ΑΜΑ 2017: Αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Καρολίνα Σκούρτη, σε ευχαριστώ.

Έχω ανάγκη να πω δημόσια πόσο πολύ σε ευχαριστώ που με κάνεις καλύτερη. Και δεν εννοώ σαν «αριθμητική επίδοση» αλλά σαν άνθρωπο. Με κάνεις πιο υγιή, πιο επίμονη, πιο πειθαρχημένη.

Ευχαριστώ.
Για όλες τις φορές που με μάλωσες, που θύμωσες μαζί μου γιατί δεν ακολούθησα το tempo, που δάκρυσα από στεναχώρια και κατάπια το παράπονο γιατί θεωρούσα ότι με αδικούσες.
Για όλες τις προπονήσεις που μου προκάλεσαν ναυτία και νόμιζα ότι πέθαινα στο ταρτάν.
Για την κατανόηση, την αφοσίωση και τα μονάκριβα μπράβο σου…
Για την επιθυμία μου να γίνομαι πιο γρήγορη και πιο δυνατή, για την επιθυμία μου να είμαι εκεί κάθε βδομάδα, για την εγγραφή των μικρών μου στο στίβο, για το παράδειγμα που τους δίνω χάρη σε σένα και στο myathlete, για τα ζόρια της προηγουμενης χρονιάς να στριμώξω τα long runs ανάμεσα σε δύο δουλειές και δύο νήπια.
Για τη θετικότητά σου, όταν ερχόμουν κουρέλι και έφευγα ευτυχής, σε αγαπώ και σε ευχαριστώ.
Εσένα κυρίως γιατί όλη τη χρονιά είμαι κοντά σου, αλλά και όλη τη φανταστική ομάδα του myathlete:
Τον Νίκο Δημητριάδη, για τις σπουδαίες συμβουλές ανά πάσα ώρα και στιγμή.
Την Αθανασία Τσουμελέκα, για την αστείρευτη ενέργεια αλλά και για εκείνη τη δυνατή αγκαλιά στο 34.
Τον Αλέξανδρο Δημητριάδη, που με κάποιο ανεξήγητο τρόπο είναι πάντα παρών στα παθήματά μου (που μου γίνονται μαθήματα), για τη θετική τουδιάθεση.
Τον Γιώργο Μυζάλη, γιατί ήταν η αιτία να ανακαλύψω μια νέα αγάπη κι αυτό από μόνο του είναι τόσο πολύ σημαντικό.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
20 Σεπτέμβρη: Τραυματισμός. «Ρωγμώδες κάταγμα5ου μεταταρσίου». Οι προπονήσεις σταματούν, η στεναχώρια ξεκινάει. Σε δύο μέρες είναι το 30άρι, η πρόβα μου, για την οποία έχω τόσο πολύ προσπαθήσει ένα χρόνο. Τη χάνω. Μένω εκτός μια εβδομάδα.
26 Σεπτέμβρη: Μαγνητική άκρου ποδός, ποδοκνημικής αρθρώσεως και κάτω ημιμορίου γαστροκνημίας: «Εξάρθρημα και διάστρεμμα όλων των συνδέσμων στο επίπεδο του αστραγάλου». Άλλη μία εβδομάδα εκτός.
Στέλνω μήνυμα στην coach μόνο με 3 λέξεις: «Χάνω τον αγώνα»; Η επανένταξη πρέπει να γίνει αργά, μου γράφει η Καρολίνα, όπως ακριβώς συμβουλεύουν οι γιατροί.  Το βιώνω με μεγάλη θλίψη δυνατά,όπως βιώνω όλα μου τα συναισθήματα. Οι πατερίτσες με εκνευρίζουν και η επιστραγαλίδα με στενεύει. Μαραζώνω με τις δύο βδομάδες τρεξιματικής ακινησίας. Φέρνω στο μυαλό μου τον χειμώνα με τις σκληρές στιβικές προπονήσεις, το καλοκαίρι που θυσίασα και αντί να πλατσουρίζω με τα παιδιά μου έτρεχα στις ανηφόρες του νησιού, ή τα άφηνα στην άμμο και εγώ στεκόμουν πιο κει για να τα βλέπω κάνοντας προπονήσεις με λάστιχα, σχοινάκι και βαράκια. Θυμάμαι μετά από ένα καλό Progression Run την Καρολίνα να μου γράφει «μεγαλώνεις δρομικά» και να βουρκώνω…

28 Οκτωβρίου: Το 20αρι. Πάω με φόβο, το βγάζω αλλά δυσκολεύομαι πολύ, και ακούω και μια ανοησία από κάποιον εκείνη τη μέρα και στεναχωριέμαι διπλά. 

Ώρα για αλήθειες. Δεν είμαστε βλαμμένοι οι αργοί, όπως είπε αυτός ο άνθρωπος. Προσπαθούμε ανάμεσα σε πολλές υποχρεώσεις, να χωρέσουμε κάπου, κάτι και για μας, καμιά φορά ακόμη και με την αιμοσφαιρίνη στο 11. Προσωπικά, τόσο μπορώ, τόσο τρέχω. Μακάρι να είχα φτερά στα πόδια. Μακάρι να έτρεχα σαν τον άνεμο. Πόσες φορές έχω κάνει αυτή την ευχή, από μέσα μου ή δυνατά… Φοράω μήνες ένα μικρό φτερό στον λαιμό, μήπως και με κάνει πιο γρήγορη… Μακάρι να έπαιρνα «αληθινά» μετάλλια. Από αυτά που δίνουν στο βάθρο. Μακάρι να μπορούσα να πηγαίνω στις προπονήσεις ξεκούραστη. Ούτε αυτό το απλό, δε μου έχει συμβεί ποτέ.
Δεν τα κατάφερα όπως ήθελα. Πήγα χειρότερα από πέρσι. Προφανώς και πικράθηκα (πολύ) και δε θα πω ψέμματα. Αλλά προφανώς και δεν τελείωσε τίποτα. Δεν ξέρω ακριβώς πού και γιατί το έχασα. Δεν έμεινα από ενέργεια, δε συνάντησα ‘τοίχο’, δεν έφτασα κατάκοπη στο τέρμα, απλά δε μπορούσα για κάποια ώρα να τρέξω. Θα το βρω, ίσως. Ποιος ξέρει…

Μπορεί να είμαι μεγάλη για τα «μεγάλα», είμαι όμως μικρή για να σταματήσω να κάνω όνειρα. Αυτά, δε θα μου τα πάρει κανείς. Και ο Μαραθώνιος όνειρο ήταν κάποτε. Κάποια τρεξίματα μας κάνουν να αισθανθούμε νικητές και κάποια ηττημένοι. Ολα όμως μας κάνουν πιο δυνατούς.
Έμαθα ότι ο head coach είπε, πριν την εκκίνηση, πως ο τελικός μας χρόνος είναι απλώς ένα νούμερο που δεν αλλάζει την αξία μας. Βούρκωσα από συγκίνηση όταν το άκουσα, δεν το θυμήθηκα όταν τερμάτιζα απογοητευμένη, αλλά χαμογέλασα την επομένη, όταν συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε. Δεν είναι το 5.40 η αξία μου. Σωστά το είπε ο Νίκος κι ας ευχόμασταν όλοι να μπορούσα να έχω κάνει μια ώρα λιγότερη. Είμαι πάλι ο ίδιος άνθρωπος.
Με αυτή την αθλητική οικογένεια του myathlete#myothercrazyfamily. Κυρίως με το Κατερινάκι μου, τον Γρηγόρη, την Κατερίνα, τον Κίμωνα και τον Αλέξανδρο, που με άλλους λίγο και με άλλους πολύ, μας συνδέει μια αλληλεγγύη… δρομική και ξεχωριστή, ανεξάρτητη από χρόνους, ρυθμούς και ταχύτητες.

Με την καλύτερη παρέα που θα μπορούσα να έχω στην εκκίνηση, τη Μαριαλένα και την Ιφιγένεια. Η πρώτη, όταν τραυματίστηκα μου έγραψε ότι αν δεν προλάβω να τρέξω, θα έτρεχε φέτος για μένα. Η δεύτερη, στο 20άρι χάλασε τους χρόνους της, περιμένοντάς με, όταν είχα αρχίσει να μη νιώθω καλά.

Με αυτή τη μαμά, που με στηρίζει διακριτικά και υπομονετικά μια ζωή και αυτόν τον μπαμπά που θέλει να είναι γκατζετάκιας ακόμη κι όταν δε μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του…

Με τους μικρούς μου ήρωες που ζωγράφισαν τα αρχικά τους στα χέρια μου για να τρέξουμε μαζί.

Και κυρίως, με αυτόν τον άνθρωπο που του χρωστάω και τους δύο τερματισμούς. Συνολικά, απολύτως και αμετάκλητα.

Για όλα αυτά εγώ θα συνεχίσω να τρέχω… Κι εσύ coach, θα συνεχίσεις, αν θέλεις, να με τρέχεις.

Εβελίνα Σαρρή.

*ο τίτλος του κειμένου είναι στίχος του Άλκη Αλκαίου από το τραγούδι Πόρτο Ρίκο, σε μουσική Σταμάτη Μεσημέρη και ερμηνεία Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH