Γιώργος Διαλεκτός: δεν έχω χάσει ποτέ το κίνητρό μου για το τρέξιμο.

Δρομέας ατόφιος, πρωταθλητής των στίβων (παλαιότερα) και των βουνών (στο σήμερα), ο Γιώργος Διαλεκτός ξεχωρίζει σε κάθε του συμμετοχή στους αγώνες που επιλέγει. Σταθερά στις πρώτες (αν όχι στην πρώτη) θέσεις, έχει στιγματίσει το ορεινό τρέξιμο στη χώρα μας. Αυτά όλα γνωστά. Μα αν ρωτάς εμένα, ο Γιώργος είναι κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Κάτι που θα καταλάβεις ξεκάθαρα, φίλτατε συντρεχαλατζή, όταν σου περιγράψω μια ιστορία με πρωταγωνιστή τον ίδιο, που έζησα στον πρόσφατο Δευκαλίωνα: ο Γιώργος, σκυμμένος, λίγο πριν από την εκκίνηση, δίχως ίχνος σνομπισμού και με πραγματική φροντίδα, δένει τα κορδόνια ενός κυρίου που δυσκολεύεται να το κάνει μόνος του. Γιατί, υπάρχουν και μερικές πρωτιές που δεν σχετίζονται με την κατάταξη και το χρονόμετρο, αλλά με την αγάπη, την αφοσίωση και την «ανοιχτωσιά». Ο λόγος, λοιπόν, σε εκείνον.

Κάνεις εργομέτρηση τακτικά στο myathlete. Για ποιο λόγο; Σε ρωτώ γιατί παρατηρώ αρκετούς αθλητές να αποφεύγουν τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Η εργομέτρηση είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για την προπόνηση, τόσο ενός επαγγελματία, όσο και ενός ερασιτέχνη αθλητή. Η εργομέτρηση είναι ένα επιστημονικό εργαλείο για να δεις σε τι φυσική κατάσταση βρίσκεται, πόσο έχεις βελτιωθεί, με διάφορες ενδείξεις όπως είναι η VO2max. Ένα από τα επίσης πολύ σημαντικά που μπορείς να δεις στα αποτελέσματα μιας εργομέτρησης είναι η ισορροπία δύναμης στα πόδια σου. Η σωστή ισορροπία δύναμης προλαμβάνει σοβαρούς τραυματισμούς. Υπάρχουν δυο – τρία πολύ σημαντικά κομμάτια πάνω στο εργομετρικό που πρέπει να τα προσέξει και ένας επαγγελματίας και ένας ερασιτέχνης. Για όλους αυτούς τους λόγους κάνω εργομέτρηση ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Φέτος, έτρεξες για πρώτη φορά το Μαραθώνιο της ΑΘήνας. Ήταν και η τελευταία;

Ποτέ μη λες ποτέ, λένε. Όσο με συναρπάζει το βουνό, όμως, δε με συναρπάζει τίποτα άλλο. Θεωρώ πως κάποια στιγμή θα επιστρέψω για να κάνω άλλον ένα Μαραθώνιο, ίσως αρκετά πιο προπονημένος για τη συγκεκριμένη διαδρομή και απόσταση, αλλά προς το παρόν πάλι πίσω στα αγαπημένα μου βουνά.

Θα δοκίμαζες μια πιο flat διαδρομή στο εξωτερικό;

Δε νομίζω. Δε με ενθουσιάζει μια καλή επίδοση στο μαραθώνιο. Όπως σου είπα, μια καλύτερη επίδοση στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, ναι, αλλά το να σπαταλήσω ένα χρόνο προετοιμασίας μακριά από τα βουνά για να τρέξω έναν γρήγορο μαραθώνιο στο εξωτερικό, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δε με γοητεύει.

Τι προπόνηση κάνεις μέσα στην εβδομάδα; Πόσα χιλιόμετρα «γράφεις» και πόσα από αυτά γίνονται στο βουνό και πόσα στο στίβο (διαλειμματικές, fartlek κλπ);

Προσπαθώ να πηγαίνω όσες περισσότερες φορές γίνεται στο βουνό. Μπορεί μέσα σε μια βδομάδα να πάω πέντε φορές στην Πάρνηθα ή στον Υμηττό. Κυρίως στην Πάρνηθα. Δουλεύω εκεί και τις γρήγορες προπονήσεις μου. Υπάρχουν αρκετά πλατιά μονοπάτια και χωματόδρομοι με ωραίες κλίσεις, όπου μπορείς να δουλέψεις το κομμάτι σου, είτε είναι χιλιάρια, είτε είναι τριχίλιαρα. Οπότε, θα πάω σίγουρα δύο με πέντε φορές την εβδομάδα στο βουνό, θα κάνω τις διαλειμματικές μου, αν γίνεται, στο βουνό και τα χιλιόμετρα που θα βγάλω κυμαίνονται από 60 έως 100, ανάλογα με το αν βρίσκομαι σε προπονητική ή αγωνιστική περίοδο. Λίγες φορές θα ξεπεράσω τα εκατό χιλιόμετρα.

Πόσο εύκολος είναι ο πρωταθλητισμός στην Ελλάδα; Στέκεται εμπόδιο ο βιοπορισμός στις προσπάθειες ενός πρωταθλητή;

Η κουβέντα για τον πρωταθλητισμό στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη, ειδικά στο χώρο του τρεξίματος. Για να πεις ότι κάνεις πρωταθλητισμό, δεν αρκεί απλά να τερματίζεις στις πρώτες θέσεις των αγώνων. Πρέπει να καταφέρνεις και να ζεις από αυτό, δηλαδή να κάνεις μόνο αυτό. Σίγουρα είναι δύσκολο και για αυτό το λόγο, όλοι έχουμε τις δουλειές μας, γιατί κανένας δεν βγάζει χρήματα από το τρέξιμο, ούτε ομοσπονδίες υπάρχουν να χρηματοδοτούν, ούτε τίποτα. Είναι αρκετά δύσκολο γιατί πρέπει να διατηρείς μια πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά σου και στην προπόνησή σου, προκειμένου να ανταπεξέρχεσαι και στα δυο. Έχεις να αντιμετωπίσεις και την κούραση από τη δουλειά σου και την κούραση από την προπόνηση και την κούραση από τους αγώνες. Είναι λεπτή η ισορροπία. Άλλες φορές την καταφέρνεις, άλλες δεν την καταφέρνεις.

Υπάρχει μέσα σου ένα «γαμώτο»; Σκέφτεσαι ποτέ ότι θα μπορούσες να πετύχαινες περισσότερα πράγματα αν μπορούσες να αφοσιωθείς στην προπόνηση αποκλειστικά;

Κοίτα, αυτό το «γαμώτο» υπάρχει, αλλά εγώ είμαι θετικός άνθρωπος και προσπαθώ να σκέφτομαι ότι, ακόμα και αν δεν δούλευα, κοντά στις ίδιες επιδόσεις θα ήμουν. Προσπαθείς, προπονείσαι, θυσιάζεις άλλα πράγματα, αλλά τα θυσιάζεις γιατί το θέλεις εσύ. Σου αρέσει. Εγώ τρέχω 17 – 18 χρόνια και δεν έχω χάσει ποτέ το κίνητρό μου για αυτό το πράγμα. Μπορεί επειδή είμαι θετικός άνθρωπος. Οπότε, εντάξει, υπάρχει αυτό το «γαμώτο» αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό. Προσπαθούμε.

Υπάρχουν άνθρωποι που ευγνωμονείς σε αυτή σου την πορεία;

Σίγουρα. Υπάρχουν άνθρωποι. Πάνω από όλους, η οικογένειά μου. Από το ξεκίνημά μου, όταν και δεν υπήρχαν χορηγοί, χορηγοί μου ήταν οι γονείς μου. Αυτοί με στήριξαν και αυτοί έρχονται, ακόμα και σήμερα, σε εννιά από τους δέκα αγώνες μου. Από εκεί και πέρα, αρκετοί άνθρωποι με βοήθησαν στην πορεία μου. Ο πρώτος μου προπονητής, ο κύριος Κουρεντής, ήταν εκείνος που με «έφτιαξε» ουσιαστικά στο στίβο. Με έβαλε στο στίβο και με έκανε να τον αγαπήσω, γιατί εγώ προερχόμουν από το μπάσκετ. Ένα καλοκαίρι, λοιπόν, έκανα μια δύσκολη επιλογή και αποφάσισα να συνεχίσω στο τρέξιμο. Και φυσικά με έχουν βοηθήσει κι άλλοι άνθρωποι, ο καθένας με τον τρόπο του, και σήμερα είμαι αυτός που είμαι.

Από σπόνσορες, χορηγούς, αθλητικές εταιρείες, κλπ, ποιοι σε στηρίζουν;

Ένα σημαντικό κομμάτι στην προπόνηση ενός αθλητή είναι και το ποιοι βρίσκονται από πίσω του. Και όταν μιλάμε για χορηγούς, εγώ αυτή τη στιγμή έχω τη Salomon, έχω και τη Wind Running Team και το μαγαζί που δουλεύω, το Runner Store, και την εταιρεία συμπληρωμάτων Ethic Sports, όπως επίσης και τη Suunto. Καθένας από αυτούς χορηγούς, στο δικό του κομμάτι, με βοηθάει απίστευτα και με υποστηρίζει σε αυτό που κάνω. Είναι τεράστια βοήθεια για έναν αθλητή κάθε μικρή λεπτομέρεια που προσφέρει ο κάθε χορηγός.

Την Κυριακή είναι ο Χειμωνιάτικος Ενιπέας.

Ναι, το λεγόμενο και Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του χειμώνα. Πρόκειται για έναν εξαιρετικό αγώνα. Τον τρέχω για έκτη συνεχή χρονιά. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις αυτό τον αγώνα. Είναι πανέμορφος. Πάντοτε γίνεται σε ιδανικές συνθήκες: δεν έχει ζέστη, δεν βρίσκεις ποτέ χιόνι, που μπορεί να ανησυχούν πολλοί, γιατί είναι κλειστό το φαράγγι του Ενιπέα. Βλέπεις απίστευτες εικόνες καθώς τον τρέχεις: γεφύρια με λινάτσα για να μη γλυστρίσουμε, ρυάκια που προσπερνάμε, πευκοβελόνες παντού. Είναι πανέμορφα. Για αυτό και συμμετέχω για έκτη συνεχόμενη χρονιά. Θα πάμε, λοιπόν, εκεί και – όπως λέμε – θα δώσουμε μάχη.

Αν έπρεπε να δώσεις μια και μόνη συμβουλή σε κάποιον που ετοιμάζεται να τρέξει την Κυριακή, τι θα του έλεγες; Και λέω ένα μόνο πράγμα γιατί την Τετάρτη στις 18:30 θα πεις πολλά περισσότερα στην τεχνική ανάλυση του αγώνα στο Runner Store του Golden Hall.

Θα του έλεγα να προσέξει τα πρώτα 6 – 7 χιλιόμετρα και να κρατήσει ένα «κλικ» ενέργειας παραπάνω από όσο έχει υπολογίσει. Ο αγώνας αυτός μετά το έκτο χιλιόμετρο εμφανίζει συνεχείς εναλλαγές κλίσεων, πάνω – κάτω όλη την ώρα. Μέχρι και λίγο πριν από τον τερματισμό συναντάμε ανηφόρα.

Οπότε συστήνεις αυτοσυγκράτηση στην αρχή.

Ναι, να φυλάξει λίγη από την ενέργειά του μέχρι τη μέση. Να πάει, δηλαδή, 2 – 3% πιο αργά στην αρχή, για να μην του στοιχίσει στη συνέχεια.

Έχω διαβάσει σωστά; Ο Ενιπέας έχει μόνο ένα σταθμό τροφοδοσίας στη μέση;

Ακριβώς. Έχει έναν κεντρικό σταθμός, ακριβώς στη μέση. Αυτόν τον κάνει λίγο πιο δύσκολο, αλλά για αυτό υπάρχουν όλα τα αξεσουάρ που χρησιμοποιούμε και εμείς, τα γιλέκα και οι ζώνες υδροδοσίας. Ωστόσο, επειδή δεν έχει πολλή ζέστη, πιστεύω ότι ένα λίτρο νερό είναι αρκετό για να ανταπεξέλθει κάποιος στις απαιτήσεις του αγώνα.

Ποια όνειρά σου έχεις εκπληρώσει μέσα από τον αθλητισμό και ποια παραμένουν ανεκπλήρωτα ακόμα;

Τώρα άνοιξες μεγάλο κεφάλιο (γέλια). Είμαι ένας άνθρωπος που ονειρεύομαι συνέχεια. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα τον αθλητισμό. Θυμάμαι όταν είχα βγει για πρώτη φορά έβδομος παμπαίδας στο στάδιο Καραϊσκάκη, την τελευταία χρονιά που φιλοξένησε αγώνες στίβου, προτού μετατραπεί σε αμιγώς ποδοσφαιρικό στάδιο, και πανηγύριζα σα να είχα κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Από τότε και μετά, πάντοτε ονειρευόμουν. Ονειρευόμουν Ολυμπιάδες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα, Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Ονειρευόμουν να γίνω ένας καλός αθλητής με αναγνώριση από το κοινό. Μερικά από αυτά πραγματοποιήθηκαν, άλλα έμειναν ανεκπλήρωτα. Στην Ολυμπιάδα δεν πήγα ποτέ. Έχω καταφέρει να πάω σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, έχω καταφέρει να πάω σε ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έχω και πανελλήνιο ρεκόρ, που ήταν ένα από τα πρώτα μου όνειρα. Αυτό, μάλιστα, ήταν ένα όνειρο που δεν τολμούσα να το σκεφτώ καν.

Σε ποιο αγώνισμα το έχεις το ρεκόρ αυτό;

Στα δύο χιλιόμετρα στιπλ. Και το έχω εδώ και δεκαέξι χρόνια και είναι 5.52’’. Μελλοντικά όνειρα θα ήταν να καταφέρω να ανέβω ένα σκαλοπάτι παραπάνω και να μπορέσω να πρωταγωνιστήσω στο εξωτερικό. Είναι και αυτό ένα όνειρο, εννοείται. Είμαι θετικός άνθρωπος, όπως είπαμε, και πάντοτε θέλω το κάτι παραπάνω. Ίσως αυτό: στα επόμενα χρόνια να μπορέσω να πρωταγωνιστήσω στο διεθνές στερέωμα.

Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα πενήντα;

Σίγουρα όχι μακριά από το τρέξιμο. Βλέπω πολλούς ανθρώπους σε αυτές τις ηλικίες που εξακολουθούν να τρέχουν και να διακρίνονται κιόλας στους αγώνες. Γιατί όχι κι εγώ, από τη στιγμή που το αγαπάω και είμαι τόσα χρόνια εκεί. Σίγουρα το άλλο σημαντικό που θα ήθελα να είμαι στη συγκεκριμένη ηλικία και το έχω ξεκινήσει ήδη από την τωρινή μου ηλικία, είναι το να μπορώ να βάζω νέους ανθρώπους στον αθλητισμό και το ορεινό τρέξιμο. Η διεθνής κοινότητα αγκαλιάζει το ορεινό τρέξιμο από πολύ μικρή ηλικία. Στο εξωτερικό, μπορείς να δεις και 17χρονους και 18χρονους και 19χρονους να τρέχουν στο βουνό. Αυτό προσπαθώ να περάσω σε νεαρά άτομα. Στην Ελλάδα μόνο έχει δωθεί η εντύπωση ότι το ορεινό τρέξιμο ξεκινάει μετά τα 25 και μετά τα 30. Στο εξωτερικό το τρέξιμο ξεκινά από πολύ μικρές ηλικίες, αλλά σε συγκεκριμένες αποστάσεις και με συγκεκριμένη εξέλιξη. Δεν θα δεις έναν 17χρονο να τρέχει μαραθώνιο βουνού.

Έχεις αγαπημένους αθλητές, αθλητές που θαυμάζεις; Έλληνες, ξένους, παλαιότερους, σύγχρονους…;

Όταν ξεκίνησα να κάνω στίβο είχα δύο μέγα-αθλητές που θαύμαζα, για τους οποίους στηνόμουν μπροστά στην τηλεόραση μόνο και μόνο για να τους δω να αγωνίζονται. Ήταν ο Ελ Γκερούζ, που ακόμα έχει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 1500 μέτρα, και βέβαια ο Χαϊλέ Γκεμπρεσελασίε. Απίστευτοι αθλητές. Με έκαναν να αγαπήσω την αντοχή. Αυτοί ήταν οι δύο που θαύμαζα και θαυμάζω ακόμα. Όσο για το ορεινό τρέξιμο, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη θαυμάζει τον Killian Jornet. Ο τύπος έχει κάνει απίστευτα πράγματα. Για μένα είναι αυτός και όλοι οι άλλοι. Φέτος ανέβηκε δυο φορές στο Έβερεστ μέσα σε διάστημα λίγων ημερών και χωρίς παροχή οξυγόνου. Ψηφίστηκε μάλιστα από το National Geographic ως adventurer of the year, τίτλος που δεν αποδίδεται εύκολα.

 

Γιώργος Μυζάλης.

PR&Corporate Communications Manager myathlete.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH