Ποτάρες ή δρομικό παπούτσι;

του Πέτρου Ρωμαίου – αθλητή μας.

Είναι Παρασκευή σε έχει πάρει ο κολλητός σου τηλέφωνο να σου πει «το βράδυ θα παίξει ποτό», την ίδια στιγμή κοιτάς τα e-mail σου και διαβάζεις From myathlete, ανοίγεις και βλέπεις ένα φύλλο Excel γεμάτο κωδικούς αριθμούς και γράμματα και λες ή δουλεύω για την MI6 ή είναι το εβδομαδιαίο ατομικό πρόγραμμα προπονήσεων.Επειδή – εγώ τουλάχιστον – δεν μοιάζω στον James Bond σκέφτομαι αμέσως και λέω: «Γιατί Θεέ μου; Γιατί σε μένα; Τι σας έχω κάνει; Γιατί κύριε Δημητριάδη; Αλέξανδρε στην προπόνηση θα σε σκοτώσω! Καρολίνα δεν την βγάζεις καθαρή την επόμενη Δευτέρα στο ΟΑΚΑ!» 

Κι ύστερα έρχονται τα διλλήματα: νυχτερινή αιθυλική αλκοόλη ή πρωινές ενδορφίνες; Ποτάρες ή δρομικό παπούτσι; Φιστίκια στο μπαρ στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης ή καφές στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος; Το ξέρω, είναι δύσκολες ισορροπίες. Είναι δύσκολο να ανεβαίνεις ανηφόρες μέσα στο κρύο, να τρέχεις με ζέστη επί 20 χιλιόμετρα, να προσπαθείς να κρατήσεις τον ρυθμό σου στο 4:50. Ξέρεις όμως κάτι; Όταν τελειώσεις την προπόνηση και αυτές οι ομάδες πρωτεϊνών, οι ενδορφίνες που λέγαμε πριν, διοχετευτούν στο κυκλοφορικό σου σύστημα και σε γεμίσουν με ένα αίσθημα ανόθευτης ευδαιμονίας, χαράς και ευεξίας τότε θα καταλάβεις ότι άξιζε τον κόπο, τότε θα πεις χαλάλι το Gin & Tonic που δεν ήπια. Και όλα αυτά τα γράφω έχοντας πιει χτες δυο μεγάλα ποτήρια μπύρα, όλα αυτά τα γράφω αφού στον δεύτερο μου Μαραθώνιο πέρσι κατάφερα να μειώσω τον χρόνο μου κατά 33 ΟΛΟΚΛΗΡΑ λεπτά (ναι, ναι ΟΛΟΚΛΗΡΑ με κεφαλαία, το λέω ακόμα και γεμίζει το στόμα μου με ικανοποίηση σαν τα φιστίκια που έφαγα μαζί με την μπύρα εχθές).

Όλα αυτά τα λέω τώρα που θυμάμαι την στιγμή του τερματισμού στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όταν άρχισα να κλαίω ασταμάτητα με αναφιλητά την ώρα που μου φόρεσαν τον μετάλλιο. Όλα αυτά τα λέω τώρα στον Νίκο, τον Αλέξανδρο και την Καρολίνα μαζί με ένα αληθινό ευχαριστώ για την μοναδική στιγμή λύτρωσης που βίωσα πέρσι τέτοιες μέρες.

Πέτρος Ρωμαίος

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH