Η καταγγελία, το καλαθάκι και ο Μαρίνος

.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε ακούσει τη φετινή μόδα με το προκαλωωώ του Νίκου Μουτσινά, εγώ πάντως θέλω με την ίδια ένταση, αλλά όχι με χαμόγελο, να καταγγείλωωω το Νίκο Δημητριάδη που όχι μόνο με παρέσυρε σε μια δραστηριότητα για την οποία ήμουν απροετοίμαστη, αλλά με παραπλάνησε κιόλας  σχετικά με την επιλογή του απαιτούμενου μέσου αλλά και όσο αφορά τις απαιτήσεις της διαδρομής!!!!!!

Επειδή δεν αποδέχεται τις κατηγορίες, είπα και εγώ να μοιραστώ την εμπειρία μου με το  αθλητικό, ποδηλατικό ή  όχι, κοινό (ενόρκους) όσο πιο αντικειμενικά μπορώ, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος και να δούμε ποιά θα είναι η ετυμηγορία!!!!

Είμαστε λοιπόν με το myathlete στις όμορφες Σπέτσες με αφορμή το Spetsathlon, όπου παραδοσιακά το Σάββατο διεξάγονται το πρωί οι κολυμβητικοί αγώνες και το  μεσημέρι ο γύρος του νησιού με ποδήλατο, ένα event που έχει περισσότερο fun χαρακτήρα παρά αγωνιστικό.  Όπως τελειώνουν λοιπόν τα κολύμπια, μου λέει ο Νίκος «δεν έρχεσαι ρε Κάρολ και εσύ να κάνεις το ποδηλατάκι, είναι σα βόλτα θα σου αρέσει! Εγώ κάθε χρόνο το κάνω και είναι πολύ ωραία!». Ε, σκέφτομαι, για να μου το λέει ο πρώην προπονητής μου και νυν συνεργάτης και φίλος έτσι θα είναι, τον εμπιστεύομαι, δεν θέλω να πω και όχι μου αρέσει και το ποδήλατο και του λέω «άντε πάμε»…Λες και δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο να κάνεις μεσημεριατικά σε αυτό το υπέροχο νησί, από το να κάνεις το γύρο του νησιού με ποδήλατο κάτω από ντάλα ήλιο!!!  

Με πάει λοιπόν σε ένα μαγαζί που νοικιάζουν ποδήλατα και επέμενε να πάρω «αυτό με το καλαθάκι που είναι πιο ωραίο, εγώ έχω περάσει και κόσμο με το καλαθάκι». Και παρόλο που εγώ τον ρώτησα «μήπως είναι δύσκολη η διαδρομή και με δυσκολέψει το καλαθάκι και πρέπει να πάρω ένα καλύτερο» μου απάντησε «εντάξει, έχει κάτι ανηφορίτσες αλλά δεν έχεις ανάγκη εσύ!».

Ανοίγει η παρένθεση και ταυτόχρονα σημείωση στον εαυτό για να μην το επαναλάβω (να παρασύρομαι δηλαδή επειδή οι άλλοι το θεωρούν εύκολο για μένα). Το 2015, στην πρώτη μου εκδρομή στον Όλυμπο, εκεί που είχαμε φτάσει στους προπόδες της υψηλότερης κορυφής και έβλεπα κάτι κουκιδίτσες που τελικά ήταν άνθρωποι κρεμασμένοι πάνω στους βράχους, πάλι την είχα πατήσει κάπως έτσι, όταν δηλαδή εξέφρασα αμφιβολίες και μου απάντησαν ότι «εσένα δε σε φοβόμαστε». Από περηφάνεια (ψωρό;;;) και φόβο μη με πούνε και φοβιτσιάρα (τη λέξη που αρχίζει από χ και τελειώνει σε α σκέφτηκα βασικά)  και όχι επειδή πραγματικά ήθελα, άρχισα την ανάβαση στη διάρκεια της οποίας (μιας και είχα πάει και λόγω της απώλειας του πατερούλη την ίδια χρονιά) σκεφτόμουν μεταξύ άλλων «πατερούλη-papali έρχομαι να σε βρωωωώ»!!! Οι άλλες σκέψεις ήταν «μην κοιτάς πίσω και κάτω» (στο repeat) και «ξεκόλλα επιτέλους ένα χέρι από το βράχο, έχεις σταματήσει όλη την κυκλοφορία»!! Είμαι σίγουρη ότι από την ντροπή μου για τους άλλους ανθρώπους κατάφερα να ανέβω, αλλλιώς ακόμα εκεί γαντζωμένη στους βράχους θα ήμουν να με βρουν απολιθωμένη σε καμιά 100αριά χρόνια!!!!. Κλείνει η παρένθεση.

Με αυτά και με τ’άλλα, πηγαίνουμε στο χώρο εκκίνησης, όπου ο Νίκος μου λέει ότι τελικά εκείνος δεν θα νοικιάσει ποδήλατο με καλαθάκι, γιατί θα του δανείσουν ένα που η μάρκα του κάπως σαν τσερβέλο μου ακούστηκε. Μόλις βέβαια το είδα μάλλον μού’φυγε το τσερβέλο!!! Παρόλο που μου φάνηκε κάπως ύποπτη η τεράστια διαφορά στα ποδήλατά μας, πήγα στην εκκίνηση χαμογελώντας, φόρεσα και το νοικιασμένο κρανάκι για ασφάλεια, άσχετα που από ό,τι μου είπαν μετά μάλλον σαν περικεφαλαία το έβαλα, ρίχνω και ένα νεράκι στο περιβόητο καλαθάκι λες και θα πήγαινα να ψωνίσω στη λαική, στήνομαι προς τα πίσω και ξεκινάω!!!

Και κάπως έτσι άρχισε το δράμα μου…

Στην αρχή ήταν οι ταχύτητες: Στα πρώτα 5χιλιόμετρα έψαχνα να βρω πως μπαίνουν οι ταχύτητες, μια και δεν έχω εμπειρία από σημερινή τεχνολογία όπου έχεις τόσους δίσκους. Βλέπετε εγώ μικρή έκανα ποδήλατο (δανεικό πάντα, αφού δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα για δικό μου και είναι ένα από τα πράγματα που μου έμεινε απωθημένο) που είχε 3 ταχυτητούλες όλες και όλες και αν! Ευτυχώς βρέθηκε στο δρόμο μου ο myathlete multisportistas Αθανάσιος Πάφος, του λέω «δεν πατάω» (άτσα και η αργκό των ποδηλατών που τουλάχιστον κατάλαβα τι εννοούν) που κάπως μου τα εξήγησε, άσχετα που σε όλη τη διαδρομή έκανα πειράματα και είμαι σίγουρη ότι δεν τις χρησιμοποίησα ποτέ σωστά. 

Και μετά ήρθαν οι ανηφόρες: Και κάπου εκεί στο 5ο χιλιόμετρο αρχίζει η πρώτη ανηφόρα….. άσχετη με τις ταχύτητες, έκανα υπομονή και την έβγαλα και μετά ήρθε η δεύτερη ανηφόρα, χειρότερη από την πρώτη και λέω δεν θα ξεκαβαλικέψεις ο κόσμος να χαλάσει θυμήσου ποια είσαι!!!!! Και να και ο Μαρίνος στο μυαλό μου με το  τραγουδάκι ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει, να μου δίνει όραμα ότι που θα πάει θα τελειώσει!!! Και δεν είχα φορέσει και αντιηλιακό (μέγα λάθος) και πάλι καλά που κάπου εκεί μας δώσανε και νεράκι δροσερό, γιατί το νεράκι στο καλαθάκι που ήταν πίσω μου δεν υπήρχε περίπτωση να το πιάσω έτσι και αλλιώς, μια και δεν ήθελα να διακινδυνεύσω μια πτώση. Και το τελειωτικό χτύπημα ήρθε στην τελευταία δύσκολη ανηφόρα…εκεί που αγκομαχούσα και έτρεχε ποτάμι ο ιδρώτας και ούρλιαζαν οι τετρακέφαλοί μου, φτάνω έναν κύριο ο οποίος μου λέει «αν δεν είχες το καλαθάκι θα ήταν πολυυυυύ καλύτερα» και μου επιβεβαίωσε την υποψία μου, ότι ο Νίκος ήθελε τελικά να με σαμποτάρει!! «Δεν θα σε βρω Νίκο Δημητριάδη στον τερματισμό», ήταν η σκέψη που μού΄δωσε δύναμη εκείνη τη στιγμή και βγήκε και η τελευταία ανηφόρα!.

Θα μου πείτε, εντάξει δύσκολες οι ανηφόρες αλλά δεν είχε και κατηφόρες; Φυσικά και είχε αλλά ως επί το πλείστον ήταν πολύ κατηφορικές και κλειστές, δεν είχα εμπιστοσύνη και στο ποδήλατο και τα φρένα του, οπότε πήγαινα συντηρητικά (better safe than sorry), σε βαθμό που ενώ περνούσα κάποιους στις ανηφόρες με ξαναπερνούσαν μετά στις κατηφόρες. Πραγματικά απορώ, όταν σκέφτομαι πως έπαιρνα τις κατηφόρες (καμιά φορά και δικάβαλο) όταν ήμουν μικρή, πως και δεν είχα σπάσει τίποτα και επίσης χαίρομαι πολύ που η μαμά μου δεν ήξερε και δεν έμαθε ποτέ για όλα αυτά τα παλαβά που έκανα!    

Με αυτά και με αυτά και μια και είχα δηλώσει να μην ανησυχήσει κανείς μέχρι τη μιάμιση ώρα, έφτασα στον τερματισμό σε 1ώρα και 23’, σώα και αβλαβής αλλά εκτοξεύοντας απειλές τύπου «θα σε τσακίσω», προς το Νίκο (που δεν ξέρω μήπως είχε πάει και για ντουζάκι στο εντωμεταξύ) που με χειροκροτούσε χαμογελώντας!!

Για την ιστορία η διαδρομή είχε υψομετρική 350μ. (δηλαδή λούπα 700μ., όπως άκουσα το απόγευμα στη τεχνική σύσκεψη για το τρίαθλο της επόμενης μέρας), για όποιον καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτά, όχι εμένα δηλαδή που δεν θα καταλάβαινα και να είχα ρωτήσει πριν ξεκινήσω (κατά το δεν ήξερες δεν ρώταγες) και κάποιον άλλον εκτός από το Νίκο.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται η καταγγελία μου. Το γεγονός ότι η διαδρομή κατά τα άλλα ήταν υπέροχη, ότι κάποια στιγμή το απολάμβανα τόσο πολύ που άφησα και τα δυό μου χέρια από το τιμόνι και ένιωθα ελεύθερη σαν πουλί και το ότι θα έχω μία ωραία ιστορία να διηγούμαι, δεν θα ήθελα να τα λάβετε υπόψη σας ως ελαφρυντικά! 

 Λοιπόν; Αθώος ή ένοχος ο κατηγορούμενος;

Καρολίνα Σκούρτη Runner

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH