Μεσ’ την κοιλάδα των Τεμπών. Kissavos Road Tour 2019.

Το Σαββατοκύριακο 6-7 Απριλίου, διεξήχθη στην περιοχή του Κισσάβου ένα εξαιρετικό αγωνιστικό, ποδηλατικό διήμερο από τον ΠΑΣ Πηνειό και τη Cycling Hellas. Η καλή φήμη της διοργάνωσης, που λαμβάνει χώρα για έκτη χρονιά, έπαιξε καθοριστικό παράγοντα στην απόφαση των αθλητών να ταξιδέψουν από όλη την Ελλάδα για να συμμετάσχουν, παρά τις αποθαρρυντικές μετεωρολογικές προγνώσεις.

Το πρωί του Σαββάτου ήταν βροχερό, με το ελαφρύ πιτσίλισμα να μουσκεύει αργά και σταθερά οτιδήποτε εκτεθειμένο. Ο δρόμος ήταν ακόμα μούσκεμα όταν δόθηκαν οι πρώτες εκκινήσεις της ατομικής χρονομέτρησης. Έκανε βαρύτερο το τερέν, χωρίς όμως να αποτελεί κίνδυνο για τους αθλητές. Με εκκίνηση στο Στόμιο και τερματισμό στο χωριό Καρίτσα, ήταν ένα ανηφορικό time trial με ευθειακή εκκίνηση και μηδενική τεχνική δυσκολία. Τα χίλια μέτρα ευθείας στην αρχή της διαδρομής, καθώς και λίγα μέτρα ευθείας λίγο πριν την καρό σημαία, ρίχνουν τη μέση κλίση στο 4%, αποτελώντας ενδιαφέρουσα πρόκληση για όσους αγωνίστηκαν.

Τον καλύτερο χρόνο της ημέρας έγραψε ο Μίλτος Γιαννούτσος (14:28.5) του Ποδηλατικού Ομίλου Πατρών, αφήνοντας τον Τάκη Χριστόπουλο (ΠΟ Βόλος) στη δεύτερη θέση (14:52.7). Στην τρίτη θέση βρέθηκε ο Βαγγέλης Πέτρου (ΠΓΣ Λάρισσας) κάνοντας την έκπληξη με το 15:05.5 που σημείωσε. Ο Γυμναστικός Σύλλογος είχε ακόμα μια εξαιρετική επίδοση, με το Καρατσιβή να σταματάει το χρονόμετρο σε 15:08.1 και να καταλαμβάνει εμφατικά την πρώτη θέση στην κατηγορία εφήβων.

Μπορεί στην ανάβαση τα μάτια όλων να ήταν στραμμένα στην άσφαλτο, κατά την κατάβαση όμως, η θέα προς το ανοιχτό πέλαγος αποζημίωνε κάθε τραυματισμένο μας κύτταρο. Ειδικά εμείς, οι “άνθρωποι των πόλεων”, σπάνια έχουμε την ευκαιρία να ατενίσουμε τόσο ανεμπόδιστα τον ορίζοντα, οπότε είδη βλέπαμε τον λόγο για τον οποίο άξιζαν οι τέσσερις ώρες οδήγησης από το κλεινόν άστυ. Όσο για τον καιρό, σε πρώτη φάση είχε αποδειχθεί σύμμαχος.

Το βράδυ, όλοι οι αθλητές συγκεντρώθηκαν στον προαύλιο χώρο του Hotel Vlassis, δίπλα στο λιμάνι του Στομίου, για τις απονομές του πρώτου αγώνα. Το ίδιο το Στόμιο έμοιαζε να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Περίμενε τους καλοκαιρινούς του παραθεριστές για να βγει από τον λήθαργο.

Παλιότερα, ο οικισμός ονομαζόταν Τσάγεζι. Λέξη που προέρχεται από την τουρκική γλώσσα (από τις λέξεις Çay (ποτάμι) ağzı (το στόμα) τσάι-αγζή) και σημαίνει «το στόμα του ποταμού». Δικαίως, καθώς δίπλα στο χωριό εκβάλει ο ποταμός Πηνειός, έχοντας ταξιδέψει 216 χιλιόμετρα από τις παρυφές της Πίνδου για να χυθεί στο Αιγαίο.

Κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, ένα χωριό με τόσο έντονο πάντρεμα θάλασσας και βουνού (κυριολεκτικά κάνεις μπάνιο στα πόδια του Κισσάβου και βρίσκεσαι ένα τσιγάρο δρόμο από τη Ραψάνη Ολύμπου) θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό καλοκαιρινό θέρετρο. Μου θυμίζει ιδιαίτερα τον Πλαταμώνα, που βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα βορειότερα και στηρίζεται κατά κύριο λόγο στους σλαβόφωνους παραθεριστές του. Η ακτογραμμή της περιοχής είναι διάσημη για τα ρηχά νερά της‧ σημαντικό πλεονέκτημα για οικογένειες με μικρά παιδιά.

Όταν οι περισσότεροι αθλητές “έσβηναν” για τη νυχτερινή τους ξεκούραση, ήρθε η ώρα του τεχνικού συνεδρίου για τον μεγάλο αγώνα της επόμενης μέρας. Όσοι δεν είχαμε ομαδική συμμετοχή, έπρεπε να καθίσουμε για να μάθουμε αυτά που ένας directeur sportif θα έλεγε στους αθλητές του. Μετά από συζήτηση μεταξύ της τεχνικής επιτροπής του αγώνα και των αρχηγών των ομάδων, αποφασίστηκε να δοθεί κοινή εκκίνηση για άνδρες και έφηβους αθλητές. Οι κατηγορίες παίδων, μάστερ, γυναικών και open θα έπαιρναν εκκίνηση λίγα λεπτά αργότερα. Σκοπός αυτής της καθυστέρησης ήταν η διαφύλαξη της ακεραιότητας των αθλητών.

photo: Cycling Hellas

Η εκκίνηση δόθηκε στο Στόμιο, κάτω από τον συννεφιασμένο θεσσαλικό ουρανό, λίγα λεπτά πριν την ενδέκατη πρωινή ώρα. Με πορεία προς Κοιλάδα Τεμπών – Μακρυχώρι – Ελευθέριο – Αγιά – Αγιόκαμπο – Βελίκα και Κόκκινο Νερό, η διαδρομή των 106 χιλιομέτρων κατέληγε και πάλι στην Καρίτσα, ανεβαίνοντας αυτή τη φορά από την νότια, πιο απότομη πλευρά της. Τρία χιλιόμετρα με μέση κλίση 7%, αποτελούσαν το επιδόρπιο σε μια ελαφρώς ανάλατη, από υψομετρικά, διαδρομή.

Το πελοτόν ρόλαρε διερευνητικά στα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής, με τα σύννεφα να εμποδίζουν τον ήλιο να φτάσει στα παγωμένα από την αναμονή της εκκίνησης κορμιά. Έτσι ήρθε η επίθεση-καλωσόρισμα από τον Γιώργο Μπούγλα (Π.Σ. Κρόνος Νίκαιας), να ζεστάνει πόδια και μυαλό. Αναχαιτίστηκε γρήγορα και ακολούθησαν αρκετές άλλες επιθέσεις στο ευθειακό τερέν προς τα Τέμπη.

Λίγο πριν την είσοδο στον κακόφημο δρόμο της κοιλάδας, ένα μικρό γκρουπ, στο οποίο μεταξύ άλλων βρισκόντουσαν οι Πολυπαθέλης (Π.Ο.Πατρών), Ζουναρέλης (Π.Ο.Βόλος) και Φλώρος (Π.Ο.Δράμας), κατάφερε να αποσπαστεί.

Η ελαφριά κατωφέρεια του δρόμου ευνοούσε τις υψηλές ταχύτητες, με το πολύχρωμο πελοτόν να περνάει γρήγορα δίπλα από την ανθισμένη φύση της κοιλάδας.

Η κοιλάδα των Τεμπών βρίσκεται ανάμεσα στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο και αποτελεί πέρασμα ιστορικής σημασίας από αρχαιοτάτων χρόνων. Οφείλει την κακή της φήμη στη νεότερη ιστορία της εθνικής οδού και συγκεκριμένα στα τροχαία δυστυχήματα του 1999 (επτά νεκροί) και του 2003 (21 νεκρά παιδιά).

Από εκεί και μέχρι το 70ο χιλιόμετρο το τερέν είχε ελάχιστες υψομετρικές διαφορές, διασχίζοντας τα σπαρτά του θεσσαλικού κάμπου. Η ομάδα του Π.Γ.Σ.Λάρισας, έχοντας την πιο πολυπληθή συμμετοχή, επωμίστηκε το μεγαλύτερο φορτίο του ρυθμού στα χιλιόμετρα που ακολούθησαν. Σε αυτά τα χιλιόμετρα, ιδιαίτερα ενεργητικός ήταν ο Γιώργος Μπούγλας (Π.Σ.Κρόνος Νίκαιας) που προσπάθησε αρκετές φορές να αποσπαστεί και το κατάφερε τελικά κοντά στο 60ο χιλιόμετρο. Αρκετοί ακόμη αθλητές προσπάθησαν να πάρουν διαφορά από το πελοτόν πριν φτάσουμε όλοι μαζί στην ανάβαση της Σκήτης. Εκεί, δεν υπήρχε πλέον περιθώριο για αναμονή με τόσους αθλητές και τον ιδιαίτερα ικανό Γιώργο Μπούγλα, να βρίσκονται στην επίθεση.

Το σπριντ ανάβασης που έθεσε ο διοργανωτής στο 70ο χιλιόμετρο, το κέρδισε ο βετεράνος της Πάτρας, Γιώργος Πολυπαθέλης, που ακολουθώντας τις εντολές της ομάδας δεν είχε συνδράμει στιγμή στο ξεκόλλημα. Η ομάδα της Πάτρας τα έπαιζε όλα για όλα για τον Γιαννούτσο.

Η ανάβαση της Σκήτης έχει μήκος 3.34 χιλιόμετρα και μέση κλίση 5%. Ήταν δική μου ευθύνη να κάνω ένα δυνατό ρυθμό και με μια καλή επιλογή αθλητών να αναχαιτίσουμε τους επιτιθέμενους. Έτσι και έγινε. Το μεγαλύτερο μέρος του πελοτόν έχασε επαφή, με τους Σούλιο (Π.Σ. Κρόνος), Κυριακίδη (Π.Σ. Κρόνος), Ζέγκλη (Παναθηναϊκός Α.Ο.), Rice (ΠΑΟΚ), Χριστόπουλο (Π.Ο.Βόλος) και εμένα να κατηφορίζουμε μαζί προς τον Αγιόκαμπο. Εν των μεταξύ, στο γκρουπ είχαν ενσωματωθεί και όσοι αθλητές πιάσαμε κατά την ανάβαση, δημιουργώντας έτσι ένα γκρουπ είκοσι περίπου ατόμων με μηδενική συνοχή και συνεργασία.

Πρώτος, έσπασε την ανακωχή ο Γιαννούτσος, προσπαθώντας μόνος του -μάταια- να φύγει από το γκρουπ μας. Στα παραλιακά χιλιόμετρα που ακολούθησαν, ο ρυθμός ήταν αρκετός για να μειωθεί δραματικά η απόστασή μας από τους επιτιθέμενους. αλλά και αρκετά νωθρός ώστε αθλητές που δεν είχαν χάσει πολύ έδαφος στη Σκήτη να ανακτήσουν επαφή. Μετά τη Βελίκα το τερέν άρχισε να παίρνει κυματοειδή μορφή. Με άναρχες επιθέσεις και μικρές συμμαχίες, η διαφορά από τους ξεκολλημένους καλύφθηκε όμως δεν υπήρξε ηρεμία στο γκρουπ.

Σε κάθε αλλαγή κλίσης ακολουθούσε επίθεση, μέχρι και τα τελευταία τρία χιλιόμετρα πριν την ανάβαση της Καρίτσας, όπου αποσπάστηκα -αυτοκτονικά- μαζί με τον Γιάννη Κυριακίδη. Ο 20χρονος αθλητής του Κρόνου, έχοντας την εμπειρία από προηγούμενη συμμετοχή του στον αγώνα, ακολούθησε την κίνησή μου χωρίς να συμβάλει έντονα στον ρυθμό, με αποτέλεσμα να με αφήσει πίσω μόλις το κοντέρ έδειξε 12% για πρώτη φορά.

Περνώντας μια μικρή κρίση, με την ανηφόρα να δείχνει τα δόντια της και τον Κυριακίδη σε οπτική επαφή, δεν μπόρεσα απευθείας να εκτιμήσω την έντονη βλάστηση του Κισσάβου που έσκυβε να με χαιρετίσει σε κάθε φουρκέτα του δρόμου. Σύντομα βρέθηκε δίπλα μου ο Χριστόπουλος, με τους Σούλιο και Μπούγλα στη ρόδα του. Ο ρυθμός ήταν τόσο δυνατός, ώστε λίγα λεπτά αργότερα μείναμε εγώ και ο Μπούγλας, μόνοι παρόντες μιας γενιάς αθλητών που επί το πλείστον έχει εγκαταλείψει το άθλημα, να ακολουθούμε τους νεότερους. Ο Χριστόπουλος συνέχισε τον δυνατό ρυθμό του, έπιασε τον Κυριακίδη πριν την είσοδο στο χωριό και πήρε μια εξαιρετική νίκη. Ο Σούλιος που είχε χάσει επαφή κατάφερε να τερματίσει δεκαπέντε δεύτερα μετά τους δύο πρώτους, με εμένα και τον Γιώργο να ακολουθούμε στον ίδιο χρόνο με τον Τρικαλινό πρώην πρωταθλητή πίστας.

Την εξάδα έκλεισε 45 δεύτερα αργότερα ο Ιάσωνας Μπάκολας (Α.Σ. Χίλια Δέντρα).

Η Καρίτσα υποδεχόταν έναν-έναν τους αθλητές, σε έναν κεντρικό δρόμο μικρότερο και από στενό του Χαλανδρίου, με τα αυτοκίνητα να αδυνατούν να ακολουθήσουν την ίδια πορεία. Ένα μικρό χωριό πεντακοσίων καταγεγραμμένων κατοίκων που λόγω αστικοποίησης ερημωνόταν, για λίγες ώρες θα ανεχόταν την οχλοβοή αθλητών και συνοδών.

Για την ιστορία, από την Καρίτσα καταγόταν ο Γεώργιος Βόγιας, γνωστός με το ψευδώνυμο Καπετάν Καρτσιώτης, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Αποτελέσματα και φωτογραφικό υλικό από την Cycling Hellas.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH