Ο δεύτερός μου Αυθεντικός: μετεωρολογία, τζελάκια, αεροπλάνα και βαπόρια.

Η ημέρα ξημερώνει στα ένδοξα χωράφια του Μαραθώνα. Εκείνα που οι αρχαίοι Αθηναίοι πριν δυόμισι χιλιετίες πότισαν με αίμα, κυρίως των εισβολέων και λιγότερο δικό τους, και που την πολύ συγκεκριμένη ημέρα οι σύγχρονοι (Αθηναίοι και όχι μόνο) ποτίζουν με άλλα λιγότερο ηρωικά προϊόντα του ανθρώπινου σώματος. Εκεί μαζί με χιλιάδες άλλους φιλόδοξους δρομείς, βρέθηκα για δεύτερη φορά.

Τι θα γράψεις για τον δεύτερο Αυθεντικό Μαραθώνιο που λαμβάνεις μέρος, θα είναι διαφορετικό από τον πρώτο Αυθεντικό Μαραθώνιο και δεν θα είναι βαρετό; Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες; Μπορεί. Με αυτές τις σκέψεις παρατάχθηκα ως όφειλα στο block εκκίνησης. Κάτσε να τερματίσεις παλιο-αλαζόνα, γιατί αν δεν τερματίσεις, θα έχεις άλλα να γράφεις και θα γελάει το παρδαλό ερίφιο.

Όμως ο θεός των συγγραφέων (καλά, λέμε τώρα), μαζί με το θεό των δρομέων – μην είναι και ο ίδιος δεν ξέρω – είναι πολύ πλακατζήδες. Θες κάτι να πεις; (να γράψεις;) Θα σε φτιάξω.

Μια δυνατή μπόρα με κάτι σταγόνες σαν ροχάλες – χοντρές, όχι αηδιαστικές – πριν καν περάσουμε τη γραμμή της εκκίνησης. Ούτε ένα χιλιόμετρο πιο κάτω ένας δυνατός ήλιος από αυτόν που μπορείς να απλώσεις τραχανά ή να ξεράνεις τοματάκια κυκλαδίτικα. Δημιουργεί μία ωραία ατμόσφαιρα χαμάμ, με καταπληκτικό συνδυασμό ζέστης-υγρασίας για να ανοίξουν οι πόροι και να φύγουν τα σπυράκια, όχι όμως ακριβώς για να τρέξεις. Προσοχή, προς αποφυγή παρεξηγήσεως, περιγράφω τον καιρό στο δικό μου block γιατί κατά πως φαίνεται το κάθε ένα είχε το δικό του καιρό. Για να μην γίνω πολύ γραφικός, να λέω τον καιρό ως άλλος μετεωρολόγος, απλά αφήστε τη φαντασία σας και θα καταλάβετε. Εκτός από το κλασικό, βροχή, συννεφιά, ήλιο, είχε επίσης συνδυασμό βροχής και ήλιου, βροχής και αέρα, ήλιου και αέρα και συννεφιάς και αέρα. Με τυχαία σειρά φυσικά και με επαναλήψεις. Αυτά με τον (κακό μας…) καιρό.

Λοιπόν, ο Δεύτερος Μαραθώνιος είναι σαν τον πρώτο, αλλά όχι ακριβώς σαν τον πρώτο. Κάπου εκεί αρχίζουν μοιραία οι συγκρίσεις στο ταρακουνημένο κεφάλι του δρομέα. Στον πρώτο είσαι λίγο σαν το παιδί στο λούνα παρκ. Παρακολουθείς όλους και όλα γύρω σου εκστασιασμένος. Όπως έχω πει παλαιότερα, υπάρχει άφθονο υλικό. Ο δεύτερος είναι λίγο πιο ενδοσκοπικός. Γα να εξηγηθώ, αρχίζουν διάφορες σκέψεις, αφού χρόνος υπάρχει και έχεις τη δυνατότητα να συγκεντρωθείς πιο πολύ στον αγώνα σου. Ο πρωταρχικός που φταίει, ήταν ο Νίκος (Δημητριάδης) ο chief-coach, που πρωινιάτικα, την ώρα που μας έφερνε το πούλμαν για να ξεκινήσουμε τον πολύπαθo αγώνα, άρχισε να λέει κάτι εξεζητημένα για το τι είναι ο Μαραθώνιος με βάση την πολύχρονη εμπειρία του. Εάν κατάλαβα καλά (γιατί όρκο δεν παίρνω) ο Μαραθώνιος δεν είναι περισσότερο προπόνηση, πλάνο αγώνα ή διατροφή από όσο είναι ικανότητα διαχείρισης ενέργειας. Επίσης από όσο αντιλήφθηκα, αυτό πρέπει να μας το είπε για να μας τρομάξει αρκετά να φάμε όλα μας τα τζελάκια. Τέλος πάντων, να θυμηθώ να ξαναρωτήσω. Με αυτά στο μυαλό και τσεκάρωντας αυθόρμητα τα τζελάκια του υδατάνθρακα που τόσο αριστοτεχνικά είχα τοποθετήσει στην ολοκαίνουρια ζώνη-φυσιγγιοθήκη, διαπίστωσα πως ένα τους προτίμησε να με εγκαταλείψει νωρίς για να ζήσει τη δικιά του περιπέτεια στο δρόμο.

Ένα σύγκρυο. Τώρα; Είμαστε μείον ένα. Αυτομάτως μου έρχονται στο νου τα λόγια της coach μου της Καρολίνας, ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και πως θα το αντιμετωπίσουμε. Τι εναλλακτικές έχουμε; Πρώτον κλέβουμε το τζελάκι ανυποψίαστου δρομέα. Δεύτερον πορευόμαστε με αυτά που έχουμε και παριστάνουμε πως δεν το έχουμε χάσει (προσέχουμε και μην χάσουμε κανένα ακόμα). Τα τρώμε όλα στην ώρα τους και αφήνουμε το τελευταίο. Τα αεροπλάνα με τον “αέρα τους” μπορούν να πάνε κάμποσο χωρίς καύσιμα μέχρι να πέσουν. Ή τρίτον, αραιώνουμε τον ενδιάμεσο χρόνο που λαμβάνουμε τα τζελάκια. Αφού αποκλείω την πρώτη λύση, ως επαρκώς ανήθικη, αμφιταλαντεύομαι μεταξύ δεύτερης και τρίτης. Θυμάμαι στη συνάντηση του myathlete που είχε προηγηθεί για οδηγίες προς ναυτιλλομένους, ο Δημητριάδης ανέφερε κατηγορηματικά ότι όλα είναι μαθηματικά και δεν πρέπει να παραληφθεί ή να αλλάξει η συχνότητα λήψης του υδατάνθρακα, γιατί θα μείνεις μεσοπέλαγα, ιστιοπλοϊκό στην άπνοια. Αυτό το τελευταίο δεν το είπε ακριβώς έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα. Αποφασίζω να τα φάω όλα όσα έχουν μείνει στην ώρα τους και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει (που έβρεχε)!

Για είκοσι και κάτι χιλιόμετρα τρέχω παρέα με τον φίλο μου τον Θωμά. Μαζί προπονηθήκαμε σε όλη την προετοιμασία, μαζί ξεκινήσαμε από την αφετηρία. Όμως τώρα νιώθω ότι ο ρυθμός του είναι γρηγορότερος από αυτόν που θέλω να πάω τη δεδομένη στιγμή. Τον αφήνω να φύγει μπροστά. Ο καθένας στον αγώνα του. Γιατί κακά τα ψέματα, ο αγώνας είναι και πρέπει να είναι μοναχικός. Η δικιά σου μηχανή είναι διαφορετική απ’ του συναθλητή σου και ο Μαραθώνιος δεν συγχωρεί καμία υπερβολή. 

Κατά τα άλλα, κάθε χιλιόμετρο είναι απαράλλακτο από την προηγούμενη χρονιά. Το ίδιο ανηφορικό, το ίδιο κατηφορικό, το ίδιο επίπονο, με τα ίδια θύματα (όχι τους ίδιους αθλητές, τον ίδιο αριθμό). Το ίδιο πλυντήριο, στο οποίο μετατρέπεται το στομάχι με τα νερά και τους υδατάνθρακες. Το ίδιο μισοχαλασμένο γόνατο από το 15ο και μετά. Άρα όλα βαίνουν καλώς. Η κερκίδα μου επίσης πιστή στο ραντεβού της, ανεκτίμητη βοήθεια. Οι γονείς μου, ο Θοδωρής, τα άλλα παιδιά – οι συντρέχτες μου. Η Καρολίνα στο 31-32 με το σκωπτικό πλακάτ “Λοιπόν; Ήταν αρκετή η ανηφόρα;” και την ανησυχία στα μάτια για το πως πάμε. Η Κατερίνα, η Εβελίνα, η Μαριαλένα στην φωτο-τηλεοπτική κάλυψη. Η Σοφία η γυναίκα μου για να με απαθανατίσει λίγο πριν μπω στο στάδιο να τερματίσω (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), η αδερφή μου. Μα φυσικά οι κόρες μου, ντυμένες ασορτί σαν δρομείς-λαγοί (επίτηδες το έκαναν;), για να έρθουν μαζί μου τα τελευταία τετρακόσια μέτρα. Να ζήσουμε μαζί τη μοναδική εμπειρία του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο. Την εμπειρία, η ένταση της οποίας, σε αποζημιώνει για όλα. 

Ένα μυστικό; Δεν χρειάζεσαι έξτρα τζελάκι στα τελευταία 10 χιλιόμετρα. Η ανάγκη να τελειώσεις, να πας τουαλέτα, δίνει φτεράαα (πιο καλά και από το επώνυμο ισοτονικό). Τόσο, που μετά τον τερματισμό χαιρέτισα βιαστικά βιαστικά τους Αθανασία, Γιώργο, Αλέξανδρο και Φώτη μέσα στο στάδιο. Δεν έκατσα καν να δω την προσπάθεια των ομοιοπαθούντων φίλων μου που έχουμε λιώσει τόσα παπούτσια μαζί στα ταρτάν του Ολυμπιακού Σταδίου. Θωμά, Άννα, Σταμάτη, Ντορίτα, Μαντώ, Ιφιγένεια, συγγνώμη για αυτή μου την αγένεια. (είδατε ωραία ρίμα που έκανα;) Ελπίζω στην κατανόησή σας. 

Άφησα το πιο ζουμερό για το τέλος. Όταν τα χιλιόμετρα γίνονται τριάντα βάλε, όταν το κοπανημένο σαρκίο αρχίζει και από την απλή διαμαρτυρία περνάει στην επανάσταση, η φιλοσοφική αναζήτηση γίνεται υπαρξιακή. Το ενδοσκοπικό του πράγματος, που έλεγα. Το ερώτημα “γιατί τρέχεις ένα Μαραθώνιο;” επιδέχεται πολλών, ποικίλων απαντήσεων. Είναι η ανάλυση πολύπλοκη και ενδιαφέρουσα (μπαίνω στον πειρασμό να την κάνω κάποια στιγμή). Το ερώτημα γιατί τρέχεις τον Αυθεντικό Μαραθώνιο, πάει ένα βήμα πιο πέρα αφού εμπεριέχει μπόλικο αλατοπίπερο έξτρα μαζοχισμού. 

Ωστόσο αυτό που μπορώ εύκολα και κατηγορηματικά να δώσω απάντηση είναι γιατί τρέχεις ΞΑΝΑ τον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Τον ξανατρέχεις γιατί ΞΕΧΝΑΣ! Ξεχνάς εκείνες τις στιγμές που λες στον εαυτό σου: “Εγώ, αυτό δεν το ξανακάνω”. Ξεχνάς, και ξέρεις (μετά τον Δεύτερο το ξέρεις με σιγουριά) ότι θα το ξανά-ξεχάσεις και θα έρθει η στιγμή που ξανά-στηθείς εκεί. Να ακούσεις την ίδια πιστολιά, την ίδια χιλιοπαιγμένη μουσική, να ποδοβολήσεις στα ίδια χιλιόμετρα, να ρίξεις τις ίδιες βλαστήμιες και στο τέλος της ημέρας να νιώσεις το ίδιο ρίγος.

Ο αμετανόητος με την κοντή μνήμη

Κρίτων

ΥΓ: Νίκο Δημητριάδη, δεν κρατάω κακία εάν αυτό δεν θέλεις να το δημοσιεύσεις. Το δικαιολογώ. Ούτε εγώ είμαι σίγουρος ότι θα με δημοσίευα.  (Εσείς οι άλλοι, αυτό με τα λιγότερα τζελάκια μην το δοκιμάσετε στο σπίτι). Νίκο, εάν παρόλα αυτά θέλεις, προσφέρομαι για ινδικό χοιρίδιο στις μελέτες σου, αν όχι για τους υδατάνθρακες, για αυτό με την προπόνηση στο υψόμετρο (στείλε με σε κάνα βουνό να γλιτώσεις). Επίσης, εάν αυτό με το Μαραθώνιο και την ενέργεια δεν το έπιασα καλά, συχώρα με. Ήταν πολύ πρωί, ήμουν και κακοκοιμισμένος. Μπορώ να το πω σωστότερα την επόμενη φορά.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH