Το «σχολείο» του τραυματισμού.

Ξεκινώντας το συγκεκριμένο κείμενο να αποσαφηνίσουμε κάτι: δεν απευθύνεται σε επαγγελματίες αθλητές και ανθρώπους που βιοπορίζονται από τον αθλητισμό. Εδώ θα μιλήσουμε για όλους εκείνους που παλεύουν να «νικήσουν» τον ίδιο τους τον εαυτό και επιλέγουν τη γυμναστική και τον αθλητισμό ως χόμπυ και μέσα σε ένα πρόγραμμα ζωής που περιλαμβάνει παιδιά, γατιά, σκυλιά, δουλειές, υποχρεώσεις κλπ. Όχι πως οι επαγγελματίες αθλητές δεν έχουν τέτοια, αλλά εκείνοι – θεωρητικώς – πληρώνονται για τον αθλητισμό που κάνουν (λέμε και κανένα αστείο, να περάσει η ώρα).

Ανάμεσα σε ερασιτέχνες δρομείς, ποδηλάτες, κολυμβητές, τριαθλητές, μπασκετμπολίστες, ποδοσφαιριστές, βολεϋμπολίστες και άλλους λάτρεις των σπορ και του αθλητισμού, περιφέρεται το «φάντασμα» και ο φόβος κάποιου τραυματισμού. Οι μυημένοι λένε πως, όποιος αθλείται συστηματικά, θα περάσει κάποια στιγμή από αυτό το σημαντικό σχολείο. Σχολείο για το σώμα, σχολείο για το πνεύμα, σχολείο για την ψυχολογία, ακόμα – ακόμα και για την αυτοεκτίμηση και την αφετηρία από την οποία ο καθένας εκκινεί για να κάνει ένα άθλημα μέρος της καθημερινότητάς του. Επί της ουσίας, αυτό που λένε οι μυημένοι είναι ότι: όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα (βρώμης;) τον τρώνε οι κότες. Ποια είναι, όμως, τα πίτουρα και ποιες είναι οι κότες; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Τι είν’ ο κάβουρας, τι ειν’ το ζουμί του; Και άλλα κορυφαία ερωτήματα που συνοδεύουν έναν τραυματισμό, ανεξαρτήτως σοβαρότητας, με κορυφαίο όλων το «γιατί σε μένα;».

Ας μιλήσουμε με κάποια σοβαρότητα: ο τραυματισμός ποτέ δεν είναι ανεξήγητος. Ποτέ δεν είναι τυχαίος. Ακόμα και όταν μοιάζει τέτοιος (βλ. σπάσιμο/κάταγμα ποδιού από πτώση). Το σώμα μας είναι σοφό και ταυτοχρόνως απαιτητικό. Έχει τεράστιες αντοχές και δυνατότητες και μπορεί να μας «πάει μακριά», αλλά, όταν φτάσει στα όρια του, θέλει ξεκούραση. Αν δεν του την προσφέρουμε, τότε θα τραυματιστεί για να ξεκουραστεί ακόμα και χωρίς τη συγκατάθεση του μυαλού μας. Ναι, ο εγκέφαλος δυναστεύει το κορμί, ειδικά σε συνθήκες αγώνων εξωπραγματικών, αλλά παραμένει φιλοξενούμενος στο σώμα. Και όταν το τελευταίο απηυδήσει μπορεί να του κάνει «έξωση». Και έτσι καταλήγεις στα «πιτς» για όσο καιρό χρειαστεί.

Στο επίπεδο της ερασιτεχνικής άσκησης, ο αθλούμενος οφείλει να παίρνει το μάθημά του όταν τραυματίζεται. Με δεδομένο ότι όλοι μπορούν να τραυματιστούν, λιγότερο «σοφοί» είναι εκείνοι που παθαίνουν συνεχώς τον ίδιο τραυματισμό. Η επανάληψη ενός τραυματισμού (γνωστή και ως υποτροπή), συνήθως, σημαίνει μεγαλύτερο διάστημα «στα πιτς». Και δώστου μουρμούρα, γκρίνια, στεναχώρια κλπ. Μην το παρακάνουμε, όμως. Δεν διακυβεύεται καμία επίδοση, δεν θα χαθεί η συμμετοχή μας στην επόμενη Ολυμπιάδα. Απεναντίας, το σώμα μας πρέπει να αποθεραπευτεί πλήρως προτού το επανενεργοποιήσουμε. Ναι, σίγουρα, όταν έχεις μπει σε μια τροχιά βελτίωσης, είναι στενόχωρο να μένεις πίσω. Αλλά δεν είναι αυτό το παν στη ζωή.

Συμβουλή προς ναυτιλομένους, λοιπόν: μέτρον άριστον. Καλά είναι τα personal best και οι selfies, αλλά – ειδικά οι τελευταίες – δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν είμαστε τραυματισμένοι. Ένα βήμα πίσω και προσεκτική διαχείριση του ναού της ψυχής μας. Ιδιαιτέρως καθώς παιρνούν τα χρόνια. Καλύτερα να τρέχεις/ποδηλατείς/κολυμπάς αργά, από το να μην τρέχεις/ποδηλατείς/κολυμπάς καθόλου. Τέλος, για όσους διανύουν περίοδο τραυματισμού: υπομονή. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται ή ΔΕΝ γίνονται.

Η ομάδα του myathlete.

 

 

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH