεξίματα που νιώθω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!!! Γιατί έτσι είναι αυτό το άτιμο το τρέξιμο!! Ό,τι του δώσεις, παίρνεις!! 

Σε ένα 2019 λοιπόν, όπου μεταξύ άλλων έτρεξα, στην Στοκχόλμη (με τον αδερφούλη μου και τερματίσαμε στο Ολυμπιακό στάδιο), στο αγαπημένο Graz μετά από 30χρόνια (γενέτειρα της μητερούλας μου και πόλη που μεγάλωσα), στην ανεμοδαρμένη Άνδρο με το άλλο μου μισό και όπου έκανα τον Ποσειδώνιο Ημιμαραθώνιο (με ελλιπή προετοιμασία και για αυτό θα επιστρέψω το 2020), τον Παλαμήδειο Άθλο στο Ναύπλιο (με τα 999 σκαλιά για τον τσαμπουκά) και  έκλεισα αγωνιστικά με έναν ωραίο και απαιτητικό γύρο της λίμνης Βουλιαγμένης με την αγαπημένη ομάδα του myathlete, ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Όσο για το 2020…Watch out!!! Έρχομαι τρέχοντας με χίλια!!!!

Καλή Χρονιά σε όλους!

Καρολίνα Σκούρτη Runner

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH