Οδοιπορικό στο Brevet των Δελφών

Ιστορία, φυσική ομορφιά και αθλητισμός. Αυτά τα τρία αποτελούν εξαιρετικό συνδυασμό για έναν ανήσυχο άνθρωπο και οι Δελφοί τα προσφέρουν απλόχερα.

Με τον όρο Brevet ή Randonneuring αποκαλούμε μη αγωνιστικές ποδηλατικές διαδρομές πολύ μεγάλων αποστάσεων τις οποίες οι ποδηλάτες καλούνται να καλύψουν εντός συγκεκριμένων χρονικών ορίων. Ειδικά το Brevet των Δελφών, με τον τρόπο που έχει χαραχτεί η διαδρομή του, αποτελεί μια πρόκληση για κάθε λάτρη του ποδηλάτου με “στομάχι” για συγκινήσεις.

Μέσα από μια διαδρομή, οι ποδηλάτες έχουν τη δυνατότητα να “κατακτήσουν” τέσσερις διαφορετικούς ορεινούς όγκους. Περνώντας ανάμεσα από τη Γκιώνα και τα Βαρδούσια, συνεχίζουν για Οίτη-Παύλιανη και τέλος Παρνασσό-Κελάρια.

Ακόμη, έχουν την ευκαιρία να βιώσουν την εμπειρία ενός αλπικού περάσματος, με την ανάβαση προς το χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού (Φτερόλακκα), να ξεκινάει λίγο πριν από την Πολύδροσο, στα 300 περίπου μέτρα υψομετρικής διαφοράς, για να συναντήσει ξανά κατηφόρα μετά από 22 χιλιόμετρα, περνώντας τη Φτερόλακκα-Κελάρια. Η μέση κλίση της ανάβασης υπό αυτά τα σημεία εκκίνησης-τερματισμού, είναι της τάξης του 6%, και καλύπτει υψομετρική διαφορά 1450 περίπου μέτρων, με κορυφή στα 1750μ. Μετρώντας την ανάβαση από την Πολύδροσο, η χιλιομετρική απόσταση μειώνεται λίγο κάτω από τα 20χλμ. με την κλίση όμως να ανεβαίνει στο 8%, δίνοντας της, τη δυνατότητα να κατηγοριοποιηθεί ως HC (hors catégorieυπεράνω κατηγοριοποίησης).

Άποψη της ανάβασης Παρνασσού, φτάνοντας στα Κελάρια.
Φτάνοντας στα 1700μ. το τοπίο αλλάζει ραγδαία.

Από τα 1500 μέτρα και πάνω, οι αναβάτες έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμα ένα -πρωτόγνωρο- αντίπαλο. Το υψόμετρο. Η συσσωρευμένη κόπωση 165 χιλιομέτρων και η συνεχής ανάβαση, αποτελούν μια καλή δικαιολογία για την εμφάνιση ελαφριάς ναυτίας. Δεν ευθύνονται όμως αυτά. Ευθύνεται η ελάττωση της μερικής πίεσης του οξυγόνου, σαν αποτέλεσμα της μείωσης της βαρομετρικής πίεσης, η οποία σε αυτό το υψόμετρο κάνει την εμφάνισή της και εντείνεται όσο η υψομετρική διαφορά από το επίπεδο της θάλασσας μεγαλώνει. Απόρροια του παραπάνω φαινομένου είναι η μείωση της απόδοσης και ο καλύτερος τρόπος για τους αναβάτες να το αντιμετωπίσουν, είναι να μειώσουν την ένταση και να συνεχίσουν συντηρητικά.

Η διαδρομή του Brevet των Δελφών δεν συγχωρεί λάθη. Κάθε συμμετέχοντας πρέπει να έχει οργανώσει καλά τη στρατηγική του όσον αφορά την κατανομή δυνάμεων και τη διατροφή του. Λόγω των απαιτητικών αναβάσεων και του περιμετρικού τρόπου χάραξης της διαδρομής, μια στιγμή αδυναμίας μπορεί να αποβεί μοιραία, τόσο για τον τερματισμό του Brevet, όσο και για τον τρόπο επιστροφής στο σημείο εκκίνησης.

Στρατηγικη

Φάε πριν πεινάσεις-πιες πριν διψάσεις. Έχοντας ασπαστεί αυτό το “μοτό”, κάθε ποδηλάτης έχει θέσει τα θεμέλια για μια αξέχαστη εμπειρία και μπορεί, με τις τσέπες γεμάτες ενεργειακές τροφές, να πάρει την κατηφόρα προς Ιτέα. Παρά τις συχνές αλλαγές κλίσεις του εδάφους και τα λίγα χιλιόμετρα ευθείας, πολλές αναβάσεις, όπως αυτή προς το μαρτυρικό χωριό “Αγία Ευθυμία” (11ο-25ο χιλιόμετρο), είναι επιρρεπείς σε δυνατούς ανέμους. Ολιγομελή γκρουπάκια ωφελούν ιδιαίτερα στη διατήρηση δυνάμεων μέχρι τις δύσκολες αναβάσεις της Οίτης (91ο-99ο χιλιόμετρο) και του Παρνασσού (141ο-163ο χιλιόμετρο).

Αγία Ευθυμία, Τέλος.
Η Αγία Ευθυμία, κατοικείται αδιάλειπτα από την αρχαιότητα και έχει χαρακτηριστεί ως Μαρτυρικό χωριό, εξαιτίας της πυρπόλησής του κατά τη Γερμανική κατοχή. Είναι η γενέτειρα του λογοτέχνη και ποιητή Γιάννη Σκαρίμπα και του αρματωλού Αστραπόγιαννου.

Το πέρασμα από τα ανατολικά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, που διασχίζει το Λιδορίκι και οδηγεί τους ποδηλάτες στα ορεινά της Γκιώνας και των Βαρδούσιων, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Οι συχνές αλλαγές κλίσης και οι απότομες ανηφόρες μπορούν να απομυζήσουν γρήγορα το σώμα από ενέργεια και να θολώσουν το μυαλό, που σε αυτό το σημείο επιζητά επίμονα να “κλείσει” τα πρώτα 100 χιλιόμετρα της διαδρομής.

Στον παραπάνω πίνακα, ο οποίος μπορεί να αποτελέσει ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο την ημέρα του Brevet, φαίνεται η δυσκολία που παρουσιάζει η διαδρομή στο κομμάτι της λίμνης του Μόρνου. Χωρίς την παρουσία κάποιας μεγάλης -σε διάρκεια- ανηφόρας, μέσα σε 30 περίπου χιλιόμετρα συλλέγεται ακόμα ένα χιλιόμετρο υψομετρικής διαφοράς.

Ο εαρινός μήνας διεξαγωγής του Brevet διευκολύνει τις επιλογές ένδυσης, όμως λόγω της ιδιαιτερότητας του υψομέτρου και των μεγάλων αναβάσεων -κατά συνέπεια και καταβάσεων- ένα αντιανεμικό γιλέκο θα βοηθήσει στη διατήρηση της σταθερής θερμοκρασίας του σώματος. Όσο για την επιλογή γραναζιών, compact πατήματα αλλά και κασέτες μεγάλου εύρους θα βοηθήσουν τον αναβάτη να κρατήσει τα πόδια φρέσκα για περισσότερα χιλιόμετρα και να υπερκεράσει μερικά απότομα ανηφορικά σημεία, όπου η κλίση ξεπερνάει το 10%. Αν υπάρχει η δυνατότητα, η επιλογή κασέτας με 11άρι γρανάζι θα δώσει το πλεονέκτημα στις γρήγορες κατηφόρες που υπάρχουν σε αφθονία.

ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Με πολυήμερους αγώνες με étape αρκετών χιλιομέτρων στα πόδια, από το παρελθόν και μια αξιοπρεπή φυσική κατάσταση αυτό τον καιρό, αποφάσισα να υλοποιήσω άμεσα την πρόσκληση -πρόκληση για εμένα- του διοργανωτή, κ. Γιάννη Παπαθανασίου, για ένα οδοιπορικό στα “μέρη του”. Παίρνοντας μαζί μου τον Βασίλη Κολιό -αθλητή της ομάδας του myathlete, ικανό στις μεγάλες αποστάσεις και δεινό time trialist– σαν σύμμαχο στο εγχείρημα, έβαλα πλώρη για το ταξίδι χωρίς να αφήνω το μυαλό να “πετάξει” μέχρι τον προορισμό.

Το άγνωστο πάντα προκαλεί φόβο και με αυτό το φόβο κατηφόρισα προς Ιτέα, πατώντας τα πετάλια σε ένα ρυθμό που δεν ήξερα αν θα “με βγάλει” ή θα “με σκάσει”. Έχοντας φάει αρκετά -όχι υπερβολικά- στο πρωινό γεύμα, άφησα μιάμιση ώρα να περάσει μέχρι να αρχίσω να τροφοδοτώ ξανά το σώμα. Έκτοτε, δεν πέρασαν ούτε 40 λεπτά, χωρίς να φάω κάποιου είδους τροφή. Σε μία τέτοια πορεία, δεν ήθελα οι ενεργειακές απώλειες να μπουν ανάμεσα σε εμένα και τον τερματισμό.

Οι ευθείες της Άμφισσας σύντομα έδωσαν τη θέση τους σε μια ασταμάτητη ανάβαση, με μικρές οάσεις κατηφόρας. Περνώντας το χωριό Βουνιχώρα και πλησιάζοντας το Μανανδρίνο, οι ελάχιστες ευθείες είχαν σαν επιπλέον συστατικό τον κόντρα άνεμο, αναγκάζοντας μας να δουλέψουμε με αλλαγές για να φυλάξουμε ενέργεια. Στο βάθος, οι λευκές κορυφές της Γκιώνας και των Βαρδούσιων, το καταπράσινο, πετρώδες έδαφος και το αχανές τοπίο, γέμιζαν το μυαλό με ανεξίτηλες, μοναδικές εικόνες.

Με συντροφιά την τεχνητή λίμνη του Μόρνου.

Είχαν περάσει δύο ώρες όταν είδαμε στα αριστερά μας το φράγμα της τεχνητής λίμνης του Μόρνου και χωρίς να το καταλάβουμε αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τις λοφοπλαγιές της Γκιώνας. Από την απέναντι πλευρά της λίμνης, οι χιονισμένες κορυφές των Βαρδούσιων μας έδειχναν πως αυτό που κάνουμε δεν είναι “παιχνίδι”. Οικονομική οδήγηση και αρκετό φαγητό ήταν η μόνη λύση για μην αρχίσει το σώμα να υπολειτουργεί από τόσο νωρίς. Το φορτίο ήταν ήδη μεγάλο, με πάνω από 2500μ. υψομετρικής διαφοράς στα πόδια.

Αφήνοντας Γκιώνα και Βαρδούσια πίσω μας και οδεύοντας για την Οίτη, έκανα την καθιερωμένη μου -ανά μία ώρα- ερώτηση στο Βασίλη: “Πως είσαι Μπιλ;”. Η απάντηση για πρώτη φορά δεν ήταν αβίαστη και καθησυχαστική. Κάτι είχε αρχίσει να τον ενοχλεί. Το ίδιο και εμένα…

Σχεδόν τέσσερις ώρες είχαν περάσει όταν αφήσαμε πίσω μας τη γραφική Παύλιανη και κατηφορίσαμε για το Μπράλο, έχοντας μείνει άφωνοι από το θαύμα της Άνοιξης.

Σημείο: Κάτω Μπράλος. Ροζ και πράσινο ως εκεί που φτάνει το μάτι.

Γραβιά και Μαριολάτα μας βρήκαν να δουλεύουμε και πάλι με αλλαγές, ανεβάζοντας ρυθμό στις τελευταίες ευθείες της διαδρομής. Η Πολύδροσος πλησίαζε και μαζί η μεγάλη πρόκληση.

Ελαφρύ πάτημα, ήρεμος ρυθμός και η πιο δύσκολη ανάβαση της ζωής μας ξεκίνησε. Τα χιλιόμετρα περνούσαν αργά και βασανιστικά, με τον Βασίλη να τα μετράει ένα-ένα αντίστροφα. Έκανε όμως ένα λάθος. Άρχισε να μετράει από το 17, ενώ το πραγματικό νούμερο από την Πολύδροσο ήταν κατά τρία χιλιόμετρα μεγαλύτερο. Αυτό μάλλον βοήθησε την ψυχολογία μας, που άρχισε να ανεβαίνει μόλις η μέτρηση έπεσε σε μονό ψηφίο.

Είχαν μείνει περίπου πέντε χιλιόμετρα ανάβασης όταν παρατήρησα την παρουσία μιας ελαφριάς ζαλάδας. Δούλευα πλέον σε ατμόσφαιρα με μειωμένη περιεκτικότητα σε οξυγόνο. Ο Βασίλης περνούσε και αυτός το δικό του Γολγοθά. Λάθος διαχείριση διατροφής και χιλιόμετρα, είχαν αρχίσει να βαραίνουν τα πόδια του συνταξιδιώτη μου, που αποφάσισε να παλέψει μέχρι την κορυφή της ανάβασης, στα Κελάρια και εκεί να μπει στο αυτοκίνητο του Γιάννη, που όλες αυτές τις ώρες ήταν δίπλα μας, με οδηγίες διαδρομής, φαγητό και νερό.

Πλησιάζοντας την κορυφή, το τοπίο άρχισε να αλλάζει. Το ελατόδασος αραίωσε και τα χιόνια ενός βαρύ Χειμώνα έκαναν την εμφάνισή τους. Εκεί η Άνοιξη δεν είχε φτάσει ακόμα. Με κάθε πεταλιά, αφήναμε πίσω μας τα έλατα και μπαίναμε σε ένα σεληνιακό τοπίο, πασπαλισμένο με τόνους χιονιού. Ο πόνος και η κούραση είχαν ξεχαστεί. Πλησίαζα στο τέλος του μαρτυρίου. Ξεκορφίζοντας, κούμπωσα το αντιανεμικό μου και βιαστικά για να μην κρυώσω, μόνος πλέον, κατηφόρισα γρήγορα για τη διασταύρωση προς Αράχωβα, ψάχνοντας τη χαμένη Άνοιξη.

Η ανηφόρα που απέμεινε στα τελευταία 20 χιλιόμετρα ήταν ελάχιστη και έφυγε σαν τα πρώτα χιλιόμετρα ενός γρήγορου αγώνα. Σύντομα έπιασα την κατηφόρα από Αράχωβα για Δελφούς, ένα δρόμο που ήξερα πλέον απ’ έξω, μετά από τρεις συμμετοχές στον “Ομφάλιο” και τίποτα δεν θα έμπαινε ανάμεσα σε εμένα και τη ντουσιέρα του ξενοδοχείου Ηνίοχος. Επτά ώρες και λίγα λεπτά είχαν περάσει όταν το σκαράκι μου ακούμπησε ξανά το πεζούλι του ξενοδοχείου. Job done!

Sponsored by: Garmin ASICS HIGH5 Terranova-Bionat

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH