Pay it forward – κάνε το καλό κάθε φορά που το δέχεσαι.

Πριν από κάμποσο καιρό έγραψα ένα κείμενο που είχε τον τίτλο: «γιατί τρέχω τώρα πια;» Σε εκείνο το κείμενο μιλούσα για τα σημερινά μου κίνητρα, αυτά που με «βγάζουν στο δρόμο» και με κάνουν να συνεχίζω – δεκατρία χρόνια μετά – να θέλω να «γράφω χιλιόμετρα». Σε κανένα σημείο εκείνου του κειμένου δεν υπήρχε αναφορά σε βραβεία, πρωτιές, συγκρίσεις και επιδόσεις. Δεν τρέχω για τίποτα από αυτά. Κι αν, κάποτε, κυνήγησα μια συγκεκριμένη επίδοση, δεν το έκανα απέναντι σε κάποιον, παρά μόνο απέναντι σε μένα τον ίδιο.

Τον περασμένο μήνα, το γυμναστήριό μου έκανε ένα διαγωνισμό/καταμέτρηση τρεξιματικών χιλιομέτρων στους διαδρόμους του. Οι άνθρωποι ήθελαν να παρακινήσουν τα μέλη τους (με έναν ακόμα τρόπο) να εντείνουν το τρέξιμό τους, ενδεχομένως και λόγω του επερχόμενου Μαραθωνίου. Για κάποιο λόγο, που ακόμα τον αναζητώ, φαντάστηκα ότι τα συγκεντρωμένα χιλιόμετρα θα μεταφραστούν σε κάποια φιλανθρωπική κίνηση (λες και δεν είναι ήδη από μόνη της φιλανθρωπική η παρακίνηση προς το τρέξιμο). Κι έτσι, παράτησα την ύπαιθρο, τους δρόμους και τα ταρτάν και βάλθηκα να κάνω όλες μου τις προπονήσεις «μέσα». Σαν καλό «σπασικλάκι» που είμαι, έφτασα να «γράψω» τριψήφιο αριθμό χιλιομέτρων μέσα στον Οκτώβριο. 

Λίγες μέρες αφότου έκλεισε ο μήνας, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τη manager του γυμναστηρίου ότι είχα κερδίσει την πρώτη θέση μεταξύ των μελών (σιγά το κατόρθωμα για μαραθωνοδρόμο – τρεχαλατζή) και εξ αυτής ένα δώρο. 

  • Μα, εγώ, δεν θέλω κανένα δώρο. Δεν έτρεχα για αυτό. 
  • Ναι, αλλά αυτό είναι το έπαθλο. Μια υπηρεσία του club δωρεάν.
  • Μα δεν την θέλω. Δεν επεδίωκα αυτήν.
  • Μα ποτέ δεν είπαμε κάτι διαφορετικό.
  • Ναι, δεν λέω κάτι τέτοιο, αλλά….

Κάπου εκεί ευχαρίστησα ευγενικά και αποδέχτηκα το δώρο. Είχα ήδη σκεφτεί τι θα έκανα. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να το είχα κάνει και στο παρελθόν, σε άλλα, παρόμοια δώρα. 

Το «έπαθλο», λοιπόν, ήταν αξίας 70 ευρώ. Αυτά, ακριβώς, τα χρήματα δώρισα στο ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, έναν σκοπό και μια ΜΚΟ που στηρίζω όσο μπορώ τα τελευταία χρόνια. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν την ιστορία πίσω από τη δωρεά – θα το μάθουν, ίσως, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, όπως κι εσείς. Αυτό που θέλω να καταγράψω είναι τη χαρά της ιδέας και την ηρεμία που μου πρόσφερε (σε μια ταραγμένη προσωπική μου περίοδο) η πράξη αυτή.

Δεν την γράφω για τα «συχαρίκια». Δεν διεκδικώ «γαματοσύνη». Την καταγράφω ως απλή και αυτονόητη, μήπως και βρει μιμητές (στη δική τους σίγουρα ταραγμένη προσωπική περίοδο – όλες και όλοι μια τέτοια δεν διανύουμε;). Την καταγράφω, επίσης, γιατί όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω ότι πραγματικά ευτυχισμένος νιώθω όταν προσφέρω κάτι σε κάποιον. Έστω και μικρό, έστω και υποτυπώδες, έστω και… αυτονόητο. 

Και στα δικά σας.

Γιώργος Μυζάλης

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH