Ο μπαμπούλας της… εργομέτρησης

Όπως όλοι οι αθλητές και οι αθλούμενοι του myathlete, έτσι κι εγώ – στα πέντε χρόνια που προπονούμαι εδώ – έχω καταγράψει στο ενεργητικό μου οκτώ εργομετρήσεις (αν θυμάμαι καλά). Και κάθε φορά που πλησίαζε μία από αυτές, ένα παράξενο συναίσθημα, που διέφερε λιγάκι από τη μία στην άλλη, με κυρίευε από την προηγούμενη μέρα για να κορυφωθεί τη μέρα της μέτρησης/κρίσεως. Έμοιαζε λίγο με το άγχος που είχα στα σχολικά και ακαδημαϊκά μου χρόνια πριν από ένα διαγώνισμα ή μία εξέταση. Δεν έμοιαζε και με τις πανελλήνιες, αλλά μου προκαλούσε μια δυσφορία και μια αναφυλαξία.

Όχι «μπαμπούλας» αλλά μπαμπάς και υιός επί το έργον.

Η διαδικασία της εργομέτρησης δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Απαιτεί από τον αθλούμενο το maximum των δυνατοτήτων του και χαρτογραφεί μέσα σε μισή ώρα (το πολύ) επακριβώς το εύρος των αθλητικών δυνατοτήτων του, καθώς και τη γενικότερη εικόνα της φυσικής του κατάστασης. Όταν ετοιμάζεσαι να κάνεις την πρώτη σου εργομέτρηση, αυτό που σε ανησυχεί κυρίως είναι να μην αποδειχτείς ολότελα αγύμναστος και εξ αυτού ολότελα αρχάριος. Ειδικά αν έχεις ένα αθλητικό background ελπίζεις ότι αυτό θα φανεί στη μέτρηση και ότι, όταν θα βγουν τα αποτελέσματα, ο εργομέτρης θα σε «επαινέσει» για την δουλειά του παρελθόντος. Αν συμβεί το αντίθετο, και ο εργομέτρης σου εφιστήσει την προσοχή στην άσκηση ή σε χαρακτηρίσει υπέρβαρο ή παχύσαρκο (λες και δεν το ήξερες), τότε όλα καλά. «Ανεβαίνει» η ψυχολογία σου και είσαι έτοιμος να σαλπάρεις για νέα αθλητικά λιμάνια βελτίωσης.

Ο Γρηγόρης Σουβατζόγλου, σε μία ακόμα εργομέτρηση του, στο εργαστήριο του myathlete.

Όμως, εδώ αρχίζει ένα άλλο παράξενο τριπάκι. Έχοντας καταγράψει για πρώτη φορά την φυσική σου κατάσταση και ικανότητα έχεις αποκτήσει πήχη. Και πρέπει να τον περνάς κάθε φορά. Ματαιοδοξία; Φιλοδοξία; Όπως και να το βαφτίσεις (γιατί κάθε θέαση κρύβει ρεαλισμό μέσα της), το άγχος πριν την δεύτερη εργομέτρηση δε μοιάζει με το προηγούμενο. Έχει μεταλλαχθεί. Τώρα, πλέον, κυρίαρχη ανησυχία σου είναι να βγει καλύτερη η δεύτερη εργομέτρησή σου από την πρώτη. Να φανεί η δουλειά που έκανες (αν έκανες) στο διάστημα που μεσολάβησε από την προηγούμενη (τουλάχιστον έξι μήνες πρέπει να μεσολαβούν από μια εργομέτρηση σε μια επόμενη). Και άντε και τα κατάφερες και φάνηκες αντάξιος των προσδοκιών σου. Τι θα δείξει η τρίτη; Η τέταρτη;

 

Αφού συμπληρώσεις αρκετές μετρήσεις και αν όλες καταμαρτυρούν ανοδική πορεία, εμφανίζεται ένας άλλος φόβος, ένα διαφορετικό άγχος. Πριν από την όγδοη εργομέτρηση, για παράδειγμα, σε κυριεύει μια άλλη σκέψη: κι αν έχω πιάσει «ταβάνι»; Ως πότε θα βελτιώνομαι; Και περιμένεις τη μέρα που θα αναμετρηθείς με το «μπαμπούλα» με άγχος διαφορετικό και πρωτόγνωρο.

Το τελικό στάδιο του άγχους των εργομετρήσεων, φαντάζομαι (γιατί ακόμα δεν το έχω βιώσει), είναι όταν πλέον όχι μόνο δεν εμφανίζεται βελτίωση, αλλά όταν τα νούμερα γυρνούν προς τα πίσω. Ο χρόνος που όλα τα γιατρεύει, κατά πως λένε, είναι και αμείλικτος. Και τότε η προπόνηση και η καθοδήγηση αλλάζει γήπεδο. Παρότι εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα στο ταρτάν και στην άσφαλτο, επί της ουσίας διαδραματίζεται, πλέον, και μέσα στο κεφάλι του εκάστοτε αθλούμενου. Σε αυτή τη φάση, λένε, ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι. Τουτέστιν, όσοι τρέχουν επειδή τους αρέσει πραγματικά, συνεχίζουν. Όσοι τρέχουν για «να κερδίσουν το χρυσό», σταματάνε. Μπορεί να είναι και έτσι.

 

Προσωπικά, δηλώνω περίεργος για αυτή την τελευταία φάση. Θέλω να τη ζήσω. Είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ζωής. Μέχρι τότε, όμως – αλλά και έκτοτε ελπίζω – θα συνεχίσω να εργομετρώμαι σε τακτά χρονικά διαστήματα από την επιστημονική ομάδα του myathlete, προκειμένου να γνωρίζω ανά πάσα ώρα και στιγμή το επίπεδο της φυσικής μου κατάστασης και να αποφεύγω τις (όποιες) αθλητικές ακρότητες. Γιατί, ναι, οι τακτές ιατρικές εξετάσεις και οι εργομετρήσεις εξασφαλίζουν την υγεία και την ευεξία μέσα από την άσκηση.

 

 

Γιώργος Μυζάλης.

Υπεύθυνος επικοινωνίας myathlete.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH