Γιατί τρέχω τώρα πια;

Έχω τις κλειστές μου. Και δε μιλώ κοινωνικά, καθώς στο συγκεκριμένο τομέα – περισσότερο από ποτέ – έχω «ανοίξει» χωρίς καμία «ατζέντα» ή προσδοκία και απολαμβάνω τη διάδραση με περαστικούς, τρεχαλατζήδες και μη. Μιλώ δρομικά, καθαρά. Έχω, λοιπόν, τις κλειστές μου. Περνάω και πάλι μια από εκείνες τις φάσεις που δεν είμαι για πολλά – πολλά. Μην παρεξηγηθώ: δεν είναι πως δεν εκτιμώ το ενδιαφέρον των συντρεχαλατζήδων μου, δεν είναι πως είμαι κανένας «αθληταράς» που δεν θέλει να μάθουν οι αντίπαλοί του τις προπονήσεις που κάνει, δεν είναι πως την «ψώνισα» και το παίζω ελίτ. Περνάω φάση, πως το λένε;

Και εξηγούμαι: από την ώρα που άρχισα να τρέχω και πάλι μετά το πρόσφατο χειρουργείο που έκανα προς αποκατάσταση του συνδρόμου κοιλιακών προσαγωγών, άρχισα να αναρωτιέμαι (όπως και πριν από ενάμιση χρόνο): γιατί τρέχω τώρα πια; Και όσο αναρωτιόμουν, τόσο περισσότερο έτρεχα. Και όσο περισσότερο έτρεχα, τόσο περισσότερο αναρωτιόμουν: το θέλω τώρα αυτό; Θέλω ακόμα να πιέζομαι να βγάλω καλύτερες επιδόσεις; Και πόσο καλύτερες μπορούν να γίνουν; Και για ποιο λόγο; Και που θα με βγάλει όλο αυτό; Και πόσο σύντομα θα επανέλθω στους παλιούς μου χρόνους; Φαύλος κύκλος. Παράλληλα, «δικτυωμένος ηλεκτρονικά» σε όλους τους «χαφιέδες» (βλ. garmin connect, Run Keeper, αλλά και facebook, instagram κλπ), δεχόμουν συνεχώς μηνύματα από φίλους – συντρεχαλατζήδες. Μηνύματα ενδιαφέροντος, μηνύματα ενθαρρυντικά, αλλά και μερικές φορές μηνύματα «πιεστικά» και «αδιάκριτα».

Φορτώθηκα, λοιπόν, προς στιγμήν άγχος και πίεση, δίχως να μου φταίει κανείς εκτός από το ξερό μου το κεφάλι. Οι άνθρωποι ρωτούσαν από ενδιαφέρον και εγώ το εκλάμβανα ως ενόχληση ή αδιακρισία. Δεν έφταιγαν εκείνοι, προφανώς. Έπρεπε να βρω τα «πατήματά» μου, τα «θέλω» μου, τις κατάλληλες ερωτήσεις και τις κατάλληλες απαντήσεις. Γιατί, γνωρίζω καλά πως αγαπώ το μαγικό αυτό άθλημα, το τρέξιμο και το ευγνωμονώ για ένα εκατομμύριο λύσεις που μου έχει δώσει σε ένα σωρό θέματα, αλλά και για ένα εκατομμύριο εμπειρίες που, δίχως αυτό, δεν θα είχα ζήσει.

Κάπως έτσι έφτασα σε αυτή τη φάση. Την κλειστή. Μετά από δύο μαραθωνίους σε τρεις εβδομάδες (Παρίσι, 14/4 – Πράγα 5/5) – kids, don’t try this, believe me – και με την υπερκόπωση να με απειλεί για πρώτη φορά τόσο έντονα, αποφάσισα αθλητική ενδοσκόπηση για το φετινό καλοκαίρι. Έκλεισα τα social, σταμάτησα το dropbox, και αποφάσισα: θα περάσω τρεις μήνες με αθλητισμό για μένα και μόνο. Με διασκεδαστική προσέγγιση και στόχο την διατήρηση του ενδιαφέροντός μου απέναντι σε έναν τρόπο ζωής που αγάπησα (και επιθυμώ να συνεχίσω να αγαπώ).

Φίλοι συντρεχαλατζήδες, μη με παρεξηγήσετε. Γνωρίζετε πολύ καλά πως ο καθένας μας μονάχος του αντιμετωπίζει το δρόμο (του) και πως του καθενός ο δρόμος είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Για λίγο καιρό θα ανταμώνουμε σε δρόμους, γήπεδα, ταρτάν και άλλες επιφάνειες, αλλά όχι στα ηλεκτρονικά μέσα. Έτσι, για την αλητεία και για την «ολική επαναφορά». Για να μπορέσω να ζήσω ξανά εκείνο το στίχο που έγραψα κάποτε (και ουδείς προσφέρθηκε να μελοποιήσει): «…παίξε και πάλι σαν παιδάκι, τρέξε – σου λέω – μη φοβού, κυλάει η ζωή σαν το νεράκι, κατά το δρόμο του γυαλού«.

Τα σέβη μου.

Γιώργος Μυζάλης.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH