Ο αθλητισμός είναι μια πολύπλευρη έννοια.

Ο αθλητισμός είναι μια πολύπλευρη έννοια. Και όχι… πόσο έτρεξα το μαραθώνιο. Όχι ποσό έτρεξα το δεκάρι ή ποσό μακριά πήδησα στο μήκος ή πόσα γκολ έβαλα. Όχι! Αθλητισμός είναι να κάνω τα πάντα χωρίς αποκλεισμούς και αφορισμούς! Από το να περπατάω, να κάνω κούνια, πατίνια, ποδήλατο, να κατεβαίνω τα σκαλοπάτια τρέχοντας και να παίζω με αυτό, μέχρι το να βάλω αγώνα ποιος θα φτάσει πρώτος στο αυτοκίνητο! Να ξυπνάω δηλαδή! Να είμαι μέσα σε όλα! Να μπορώ ή να προσπαθώ να τα κάνω όλα! Και αυτό να βγαίνει από μέσα μου! Αβίαστα.

Χαίρομαι που ο κόσμος τρέχει παντού πλέον! Τους χαίρομαι. Το επόμενο βήμα είναι να γίνει βίωμα! Και θα γίνει, γιατί τα παιδιά μας μεγαλώνουν με αυτές τις εικόνες. Για αυτό είναι σημαντικό πως τους το περνάμε ! Ναι ο χρόνος είναι στόχος, και μαθαίνουμε να βάζουμε στόχους, όμως αυτό δεν θα πρέπει να πλασάρεται ως αυτοσκοπός, αλλά να μαθαίνουμε από τη διαδρομή ως την επίτευξη του στόχου.

Κάνω παρέα με ένα ζευγάρι. O σύζυγος (υπέρβαρος) δεν μπορούσε ούτε 200μ να περπατήσει γιατί πιάνονταν τα πόδια του. Και δεν είναι υπερβολή αυτό που γράφω. Κάθε 200μ σταματούσε και κάναμε μασάζ για να συνεχίσει και να γυμναστεί. Είχε να πάει σε μια έκθεση για τη δουλειά του και ξεκουραζόταν δυο μέρες πριν για να καταφέρει να είναι παρών και να ανταπεξέλθει στην ορθοστασία και το περπάτημα. Και ήταν η χειρότερή του! Ταυτόχρονα, ήταν ένας άνθρωπος που σε στύβει αν σε έχει μπροστά του! Ένας άνθρωπος που ήθελε – και θέλει – να ξεζουμίσει τη ζωή! Αλλά τα κιλά, άχ αυτά τα κιλά!

Ξέρω σας φαντάζει κάπως ! Αλλά είναι έτσι ακριβώς. Η βασική ανησυχία, λοιπόν, του ζευγαριού ήταν να μη μοιάσουν τα παιδιά σωματικά στον πατέρα τους. Και εγώ διαφωνούσα. (Έχει τόσο σφικτό και δυνατό κορμί ο μπαμπάς αυτός. Αλλά τι να κάνεις που το κακομεταχειρίστηκε. Τώρα προσπαθεί ,αλλά, και αυτός όπως και όλοι μας σχεδόν, θέλει άμεσα την λύση. «Και τι δε θα έδινα να ξυπνήσω 20 κιλά τουλάχιστον ελαφρύτερος», λέει. Και τον νιώθω. Και εγώ ό,τι θέλω το θέλω άμεσα. Μπορώ όμως; Συνήθως όχι. Υπομονή θέλει. Κι ας μας οδηγεί το άγχος της καθημερινότητας στο φαγοπότι). Και συνεχίζω μετά από αυτή την παρένθεση…

Το μόνο που πραγματικά ήθελαν και χρειάζονταν τα παιδιά τους, ήταν να δουν τους γονείς να γυμνάζονται. Τώρα πια, ο μπαμπάς, αυτός που στο παρελθόν αδυνατούσε να περπατήσει ή του ήταν ό,τι πιο βάρβαρο να βαδίσει μερικά μέτρα, μετά τα κυριακάτικα τραπέζια ξεσηκώνει την παρέα και πάνε για περπάτημα στο βουνό !

Αξία; Ανεκτίμητη! Κουλτούρα υγείας, πια. Αδυνάτισε; Όχι. Αλλά τουλάχιστον είναι υγιής! Στη νοοτροπία, αλλά και στην ουσία.

Είναι τόσο σημαντικό κανείς να μπορεί να κινείται χωρίς να το σκέφτεται δέκα φορές προηγουμένως.

Κίνηση στη ζωή μας λοιπον ! Είναι απαραίτητη σε όλους!

Αθανασία Τσουμελέκα – head running coach / myathlete.

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH