Κωνσταντίνος Ευαγγελίου: Αντιμέτωπος με την Κρίση Πανικού

Δεν είχα ιδέα τι εννοούμε με τον όρο «κρίση πανικού» πριν το ζήσω στο κοντινό μου περιβάλλον. Ειδικά στον χώρο του αθλητισμού, δεν το είχα συναντήσει ποτέ – ή έτσι νόμιζα.

Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να εισαγάγει κάτι νέο σε ένα τόσο μελετημένο, όπως στην πορεία έμαθα, γεγονός, αλλά να πληροφορήσει τον αθλητικό κόσμο που ίσως το αγνοεί, ώστε να μπορέσει πιο εύκολα να το αντιμετωπίσει αν ποτέ βρεθεί στον δρόμο του. Η κρίση πανικού και οι συνέπειές της, είναι από τα πράγματα που δεν πρέπει να αγνοούμε και δεν πρέπει να αφήνουμε τον χρόνο να φέρει τη λύση.

Βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας που ακολουθεί είναι ο Κωνσταντίνος Ευαγγελίου, με τον οποίο έχω μοιραστεί αμέτρητα χιλιόμετρα και ώρες ποδηλασίας τα τελευταία δύο χρόνια. Ο Κωνσταντίνος, γράφει όσα πέρασε αντιμετωπίζοντας την κρίση πανικού πολύ περιληπτικά, χωρίς όμως να κρατάει τίποτα για τον εαυτό του, θέλοντας να δώσει την πλήρη εικόνα του προβλήματος και να βοηθήσει όσους νιώθουν ότι μπορούν μέσα από αυτό να ταυτοποιήσουν μια κατάσταση.

Κωνσταντίνος Ευαγγελίου και Πέτρος Γκαζώνης

Η πρώτη κρίση.

«Ήταν 29 Ιουλίου 03:00 το πρωί όταν ξύπνησα από τον ύπνο μου με μια ταραχή, πηγή της οποίας δεν μπορούσα να εντοπίσω. Μόλις 32 ώρες νωρίτερα είχα ολοκληρώσει το καθιερωμένο Brevet Δασοχωρίου και 9 ώρες νωρίτερα είχα επιστρέψει από ένα 2ωρο ride όπου ένιωθα εξαιρετικά. Τελικά όμως τα πράγματα δεν ήταν εξαιρετικά. Kάθε άλλο. Λίγα λεπτά αφότου είχα ξυπνήσει, η ταραχή μετατρεπόταν σε κρίση πανικού. Άρχισα να νιώθω δύσπνοια, ζαλάδα, οι παλμοί μου πρέπει να ήταν πάνω από 150, οπότε άρχισα να πανικοβάλλομαι σκεπτόμενος πως παθαίνω κάτι σοβαρό.

Ξύπνησα την γυναίκα μου ώστε να καλέσει τον πατέρα μου, ο οποίος μένει σε απόσταση 10 λεπτών από το σπίτι, για να με πάει στο νοσοκομείο. Μόνο που όσο περίμενα, τόσο χειρότερα ένιωθα και αναγκάστηκα να ξαπλώσω στο πάτωμα γιατί άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου. Εκείνη την στιγμή πίστευα ότι πεθαίνω και με τρόμο παρακαλούσα την γυναίκα μου να ξαναπάρει τον πατέρα μου και ασθενοφόρο και όποιος έρθει πρώτος. Επίσης, με μεγάλη δυσκολία πλέον στην ομιλία, της ζήτησα να μου φέρει παγωμένο νερό από το ψυγείο το οποίο άδειασα πάνω μου. Στο επόμενο 2λεπτο άρχισαν να υποχωρούν τα συμπτώματα και η καρδιά μου χτυπούσε πλέον φυσιολογικά σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Εν τέλει, ήρθε ο πατέρας μου και με πήγε στο νοσοκομείο, όπου έκανα όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, οι οποίες ήταν άρτιες. Ήσυχος πλέον ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό, επέστρεψα στο σπίτι μου να κοιμηθώ, αφήνοντας πίσω μου αυτή τη δυσάρεστη περιπέτεια ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Το άγχος όμως, το οποίο με οδήγησε στην κρίση πανικού, δεν είχε πει την τελευταία κουβέντα. Αυτό ήταν μόλις η αρχή μιας περιπέτειας που διήρκεσε 8 μήνες. Όλα αυτά λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το The Riding Project, για το οποίο ανυπομονούσαμε τόσους μήνες. Περιττό να πω ότι ήταν πολύ δύσκολο για μένα να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις του project με το άγχος να επηρεάζει τον ύπνο, την διατροφή, την δυσφορία της κούρασης και της ζέστης και με έκανε να χάνομαι στον εαυτό μου, να μην απολαμβάνω όσο θα ήθελα την περιπέτεια και την παρέα των φίλων μου.

Ψάχνοντας την άκρη του νήματος.

Στην αρχή δεν πίστευα ότι έχω άγχος οπότε άρχισα να κάνω διάφορες εξετάσεις όπως τρίπλεξ, holder, αίματος με όλες τις διαθέσιμες επιπλέον επιλογές, ενδοκρινολογικές, υπέρηχο άνω και κάτω κοιλίας και όλες ήταν “καθαρές”. Ο φόβος όμως του ότι κάτι μπορεί να έχω και το συνεχές ψαχούλεμα στο ίντερνετ με έκανε μόνο χειρότερα. Το άγχος τρέφεται από τον φόβο οπότε εγώ το τάιζα ακατάπαυστα. Ένα τιπ για όσους έχουν άγχος ή αγχώνονται μην έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας’ μην ψάχνετε απαντήσεις στο ίντερνετ γιατί συνήθως θα διαβάσετε ότι μπορείτε να έχετε από ένα απλό κρύωμα μέχρι και καρκίνο!

Αν δεν νιώθετε καλά, πηγαίνετε σε έναν γιατρό που ξέρει και θα σας πει με σιγουριά τι έχετε, μην αναζητήσετε απαντήσεις στο διαδίκτυο. Το άγχος μου ήταν κάτι που με συντρόφευε 24 ώρες το 24ωρο. O ύπνος μου για 1 μήνα ήταν 5-8 το πρωί και αυτό ύστερα από 6 ώρες στο κρεβάτι  (ξάπλωνα από τις 11) προσπαθώντας να με πάρει ο ύπνος. Η έλλειψη ύπνου δεν βοηθούσε καθόλου στην καταπολέμηση του άγχους, το οποίο ήταν μονίμως σε υψηλά επίπεδα. Δεν μπορούσα να δουλέψω, να αθληθώ και γενικότερα να κάνω το οτιδήποτε. Είχα χάσει τον εαυτό μου και τίποτα δεν βοηθούσε στο να ηρεμήσω, ήταν μια κατάσταση που δεν ήξερα τι είναι, γιατί συνέβη και γιατί δεν φεύγει. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι με έφτασε στο σημείο αυτό γιατί δεν θεωρούσα τον εαυτό μου αγχώδη και δεν μπορούσα να εντοπίσω την πηγή του ανεξέλεγκτου άγχους. Ήταν σαν να είχες ανοίξει μια βάνα που έβγαζε μονίμως άγχος και δεν μπορούσες να κλείσεις.

Αναζητώντας τη λύση του προβλήματος.

Υπήρχαν φίλοι που μου έλεγαν “μην πάρεις φάρμακα, είναι επικίνδυνα, θα εξαρτηθείς, προσπάθησε να το αντιμετωπίσεις χωρίς” και ξέρω ότι το έλεγαν για το καλό μου, αλλά ήταν η λάθος συμβουλή. Ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει σε τέτοιες καταστάσεις είναι ένας ειδικός, δηλαδή ψυχολόγος ή/και ψυχίατρος. Ούτε ο παθολόγος, ούτε ο νευρολόγος, ούτε η φίλη σου η Μαρία που αγχώνεται όταν πάει για συνέντευξη δουλειάς.

Όταν πλέον το ψυχολογικό σου πρόβλημα (άγχος, κατάθλιψη, νεύρα κλπ) σου επηρεάζει την ζωή σου σε μεγάλο βαθμό πρέπει να πας σε ειδικό! Σε καμία περίπτωση μην πάρεις αγχολυτικά ή αντικαταθλιπτικά χάπια χωρίς να επισκεφθείς ψυχίατρο! Συνήθως οι εθισμοί σε αυτά τα χάπια δημιουργούνται από την αυτοχορήγηση των φαρμάκων αυτών μιας και δεν χρειάζεσαι χαρτί γιατρού για να τα προμηθευτείς. Αυτά τα χάπια δίνονται για να σε βοηθήσουν μέχρι να εντοπίσεις και αντιμετωπίσεις τα προβλήματα που σου προκαλούν τα συμπτώματα. 

Το να πάω σε ειδικό, ήταν η πιο σωστή κίνηση που έκανα από τότε που ξεκίνησε όλο αυτό και από τις πρώτες κιόλας ημέρες ήμουν αρκετά καλύτερα. Όταν λέω αρκετά καλύτερα εννοώ ότι είχα φτάσει στο 20% του εαυτού μου και πλέον βρισκόμουν στο 30%. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν όλοι όσοι αντιμετωπίζουν ένα ψυχολογικό ζήτημα, είναι ότι είναι μια αργή διαδικασία ανάρρωσης και δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος.

Για όλους είναι διαφορετικό και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η σοβαρότητα της κατάστασης, πόσο το άφησες να αναπτυχθεί πριν ζητήσεις βοήθεια και πόσο – και αν – είσαι εσύ σε θέση να το πολεμήσεις. Μπορεί να πάρει 3 μήνες, μπορεί να πάρει και χρόνια κανείς δεν ξέρει ούτε εσύ ο ίδιος ούτε και ο/η γιατρός  ή ψυχολόγος. Αναλόγως με την πρόοδο σου αργότερα ίσως να μπορεί να γίνει μια εκτίμηση από τον ειδικό το πόσο καιρό μπορεί να χρειαστεί ακόμα.

Όσον αφορά εμένα αφότου ξεκίνησα την φαρμακευτική αγωγή και την εβδομαδιαία επίσκεψη σε ψυχολόγο, τον 1ο μήνα ήμουν στο 40%, τον 2ο 60%, τον 3ο 70%, 4ο 85%, 5ο 92% και τον 6ο 98%. Όταν πλέον φτάσεις σε ένα σταθερό επίπεδο δίχως συμπτώματα πρέπει να συντηρηθεί αυτό για τους  επόμενους μήνες. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζεις την φαρμακευτική αγωγή και τις επισκέψεις στον ψυχολόγο, έστω και πιο αραιά. Πλέον νιώθω πολύ καλά και έχω αντιμετωπίσει τα θέματα που με έφτασαν σε αυτό το σημείο. 

Εν δράσει

Τι οδήγησε στις κρίσεις;

Στην αρχή δεν μπορούσα να εντοπίσω τι με έφτασε σε τέτοια κατάσταση αλλά μετά από μήνες ψυχανάλυσης μπόρεσα να εντοπίσω τις πηγές του άγχους μου. Τις περισσότερες φορές, δεν είναι το θέμα που μας προκαλεί το άγχος, αλλά ο τρόπος που το βλέπουμε και το εκλαμβάνουμε. Στην περίπτωση μου ήταν το στρες της δουλειάς και του αρνητικού κλίματος στην δουλειά, το στρες των ποδηλατικών προπονήσεων, να προλάβω να γυρίσω σπίτι εγκαίρως ώστε να κάνω προπόνηση, να βγούνε τα νούμερα, αν δεν βγαίναν τα νούμερα με έπαιρνε από κάτω, να βγω ενώ είμαι κουρασμένος, να είμαι έτοιμος για τον αγώνα, να μου μείνει και χρόνος να κάνω κάτι με την γυναίκα μου.

Ήμουν συνεχώς σε μια εγρήγορση και σε στρες στο οποίο δεν έδινα την πρέπουσα σημασία. Ξυπνούσα στις 07:00 να πάω στην δουλειά που είναι κοντά 1 ώρα δρόμος, να γυρίσω κατά τις 17:30, να κάνω προπόνηση, να γυρίσω να κάνω μπάνιο, να φάω και μετά επιτέλους να ηρεμήσω και να κάτσω με την γυναίκα μου. Αρκετές φορές πήγαινε αργά για να κοιμηθώ γιατί ήθελα να εκμεταλλευτώ τον χρόνο που μου απομένει με την γυναίκα μου, οπότε κοιμόμουν 6-7 ώρες.

Όλο αυτό για κάποια χρόνια και λίγο πριν συμβεί η κρίση πανικού είχα κάποια σημάδια άγχους τα οποία αγνοούσα. Το πρώτο συνέβη σε μια προπόνηση που είχαμε βγει σαν myathlete στο Κατσιμίδι ενόψει του τοπικού πρωταθλήματος. Εκεί που ποδηλατούσα ξαφνικά είχα υψηλούς παλμούς οι οποίοι δεν έπεφταν και ένιωσα μια αδιαθεσία και ζαλάδα. Θεώρησα ότι είναι κούραση, το ανέφερα στον Πέτρο (Γκαζώνη) και για το επόμενο μισάωρο έκατσα πίσω στο γκρουπ να συνέλθω. Για όλο το υπόλοιπο ride είχα κάπως ανεβασμένους παλμούς και μια παράξενη αίσθηση αλλά δεν έδωσα συνέχεια γιατί όπως προανέφερα, το απέδωσα σε κούραση.

Όχι πολύ αργότερα, ύστερα από ένα ποδηλατικό 2ήμερο στα Τρόπαια, καθώς ήμασταν εντός του αυτοκινήτου στον δρόμο της επιστροφής ένιωσα έντονη ζαλάδα και τάση για εμετό. Όταν μετά από λίγη ώρα καθίσαμε για φαγητό στο Λεβίδι δυσκολευόμουν να μιλήσω, να φάω και ένιωθα εκτός τόπου και χρόνου. Πάλι το απέδωσα σε κούραση και δεν το έψαξα παραπέρα. Κατά την διάρκεια του τοπικού πρωταθλήματος, το οποίο διοργανώθηκε μεσημέρι με 43 βαθμούς Κελσίου, ένιωσα ζαλάδες και αδυναμία και έκανα την τελευταία στροφή μόνος μου με το ζόρι μόνο και μόνο για να τερματίσω.

Μετά τον τερματισμό πήγα στο αυτοκίνητο, άνοιξα τον κλιματισμό και προσπαθούσα για πάνω από 10 λεπτά να συνέλθω έχοντας δυσκολία στην αναπνοή και ζαλάδα. Πάλι δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία και συνέχισα την προετοιμασία μου ενόψει του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου λίγες ημέρες πριν την διεξαγωγή, ένιωθα κόπωση και δυσκολευόμουν να κρατήσω 150 βατ. Έκανα αιματολογικές εξετάσεις και είχα cpk 1500, ένδειξη μυϊκής κόπωσης οπότε για τις επόμενες  5 ημέρες έκανα πολύ χαλαρά ποδήλατο και κυρίως ξεκούραση. Εννοείται πως πήγαινα κανονικά στην δουλειά μου όλο αυτό το διάστημα.

Απόσυρση από το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα.

Την 6η μέρα έκανα ξανά αιματολογικές όπου η cpk είχε επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, αλλά ακόμα δεν ένιωθα καλά. Το ανέφερα στους ανθρώπους που έπρεπε, αλλά με διαβεβαίωσαν ότι εφόσον έχει πέσει η cpk μπορώ να συνεχίσω κανονικά, οπότε αυτό και έκανα. Ήμασταν μόλις 1 εβδομάδα πριν το πανελλήνιο και εγώ ένιωθα κουρασμένος και συνέχιζα να πιέζω τα όρια μου, ενώ έβλεπα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ευτυχώς πήρα την σωστή απόφαση να μην τρέξω το πανελλήνιο πρωτάθλημα γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν θα είχε καλή κατάληξη.

Σαφώς η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη. Ενώ προετοιμαζόμουν όλο τον χρόνο για το πανελλήνιο, όχι γιατί κυνηγούσα κάποια θέση στο βάθρο, αλλά γιατί ήθελα να δω που μπορώ να σταθώ ανάμεσα στους καλύτερους Έλληνες αθλητές στον σημαντικότερο αγώνα της χρονιάς, δεν μπορούσα να σταθώ τελικά κα στην γραμμή της εκκίνησης μαζί τους. Όπως τελικά αποδείχθηκε, αυτή η περίοδος ήταν και αυτή που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και να με αφήσει πιο ευάλωτο στο άγχος».

Πλέον, ο Κωνσταντίνος μένει μακριά από τον υψηλό ανταγωνισμό χωρίς να στερεί από τον εαυτό του το ποδήλατο σαν άσκηση ή και σαν εναλλακτικό τρόπο για να αντιμετωπίζει την κρίση πανικού. Σαν εξωτερικός παρατηρητής, καταλάβαινα πως το άγχος του ήταν πιο σημαντικός παράγοντας από την προπονητική κούραση, όμως δεν είχα κανέναν τρόπο να βοηθήσω τον φίλο μου στη δεδομένη στιγμή, πέραν του να συμφωνήσω με την απόφασή του να μείνει εκτός πρωταθλήματος. Η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσα να του έχω δώσει, ήταν να πάει σε κάποιον ειδικό, όμως δεν είχα την εμπειρία ούτε να το σκεφτώ, ούτε φυσικά να αναγνωρίσω την κρίση πανικού στα συμπτώματά του.

Όπως και να έχει, η εξομολόγηση αυτής της δύσκολης «ανάβασης» από τον Κωνσταντίνο είναι πολύτιμη για όλους, είτε σχετίζονται με τον αθλητισμό, είτε όχι. Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως πρέπει να φροντίζουμε τον εαυτό μας – ψυχή τε και σώματι – και να τον «ακούμε».

Πέτρος Γκαζώνης – cyclist, cycling coach.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH