Γύρος Ρόδου

Ο Διεθνής Γύρος Ρόδου πάνω από τη σέλα.

Πάντα προσπαθώ να γράφω αντικειμενικά, χωρίς να παραθέτω έντονα προσωπικές απόψεις. Συχνά μάλιστα η επίδοσή μου μπαίνει εμπόδιο στο κείμενό μου καθότι δεν μου αρέσει να γράφω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο (βλέπε: “ο Γκαζώνης τερμάτισε στην πέμπτη θέση”).

Αυτή τη φορά όμως, θα παραθέσω ατόφια και “αμοντάριστη” την εμπειρία μου από έναν αγώνα που γεύτηκα για πρώτη φορά και ένα αγωνιστικό επίπεδο που είχα να βιώσω επτά ολόκληρα χρόνια, από τον Γύρο Ελλάδας του 2012.

Όλα ξεκίνησαν όμορφα το πρωί της Πέμπτης, όταν το Blue Star 2 αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Ρόδου. Αφού έσυρα τα ροδάκια της βαλίτσας μου σε όλη την περιφέρεια της παλιάς πόλης, έφτασα στο ξενοδοχείο Semiramis. Εκεί με περίμενε ο Γιώργος Καλονιάτης του Α.Ο. Θησέα. Πρώην συναθλητής, φίλος και ένα ταλέντο που περιμένουμε να ανθίσει. Βγήκαμε παρέα για ένα μονόωρο ρολάρισμα προς το αεροδρόμιο, για να ξεμουδιάσουμε τα πόδια. Στο δρόμο μας περίμενε και ο οικοδεσπότης μας στην ομάδα του Ροδήλιου, ο Κυριάκος Παπασταματάκης.

Γύρος Ρόδου
Κυριάκος Παπασταματάκης και Ζήσης Σούλιος, αμφότεροι στα χρώματα του Ροδήλιου. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Ο Κυριάκος, υπό την επίβλεψη του Κώστα Πανταζή τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να ανεβάσει αισθητά το επίπεδό του, ειδικά σε αγώνες criterium και πίστας. Λόγω κάποιων τραυματισμών δεν είναι στην κατάσταση που θα ήθελε εν όψει του μεγαλύτερου αγώνα στο νησί του, έχει όμως την εμπειρία από τα προηγούμενα έτη και τη γνώση του τερέν ώστε να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στις απαιτήσεις.

Από τα πρώτα λεπτά τις βόλτας, έγινε φανερό ότι κάθε ride στο νησί των Ιπποτών εξαρτάται από τους ανέμους που επικρατούν. Μπορεί να μην επηρέασαν σημαντικά το coffee ride μας, το ίδιο όμως δεν ισχύει και για τη συνέχεια.

Η ομάδα του Ροδήλιου είχε μια άσχημη στιγμή στο σιρκουί “για την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου” που διεξήχθη την Τετάρτη 6/3. Ο Ζήσης Σούλιος, αθλητής του Κρόνου Νίκαιας και ένα από τα πιο έμπειρα νέα παιδιά της ομάδας, είχε πτώση με αρκετά χιλιόμετρα, στα μέσα της διαδρομής. Βγήκε σχεδόν αλώβητος με μερικές εκδορές για παράσημα, όχι όμως και το ποδήλατό του, το οποίο έσπασε και βγήκε εκτός χρήσης.

Η αντίδραση του συλλόγου του ήταν άμεση, με τον Παντελή Παπάζογλου να του στέλνει άμεσα ποδήλατο-αντικατάσταση από τη Νίκαια και τον Γίωργο Μανιάτη να το συναρμολογεί το επόμενο πρωί στη Ρόδο.

Αφού κάναμε τα ομαδικά μας γεύματα και πήραμε μια εποικοδομητική προ-αγωνιστική διάλεξη από τον μετρ του είδους Γιώργο Μανιάτη (aka Mañé), έμενε μόνο να περιμένουμε τον ερχομό της Παρασκευής και την έναρξη του τριήμερου Γύρου Ρόδου.

Το ρόστερ μας είχε ως εξής: Σούλιος Ζήσης, Τριανταφύλλου Ανδρέας, Καλλονιάτης Γιώργος, Κυριακίδης Γιάννης, Παπασταματάκης Κυριάκος, Justin Brooks Rice και ο γράφων το παρόν κείμενο, Γκαζώνης Πέτρος.

Γύρος Ρόδου
Από αριστερά, Κυριακίδης, Γκαζώνης, Παπασταματάκης Κ., Παπασταματάκης Ι., Μανιάτης, Σούλιος, Τριανταφύλλου, Rice, Καλονιάτης. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Το πρώτο ετάπ σε κάθε αγώνα είναι το πιο νευρικό. Όλοι είναι φρέσκοι. Όλοι θέλουν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή. Όλοι πέφτουν…

Ο ρυθμός ανέβηκε αμέσως μετά το “ελεύθερο” του αλυτάρχη. Όσες ομάδες είχαν καλή δυναμική, στεκόντουσαν ενωμένες κοντά στην κορυφή του γκρουπ. Όσοι από εμάς δεν είχαμε αυτή την πολυτέλεια, λειτουργούσαμε πειρατικά. Για να κρατήσω θέση κοντά στην κορυφή έπρεπε να δώσω μάχη για αυτή και να αποδείξω ότι δεν φοβάμαι να πέσω για να την κρατήσω.

Η εθνική μας ομάδα τα κατάφερνε πολύ καλύτερα. Οι γαλανόλευκες φανέλες ξεχώριζαν μέσα στο γκρουπ και μπορούσαν εύκολα να κρατήσουν μια θέση ομαδικά χωρίς να χρειάζεται να παλέψουν για αυτή.

Πριν ακόμα στρίψουμε δυτικά για τις αναβάσεις, ο Justin έπαθε λάστιχο. Ο Γιώργος Μανιάτης ήταν εκεί για να του κάνει γρήγορα την αλλαγή. Από εκεί και έπειτα η μέρα του συναθλητή μου ήταν στο grouppetto. Έπρεπε να εξασφαλίσει τον τερματισμό του εντός ορίου χρόνου, με το λιγότερο δυνατό ενεργειακό κόστος.

Στο βουνό τα πράγματα όσον αφορά το πλασάρισμα ήταν πιο ήρεμα. Εκεί η βαρύτητα έκανε τη διαλογή και κανείς δεν είχε διάθεση να σπαταλήσει ενέργεια για μια θέση. Έτσι, κατάφερνα πάντα να ξεκορφίζω κοντά στην κεφαλή του πελοτόν. Σε τέτοιες στιγμές μπορούσα να θαυμάσω τη μαχητικότητα του Στέλιου Φαραντάκη με τα χρώματα της εθνικής, που πάλευε να μπει σε επιθέσεις και τα κατάφερνε εξαιρετικά. Ένας αθλητής με όλο το πακέτο !

Το τερέν του νησιού δεν έχει μεγάλα βουνά, έχει όμως πολλά σκαμπανεβάσματα, έντονες κλίσεις και γρήγορες, σφιχτές καταβάσεις. Ήθελε προσοχή για να μπαίνεις φρέσκος στα ντούρα χωρίς να σπαταλάς πολλή ενέργεια, να ξεκορφίζεις αξιοπρεπώς και να κατηφορίζεις κοντά στην κορυφή του γκρουπ με ασφάλεια. Όσο πιο πίσω βρίσκεσαι, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να «πάρεις κάποιον αγκαλιά».

Γύρος Ρόδου
Ο άνθρωπος πίσω από το τιμόνι της μικτής ομάδας του Ροδήλιου στον Γύρο Ρόδου, Γιώργος Μανιάτης. Με περισσότερες από 200 συμμετοχές ως DS, πολλές εκ των οποίων σε μεγάλες διοργανώσεις ο «Μανιέ» κατέχει το μυστικό της επιτυχίας. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Είχαν μόλις περάσει δύο ώρες όταν βγήκαμε από τα βουνά και πέσαμε στην Κάμειρο Σκάλα. Τώρα ο δρόμος ήταν παραλιακός, εκτεθειμένος στον άνεμο. Η κροατική Adria Mobil πήρε θέση στη κεφαλή του θρυμματισμένου πελοτόν και άνοιξε τον ρυθμό για να πιάσει ένα μικρό ξεκόλλημα που είχε απομακρυνθεί. Στην πεντάδα της είχε τον 22χρονο Dusan Rajovic, νικητή του Rhodes Grand Prix και ήξερε πως αν τον έφερνε στη γραμμή τερματισμού σε πλεονεκτική θέση, θα είχε μια σίγουρη νίκη. Ο ρυθμός έγινε βασανιστικός. Το γκρουπ απλώθηκε σαν ένα γιγάντιο μακαρόνι Ξαφνικά ξύπνησαν μνήμες από ολλανδικούς αγώνες του παρελθόντος. Έπρεπε να κρατηθώ πάνω στα λίγα εκατοστά ασφάλτου που κάλυπτε από τον αέρα η ρόδα του μπροστινού μου. Μετά από λίγο, αυτή η αίσθηση της ασφυξίας έγινε συνήθεια. Είχα βρει το ρυθμό μου και πλέον ρόλαρα με αυτοπεποίθηση εντός της πρώτης σαραντάδας αθλητών.

Φτάσαμε στο τελικό circuit και περάσαμε κάτω από το μπαλόνι τερματισμού. Μια ανηφορική ευθεία μας έφερε εκεί και την είχαμε διανύσει με περισσότερα από 40 χ.α.ω. Θα έπρεπε να περάσουμε ακόμα δύο φορές για να τερματίσουμε, κάνοντας ένα γύρο 18 χιλιομέτρων μέσω σε στενούς αγροτικούς δρόμους, απότομες στροφές και …ένα ποταμάκι στρωμένο με τσιμεντόπλακες. Πάνω τους μπορούσες να διακρίνεις τα βρύα που είχαν αναπτυχθεί με τα χρόνια και στο κέντρο το σημείο ένωσης των δύο πλακών. Όποια ρόδα πέρασε παράλληλα από εκεί κοντά, βρέθηκε ξαπλωμένη.

Ο ρυθμός μέσα στα στενά δρομάκια του δάσους ήταν φρενήρης, όπως και στο στενό πλακόστρωτο πέρασμα προς τον τερματισμό, στο χωριό Μαριτσά. Ένα συνονθύλευμα ήχων, από αλυσίδες που κροταλίζουν, τροχούς που χοροπηδάνε στα πλακάκια και ενθαρρυντικά επιφωνήματα ντόπιων θεατών έφτανε μπερδεμένο στα βουλωμένα από την ένταση αυτιά μου με κάθε πέρασμα από το χωριό.

Μπαίνοντας στην τελευταία στροφή, ήξερα πως δουλεύω με τα τελευταία μόρια γλυκογόνου στο σώμα μου. Δεν ήμουν συνηθισμένος σε τέτοιες κούρσες και έπρεπε να αντέξω δύο ακόμα μέρες.

Μπήκαμε στην τελική ευθεία και η Adria Mobil είχε πράγματι βάλει τον Rajovic εκεί που έπρεπε. Ο Σέρβος άνοιξε το σπριντ λίγο πριν πατήσει το πλακόστρωτο και έφτιαξε μια διαφορά που όσο και αν προσπάθησε ο Herman Dahl της Joker δεν κατάφερε να κλείσει. Εγώ λίγο πιο πίσω, δεν ήθελα να τα δώσω όλα στον πρώτο τερματισμό του τριημέρου, όμως έπιασα ένα δυνατό ρυθμό και κέρδισα μερικές θέσεις ώστε να εξασφαλίσω ένα καλό χρόνο στη γενική κατάταξη. Τερμάτισα στην 35η θέση, στον ίδιο χρόνο με τον Dusan. Η μέρα είχε πάει καλά για εμένα, όχι όμως και για τον Πολυχρόνη Τζωρτζάκη της εθνικής μας ομάδας, που βρέθηκε στο πλακόστρωτο δρομάκι με την ωμοπλάτη, έχοντας πάρει περισσότερα ρίσκα από όσα θα έπρεπε. Το ευτύχημα ήταν πως δεν έσπασε τίποτα και θα συνέχιζε τη μάχη.

Στο πρωινό τραπέζι του Σαββάτου όλοι ήμαστε σκεπτικοί. Η κούραση της προηγούμενης μέρας ήταν έντονη και οι κλίσεις του επικείμενου ετάπ εντονότερες.

Σήμερα η Adria Mobil θα προσπαθούσε να περάσει τη φανέλα από τον Rajovic στον Rogina, έναν σαραντάχρονο βετεράνο με πλούσιο παλμαρέ. Ταυτόχρονα,  όσες ομάδες είχαν τη δύναμη θα την έδειχναν στην ανάβαση του προφήτη Ηλία, το βασικό βουνό της ημέρας.

Πράγματι, μπήκαμε στην ανάβαση δυνατά.

Η κλίση άρχισε να αυξάνεται και να περνάει σε διψήφια νούμερα στις φουρκέτες. Το πελοτον άρχισε να μειώνεται δραματικά κάτω από τις σκιές των πεύκων. Λίγο πριν την κορυφή βρέθηκα και εγώ στο όριο μου. Είχα επιλέξει να αγωνιστώ με 25αρα κασέτα και τώρα το πλήρωνα.

Γύρος Ρόδου
Ανάβαση προφήτη Ηλία. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Όταν ξεκόρφισα, μπορούσα ακόμη να δω τα τελευταία αυτοκίνητα συνοδείας μπροστά μου. Με τη βοήθεια δύο αθλητών της Lotto Kern Haus έκανα την κατάβαση της ζωής μου. Ανάμεσα στις σκιές των πεύκων και τα πεσμένα φίλα, εμπιστεύτηκα την ακεραιότητα μου σε 25 χιλιοστά γόμας όπως ελάχιστες φορές το έχω κάνει. Πάντα αφήνω ένα περιθώριο στο στρίψιμο μου, αλλά αυτή τη φορά το είχα εξαντλήσει. Στο τέλος της κατηφόρας έπιασα το μπροστινό γκρουπ, αλλά δεν ήταν το πρώτο. Υπήρχε ακόμα ένα γκρουπ μπροστά μας και μπροστά από αυτό, το ξεκόλλημα.

Από τους πρωτεργάτες του ξεκολλήματος ήταν ο ομογενής μας με τα χρώματα της Beat Cycling, Alex Mengoulas. Είχε φύγει με λίγους αθλητές πριν ακόμα πλησιάσουμε τον προφήτη Ηλία. Μέσα στο ξεκόλλημα ήταν και ο Κύπριος mountainbiker, Ανδρέας Μιλτιάδης, τρίτος γενικής στο πρόσφατο Sunshine Cup.

Ο δρόμος συνέχισε να ανεβοκατεβαίνει για αρκετά χιλιόμετρα, παίρνοντας κάθε φορά και κάτι ακόμα από την ενέργεια του γκρουπ.

Φτάσαμε στον Κάλαθο μετά από 120 χιλιόμετρα και τόσα υψομετρικά που δεν θέλω ούτε να τα σκεφτώ. Εκεί ενωθήκαμε με το μπροστινό γκρουπ για να σχηματίσουμε ξανά το πελοτον, με όσους είχαν απομείνει. Επτά λεπτά μπροστά μας βρισκόταν το ξεκόλλημα με περίπου δεκαοκτώ άτομα. Ανάμεσα σε εμάς και το ξεκόλλημα υπήρχαν λίγοι ακόμη αθλητές που επιχείρησαν μάταια να γεφυρώσουν τη διαφορά. Μεταξύ αυτών και ο Μιχάλης Κορτσιδάκης, αθλητής της εθνικής ομάδας και του Τάλω Χανίων.

Τα χιλιόμετρα πέρασαν σε ήρεμο ρυθμό για το πελοτον που έγλυφε τις πληγές του, έως ότου φτάσαμε στα τελευταία πέντε χιλιόμετρα.

Γύρος Ρόδου
Σε πρώτο πλάνο ο Radoslav Rogina της Adria Mobil. Ο σαραντάχρονος βετεράνος έχει στο ενεργητικό του κίτρινη φανέλα σε Γύρο Σλοβενίας, Quinghai Lake, Sibiu, τρεις τίτλους πρωταθλητή Κροατίας και πολλά άλλα. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Θα τερματίζαμε στην Κοσκινού και όλοι ήθελαν να δοκιμάσουν τα πόδια τους παρότι το εταπ είχε κριθεί. Η Adria είχε χάσει τη φανέλα, η οποία πλέον βρισκόταν στην πλάτη του Martijn Budding και της Beat Cycling. Ο Μιλτιάδης, της εθνικής ομάδας Κύπρου, είχε τερμάτισε στην τρίτη θέση του εταπ και βρισκόταν πλέον τέταρτος στη γενική κατάταξη. Ο Μιχάλης Κορτσιδάκης, είχε τερματίσει και αυτός λίγο περισσότερο από ένα λεπτό μπροστά από το κυρίως γκρουπ, μετά από μια μοναχική κούρσα δεκάδων χιλιομέτρων. Το κυρίως γκρουπ τερμάτισε ξέπνοο και θρυμματισμένο στην ανηφόρα της Κοσκινού. Μας έμενε μόλις ένα εταπ για να ολοκληρώσουμε τον Γύρο Ρόδου. Αλλά τι εταπ… 181,9 βασανιστικά χιλιόμετρα.

Ξεκίνησε μανιακά. Το κοντέρ έγραψε αμέσως «50» και ο πλάγιος άνεμος έκανε το πελοτον με τη μία να απλωθεί σε απόσταση χιλιομέτρου. Ο δρόμος προς τη Λίνδο είναι φαρδύς και ποιοτικά καλός, αλλά κάθε λοφάκι ήταν ένα τέστ για τα πόδια. Γινόταν μάχη για το πρώτο ξεκόλλημα της ημέρας. Ένα ξεκόλλημα που ήταν καταδικασμένο να αποτύχει λόγω των υψομετρικών που θα ακολουθούσαν. Περάσαμε τη Λίνδο ενωμένοι και μπήκαμε στα ενδότερα του νησιού. Η μέση ταχύτητα σύμφωνα με το κοντέρ μου ήταν 40 χ.α.ω.

Γύρος Ρόδου
Γιάννης Κυριακίδης. Από φέτος, απόκτημα του Κρόνου Νίκαιας. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Αρχίσαμε να ανηφορίζουμε και ξέραμε πως οι ομαλές κλίσεις που βλέπουμε είναι μόνο προθέρμανση για αυτό που θα ακολουθούσε. Τα τελευταία δύο χιλιόμετρα της ανηφόρας συχνά άγγιζαν το 10%. Όλοι ήταν εξαντλημένοι. Μπορούσες να το ακούσεις στις ανάσες.

Η βασική ανηφόρα τελείωσε αλλά όχι και οι δυσκολίες. Τα επόμενα 70 χιλιόμετρα ήταν γεμάτα ανεβοκατεβάσματα και απότομες στροφές. Η Ρόδος μας έδειχνε τα δόντια της και καθότι δεν είχα προηγούμενη εμπειρία από τον αγώνα, δεν ήξερα αν θα πέσω σε τραπεζίτη ή σε κυνόδοντα.

Χιλιόμετρο 110 και έφτανα σιγά σιγά το όριο μου. Η αγωνιστική μαλθακότητα των τελευταίων ετών έβγαινε στην επιφάνεια. Μπροστά, η Beat Cycling συνέχισε να τραβάει δυνατά. Ήθελε να κρατήσει ένα σφιχτό τέμπο αποθαρρύνονται τις επιθέσεις και αναχαιτίζοντας αυτή που είχε ξεκινήσει πριν από τη Λίνδο. Στην επίθεση ήταν και ο Πολυχρόνης Τζωρτζακης εκπροσωπώντας την εθνική ομάδα και επιτρέποντας της να ξεκουραστεί περιμένοντας το τελικό σπριντ. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να κάνει δεδομένου του τραυματισμού που είχε στο πρώτο ετάπ.

Γύρος Ρόδου
Η Beat Cycling από την Ολλανδία οδηγεί το πελοτόν (στην καταστροφή). Στην δεύτερη και τρίτη θέση του γκρουπ βρίσκονται οι Καστραντάς και Φαραντάκης έτοιμοι να κινηθούν μόλις αναχαιτιστεί ο Τζωρτζάκης από την επίθεση. Photo: Nassos Triantafyllou/www.nassostriantafyllou.gr

Δεν άντεξε τον ρυθμό στην επίθεση και γύρω στο 120ο χιλιόμετρο επέστρεψε στο πελοτόν. Σύντομα, Φαραντάκης και Καστραντάς ήταν στην κορυφή του γκρουπ για να δώσουν ρυθμό, να “ελέγξουν” όσο είναι δυνατόν την κούρσα και να βοηθήσουν να αναχαιτιστεί πλήρως το ξεκόλλημα που είχε απομείνει. Πλέον όλα τα χαρτιά της Ελλάδας ήταν στο σπριντ και οι τρεις διεθνείς μας, μαζί και με τον εξαιρετικό Γιώργο Σταυρακάκη, θα δούλευαν για αυτό. Δυστυχώς, ο Γιώργος Μπούγλας είχε ταλαιπωρηθεί από πρόσφατη ίωση και δεν μπορούσε να συνδράμει στην προσπάθεια.

Όταν πέσαμε ξανά στην παραλία για τα τελευταία τριάντα χιλιόμετρα του Tour, οι περισσότεροι από εμάς ήμαστε εντελώς “ξοδεμένοι”. Θυμάμαι τον Μιχάλη (Κορτσιδάκη) να μετανιώνει λεκτικά τη χθεσινή του επίθεση, αλλά και πολλούς ξένους αθλητές να δίνουν τη θέση τους χωρίς μάχη πλέον. Κανείς δεν είχε ενέργεια να παλέψει για μια θέση, όμως ο ρυθμός μπροστά ανέβαινε ξανά και στο πίσω μέρος του γκρουπ οι τρύπες άνοιγαν συνεχώς.

Το πολυπληθές γκρουπ πέρασε από την Κοσκινού με 50 χ.α.ω. Όλοι μπορούσαν να μυριστούν τερματισμό, το ίδιο και εγώ. Δεν είχα καθόλου ενέργεια μέσα μου αλλά είχα έρθει στη Ρόδο για να βελτιωθώ προπονητικά και έπρεπε να το παλέψω μέχρι τέλους. Η ταχύτητα αυξανόταν συνεχώς πλησιάζοντας προς την Πόλη της Ρόδου και τον τερματισμό μπροστά στο λιμάνι. Άρχισα να σερφάρω τροχούς. Μόνο έτσι μπορεί να ονομαστεί η διαδικασία κατά την οποία χωρίς να έχεις τα πόδια κερδίζεις θέσεις στο γκρουπ. Όπου έβρισκα κενό έπαιρνα μέτρα.

Η ταχύτητα δεν έπεσε ούτε στα παλιά τείχη της πόλης. Περάσαμε κάτω από την πέτρινη αψίδα με 40 χ.α.ω. και αμέσως αναπτύξαμε ξανά ταχύτητα. Μπούγλας και Καστραντας είχαν πάρει θέση κοντά στην κορυφή του γκρουπ έτοιμοι να παλέψουν για τη νίκη. Στα 600 μέτρα από τον τερματισμό, ένας αθλητής του τρένου της Joker έχασε την πρόσφυση και βρέθηκε στο έδαφος, κόβοντας ελαφρώς τον ρυθμό όσων ακολουθούσαν. Το κοντέρ έδειχνε ξανά 50 χ.α.ω στην τελική ευθεία. Όλοι παλεύαμε με τον εαυτό μας, όχι για μια καλή θέση αλλά για μια αξιοπρεπή προσπάθεια.

Λίγο πιο μπροστά, η team Joker άνοιγε το σπριντ στον Herman Dahl και ο Νορβηγός δεν άφησε περιθώρια αντίδρασης στον Rajovic της Adria Mobil. Πήρε την πρώτη και μοναδική νίκη της Joker στον Γύρο Ρόδου, αφήνοντας τον νικητή του πρώτου ετάπ στη δεύτερη θέση και τον Χάρη Καστραντά της Εθνικής μας ομάδας στην τρίτη.

Με αυτό το σπριντ, ο Καστραντάς έδωσε ακόμα ένα μετάλλιο στην εθνική μας ομάδα μετά από το αργυρό του Grand Prix, αποζημίωσε τους συναθλητές του για τη σκληρή δουλειά και εξιλέωσε την ελληνική αποστολή που πριν τον τραυματισμό του Τζωρτζάκη ήλπιζε και σε ένα καλό πλασάρισμα στη γενική κατάταξη.

Γύρος Ρόδου
Αθλητές και προσωπικό της Beat Cycling, ποζάρουν με το πλέον πολυπόθητο τρόπαιο του Γύρου Ρόδου. Κέρδισαν ουσιαστικά τον αγώνα στο δεύτερο ετάπ.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακός ήταν και ο Ανδρέας Μιλτιάδης, που σπρίνταρε και κατέκτησε την τέταρτη θέση, επικυρώνοντας την τέταρτη θέση στη γενική κατάταξη του γύρου και δείχνοντας πως είναι πολλά περισσότερα από ένας εξαιρετικός mountainbiker. Λίγες ημέρες μετά το Sunshine Cup, προσθέτει ακόμα μια overall διάκριση στη συλλογή του και τη συλλογή της εθνικής ομάδας Κύπρου.

About the Author:Πέτρος Γκαζώνης