Μια αλλιώτικη μπαλαρίνα.

1977… η χρονιά κατά την οποία ανάμεσα σε πολλά άλλα σημαντικά (και σημαντικότερα) γεγονότα κυκλοφορεί η πρώτη ταινία Star Wars (Ep.IV: A new hope), ιδρύεται η Χορωδία της ΕΡΤ, μας «αποχαιρετούν» η Μαρία Κάλλας και ο Έλβις Πρίσλευ, η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε στην Eurovision με το αξεπέραστο «Μάθημα Σολφέζ» και οι Queen υπόσχονταν ότι θα μας ταρακουνήσουν (We will rock you) με το We are the champions.Ήταν την ίδια χρονιά, όταν ένα 9χρονο κορίτσι, μετά από ένα κερδισμένο στοίχημα («πόσο γρήγορα μπορείς να τρέξεις γύρω από ένα τετράγωνο;»), πρωτοπάτησε το πόδι του στο μαύρο καρβουνίδι του στίβου, με το μόνο που έλειπε, για να συμπληρώσει το ανεξήγητο ανατρίχιασμα και το αίσθημα πληρότητας που ένιωσε εκείνη τη μαγική στιγμή, να είναι το τραγούδι των Queen.

Ακόμα και χρόνια αργότερα, όποτε ανέσυρε αυτή τη μοναδική και αξέχαστη αίσθηση, δεν ήξερε αν ήταν η επιβλητικότητα του χώρου στα μάτια ενός αεικίνητου παιδιού ή το καρμικό της υπόθεσης (όπως αποδείχτηκε από τη μετέπειτα αθλητική της πορεία) που την έκαναν να ερωτευτεί το στίβο there and then.

Fast forward σαράντα (40) χρόνια. Το μικρό κοριτσάκι έχει περάσει πρωταθλητικά από το καρβουνίδι στο κόκκινο ταρτάν, από τα 60μ. μέχρι τα 1500μ. με ενδιάμεσες στάσεις το Πένταθλο και τα 400μ. εμπόδια και τις αγαπημένες σκυταλοδρομίες. Από φόρμες φαρδιές και σορτσάκια και κάλτσες ποδοσφαιρικές, σε μπουστάκια και κολλάν, από τα πρώτα της spikes (παπούτσια με καρφιά) Αsics onitsuka (με τα οποία κοιμήθηκε αγκαλιά την πρώτη νύχτα, μέχρι που της τα πήρε η μητέρα της γιατί βόγγαγε στον ύπνο της επειδή την τρυπούσαν στο στομάχι) μέχρι τα τελευταία της Adidas, από χωρίς χρονόμετρο (καλύτερο pacing) στην αχρείαστη υπερβολή του «μη χάσω κανένα εκατοστό», με μπόλικους τραυματισμούς υπέρχρησης, αλλά ευτυχώς κανένα χειρουργείο, από την εμμονική αφαγία για να μη παχύνει (με τα συνεπακόλουθα της: αναιμίες και τραυματισμούς) στην ισορροπημένη διατροφή (με τα ευεργετικά αποτελέσματα του «φέτες» αλλά με δύναμη και ενέργεια κορμιού), από το πρώτο της ασημένιο μετάλλιο σε ημερίδα στίβου το 1977 στα 60μ. στα τελευταία και «από καρδιάς» αργυρό και χάλκινο στο Πανελλήνιο του 2005 (800μ.-1500μ.) και από αμέτρητες στιγμές τεράστιας συγκίνησης, χαράς, περηφάνιας και ευτυχίας σε άλλες τόσες πόνου, απογοητεύσεων, δακρύων και ανασφάλειας. Όλα μέρος της δικής της ιστορίας… της πιο σημαντικής για τον καθένα από εμάς. Έχοντας περάσει πια από το επίπεδο του πρωταθλητισμού στο επίπεδο του runner for life, υπάρχουν φυσικά στιγμές που αναπολεί αυτή την εποχή. Τι νοσταλγεί πιο πολύ;

Η αλήθεια είναι ίσως και τα πάντα! Και ειλικρινά, αν δεν υπήρχε αυτό το άτιμο που «ου γαρ έρχεται μόνο» μπορεί ακόμα πρωταθλητισμό να έκανε! Ούτως ή άλλως δεν θεώρησε ποτέ ότι θυσίασε κάτι ,από τη στιγμή που ασχολήθηκε με αυτό που λάτρευε. Με αυτό που την έμαθε να προσπαθεί για το δικό της καλύτερο, να θέτει στόχους και να δουλεύει με συνέπεια και μπόλικη υπομονή για να δικαιούται και να τους κατακτήσει και το σημαντικότερο: αυτό που τη δίδαξε ότι τα εμπόδια και οι δύσκολες στιγμές είναι για να δυναμώνουν αυτούς που αποφασίζουν να μην τα παρατήσουν.

Τι δε θα έδινε για να μπορούσε να ξανανιώσει αυτό το φτερούγισμα στο στομάχι την παραμονή των αγώνων, τη γλυκιά αγωνία και προσμονή και άγχος μέχρι να ακουστεί η πιστολιά του αφέτη. Και την αγαλλίαση και ανακούφιση όταν περνούσε τη γραμμή του τερματισμού σε μια κούρσα που πήγε καλά. Να ξαναφορέσει τα καρφιά της (τα δικά της παπούτσια μπαλέτου) και να ακούσει αυτό το χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν στο ταρτάν όταν τρέχεις πραγματικά γρήγορα! Πόσο της λείπει αυτό!

Και πόσο της λείπει ο λόγος που τελικά έκανε πρωταθλητισμό και δεν έτρεχε απλά για δική της ευχαρίστηση. Αυτή η χαρά του μοιράσματος των επιτυχιών με τους αγαπημένους της ανθρώπους… Που γινόταν διπλή και τριπλή… Πρώτα και πάνω από όλους με την οικογένεια της. Τους γονείς της που ήταν πάντα οι τελευταίοι που αναζητούσε με τη ματιά της λίγο πριν την εκκίνηση στις γνωστές γουρλίδικες θέσεις (σε όσα γήπεδα μπορούσαν να είναι παρόντες), ή που ήξερε ότι παρακολουθούσαν με αγωνία από την τηλεόραση και/ή ξεμάτιαζαν λόγω άγχους από το μπαλκόνι κατά τη μεριά που ήταν η χώρα όπου έτρεχε με το αγαπημένο εθνόσημο. Και με το μικρό της αδερφό, που υπέμενε όλες τις προαγωνιστικές ανασφάλειές της, κουβάλαγε τσάντες, ήταν πάντα στο κατάλληλο σημείο την ώρα του αγώνα, ήταν ο μόνος που ήθελε δίπλα της μετά από «αποτυχίες» και πολλές φορές ήταν εκείνος που με την πίστη του είχε καταφέρει αμέτρητες φορές να την πείσει να μπει σε αγώνες και να παλέψει για το καλύτερο με το αποτέλεσμα να τον δικαιώνει σχεδόν πάντα. Πόσο τυχερή ήταν που είχε μια οικογένεια να τη στηρίζει από την αρχή μέχρι το τέλος και για τους οποίους ήταν ούτως ή άλλως «Simply the best», ασχέτου αποτελέσματος.

Όσο για τις στιγμές που δεν νοσταλγεί και που φυσικά υπήρχαν σε μια αγωνιστική διαδρομή τόσων χρόνων και δεν έχουν να κάνουν με αποτυχίες σε αγώνες, παρόλο που είναι σημαντικές γιατί είναι εκείνες που θα άλλαζε αν ξαναζούσε την ιστορία από την αρχή, δεν είναι η ώρα τους να αναφερθούν σε μια ιστορία σαν και τούτη, μια ιστορία αγάπης…

Αυτή, ενός μικρού σκανταλιάρικου κοριτσιού (που ζει πάντα μέσα στην turning 50 in 2018 γυναίκα) για το τρέξιμο.

Καρολίνα Σκούρτη – head running coach myathlete.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH