Myfiveyears  @ myathlete O.A.K.A.

Ήταν Αύγουστος του 2013 και βρισκόμουν για ακόμη μία φορά από το 2008 – one  time too many I guess – σ’ένα διάδρομο νοσοκομείου λόγω του αγαπημένου μου πατερούλη, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και στην αναγνώριση έλεγε Νίκος Δημητριάδης. Θυμάμαι ότι σκέφτηκα «τι με θέλει τώρα καλοκαιριάτικα» μια και δεν είχαμε συχνή επαφή τα τελευταία χρόνια παρά μόνο όταν ήθελα να εργομετρηθούν αθλητές και αθλήτριές μου στο εργομετρικό κέντρο που μέχρι τότε εργαζόταν. Flash back note: Είχα υπάρξει αθλήτριά του από το Σεπτέμβριο του 2000 (όταν τώρα που τα καταγράφω θυμάμαι ότι πάλι εκείνος με είχε πάρει τηλέφωνο και μου πρότεινε να με αναλάβει καθώς ήμουν καθ’οδόν για τις καλοκαιρινές μου διακοπές μετά από μια μάλλον αποτυχημένη στιβική χρονιά και ήμουν και σε αναζήτηση προπονητή) μέχρι και τον Ιούνιο του 2002, όταν έλυσε (chic) εκείνος τη συνεργασία μας. Ενδιάμεσα προλάβαμε μεταξύ άλλων να κάνουμε ένα Πανελλήνιο Ρεκόρ Γυναικών στα 800μ. στον κλειστό στίβο, δύο Πανελλήνιες Νίκες (μία στον κλειστό στίβο και μία στον ανοιχτό) και μία Βαλκανική στον ανοιχτό στα 1500μ. Φυσικά και με είχε πειράξει που με είχε «διώξει» (έτσι το ένιωθα τότε), αλλά δεν το κράτησα και μανιάτικο μια και είχαμε πάντα μία ειλικρινή αν και αποστασιοποιημένη συναισθηματικά (για τα δικά μου δεδομένα) σχέση και στην τελική όπως σε όλες τις σχέσεις έτσι και σε αυτή προπονητή-αθλήτριας έχει δικαίωμα να διακόψει τη σχέση οποιοδήποτε από τα δύο μέλη όταν νιώθει ότι δεν υπάρχει κοινός στόχος. Θυμάμαι επίσης ότι εκτίμησα πολύ και μάλλον τον «συγχώρεσα», με το συγχαρητήριο τηλεφώνημά του το 2005 (γιατί δεν ήταν επικοινωνιακός τύπος-αν και έχει βελτιωθεί τελευταία σε αυτό το κομμάτι- και δεν έκανε ούτε κάνει τίποτα για εντυπωσιασμό και για το φαίνεσθαι) μετά από τις αναπάντεχα καλές εμφανίσεις μου στο τελευταίο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της καριέρας μου.

Επιστροφή στο 2013 και σε εκείνο το καλοκαιρινό τηλεφώνημα όπου τελικά μου πρότεινε να γράφω κάποια άρθρα σε κάτι δικό του που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει και επειδή πάντα μου άρεσε και μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να ρισκάρουν και να κυνηγούν το δικό τους όραμα, δέχτηκα με χαρά να βοηθήσω. Τότε δεν ήξερα ακόμα ούτε το όνομα της  εταιρείας και φυσικά δεν φανταζόμουν ποτέ όλα αυτά που θα ακολουθούσαν. Καμιά φορά όταν αστειευόμαστε με το Νίκο αξιολογώντας την πορεία μου στο myathlete του λέω «εμένα για να γράφω άρθρα με προσέγγισες».

Δεν φανταζόμουν λοιπόν τότε ότι θα αναγκαζόμουν να αποχωρήσω το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για οικονομικούς (αλλά περισσότερο για λόγους προσωπικής αξιοπρέπειας) από το σύλλογο στον οποίο εργαζόμουν από το 2009 και να «κατηγορηθώ» ότι έφυγα για να πάω στο myathlete, το οποίο φυσικά δεν ίσχυε. Ούτε περίμενα ότι τον Απρίλιο του 2014 ο Νίκος θα μου πρότεινε να αναλάβω την ομαδική προπόνηση και ανάπτυξη της ομάδας Δευτέρες και Τετάρτες στο Ο.Α.Κ.Α. λόγω αποχώρησης της προηγούμενης προπονήτρια. Μέχρι τότε η συνεργασία μου με την εταιρεία περιοριζόταν σε βοήθεια με την επιμέλεια του siteκαι σε δύο οργανωμένα με πολύ μεράκι και «τρέξιμο» mykidsrunningparties(άρθρο ακόμα δεν είχα γράψει πάντως!).

Η πρώτη μου σκέψη την ημέρα που πέρασα το «τουρνικέ» (αυτός ο περιστρεφόμενος μηχανισμός από μέταλλο ο οποίος τοποθετείται στην είσοδο δημοσίων χώρων κι επιτρέπει να εισέρχεται σε αυτόν ένα άτομο κάθε φορά-γιατί είμαι σίγουρη ότι όπως και εγώ, οι περισσότεροι δεν θα γνωρίζετε ότι λέγεται έτσι) και αντίκρισα να απλώνονται μπροστά μου τα δύο βοηθητικά γήπεδα Κ1-Κ2 και στο βάθος να δεσπόζει επιβλητικό το Ολυμπιακό Στάδιο με το εμβληματικό στέγαστρο του Καλατράβα, ήταν «τι κάνω εγώ εδώ» με μία δόση εγωισμού και πολλές δόσεις ανασφάλειαςΒλέπετε, φανταζόμουν το εαυτό μου πάντα κυρίως ως προπονήτρια αγωνιστικού επιπέδου σε συλλογικό, Πανελλήνιο και διεθνές επίπεδο και όχι ως runningcoachαπλών καθημερινών ανθρώπων που ασχολούνται ή ξεκινούν να ασχολούνται με το τρέξιμο ως χόμπι (ακόμα ψάχνω-ψάχνουμε όρο στα ελληνικά που να αποδίδει εύστοχα τον όρο recreationalrunner). Σε αυτή την πεποίθηση συνέβαλλε βέβαια και το γεγονός ότι μέχρι το 2005 περίπου το δρομικό κίνημα δεν υπήρχε με τη μορφή που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και ούτε και το περίμενα ότι θα υπήρχε ποτέ όταν π.χ. προπονούμουν στο Άλσος της Νέας Σμύρνης και ήμουν εγώ και 2-3 ακόμα και τώρα δεν χωράς να περάσεις από τον κόσμο. Φαίνεται τελικά ότι όπως και με τα περισσότερα πράγματα το δικό μας running boom ήρθε 25χρόνια μετά από αυτό της Αμερικής. Better late than never!!

Νά’μαι λοιπόν σε έναν υπέροχο χώρο, οικείο μεν από τα αγωνιστικά μου χρόνια αλλά και τόσο απρόσωπο και κάπως «αφιλόξενο» για τη νέα προπονητική πρόκληση (και όχι μόνο) της καριέρας μου, να αναζητώ τους δρομείς της νεοσύστατης ομάδας. Δεν ήταν πολλοί τότε αλλά ήταν μια αρχή και τα παιδιά (για μένα όλοι οι αθλητές και οι δρομείς μου είναι «παιδιά») με καλοδέχτηκαν από την πρώτη μέρα. Μία αρχή όπου έπρεπε να επαναπροσδιορίσω τους στόχους μου και με κάποιον τρόπο να επανεφεύρω τον προπονητικό μου εαυτό.

Fast forward στο σήμερα -5χρόνια μετά- έχω γράψει επιτέλους άρθρα, εκπονώ προπονητικά προγράμματα για αθλούμενους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και το πιο σημαντικό η ομάδα του myathleteστο Ο.Α.Κ.Α., που έχει γεμίσει πια με δρομικές και όχι μόνο ομάδες και αθλούμενους, έχει βρεί και καθιερώσει τη θέση της (εκεί τέρμα κάτω στο Κ2, στην εκκίνηση του κατοσταριού) και δεν έχει πάψει να αναπτύσσεται αποτελούμενη τόσο από τους «βετεράνους»-έχοντες-πάντα-μια-ειδική-θέση-στην-καρδιά-μου δρομείς αλλά και από συνεχώς προστιθέμενους νεοαφιχθέντες επίδοξους δρομείς. Και εγώ δεν μπορώ παρά να νιώθω ευγνώμων και ευλογημένη. Όχι μόνο για την ευκαιρία που μου έδωσε και την απόλυτη εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο Νίκος αλλά και γιατί θυμήθηκα ότι την επιστήμη της προπονητικής την επέλεξα όχι από ανάγκη, αλλά από πεποίθηση ότι αυτό θέλω να κάνω, να καθοδηγώ και να βοηθάω οποιονδήποτε επιλέγει να γυμναστεί κάτω από την επίβλεψή μου ώστε να βελτιώνεται, να ανακαλύπτει και να ξεπερνάει τα όριά του ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες και εντέλει να  χαίρει σωματικής και ψυχικής ευεξίας. Και διαπίστωσα ότι αυτά τα μεγαλύτερα παιδιά δείχνουν πολύ μεγαλύτερη εκτίμηση σε αυτό που τους προσφέρεται απ’ό,τι οι περισσότεροι-νεότεροι-που-τα-θεωρούν-όλα-δεδομένα-αθλητές. Και που τελικά αυτή η κουβέντα ενίοτε «μου άλλαξες τη ζωή», έχει την ίδια βαρύτητα για μένα είτε προέρχεται από ένα μικρό παιδί, είτε από έναν ενήλικα που αποφάσισε σε οποιαδήποτε ηλικία να αλλάξει τη ζωή του μέσα από την άσκηση και στην περίπτωσή μας με το τρέξιμο και ο οποίος θα αποτελέσει με τη σειρά του/της πρότυπο και κίνητρο και για άλλους και άλλες που κινούνται γύρω τους, ώστε να επιλέξουν έναν πιο υγιή τρόπο και στάση ζωής.

Και επειδή για μένα ως αθλήτρια το τρέξιμο και ως προπονήτρια η προπονητική είναι αμφότερες πράξεις «μοιρασιάς», νιώθω υπέροχα που μοιράζομαι τόσες πολλές στιγμές χαράς, πόνου, γέλιου, κούρασης, ενθουσιασμού, αγωνίας, προσμονής, απογοήτευσης,συγκίνησης και αγάπης με αυτή την ομάδα. Με αυτούς τους «χομπίστες»-που-έχουν-οικογένειες-και-δουλειές-με-τρελά-ωράρια και που παρόλα αυτά αντιμετωπίζουν την προπόνηση με τέτοια δέσμευση και πειθαρχία που καμιά φορά λείπει από τους «επαγγελματίες» δρομείς και έχουν τον απόλυτο σεβασμό μου για αυτό. Που έχουν περίσσεια υπομονή όταν προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν κάποιες φορές τα προγράμματά τους στο dropboxή να μάθουν γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χρησιμοποιούν το gpsκαι το paceστην εσωτερική των 400μ., αλλά τελικά είναι οι καλύτεροι μαθητές και μαθήτριες. Που μπορεί κάποιες φορές να τους «μαλώνω» αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι τους εκτιμώ απεριόριστα και τους καμαρώνω πάντα…Και που το coachή coachμου (αμά θέλουν να με καλοπιάσουν) ή κόουτς ή τέλος πάντων όλα τα παρεμφερή με τα οποία με προσφωνούν είναι για μένα τίτλος τιμής!

Προσμένωντας και προσβλέπωντας λοιπόν στα επόμενα 5 χρόνια με πολλές νέες δρομικές προκλήσεις εύχομαι σε όλους, μέλη και προπονητικό team happy5thanniversary!!

Καρολίνα Σκούρτη – head running coach.

My superpower is coaching what is yours?

Υ.Γ. dream it…believe it…run it…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH