Γεωργία Μήτσιου: δεν υπάρχουν «μαγικά παπούτσια».

Στην εισαγωγή αυτής της συνέντευξης, θα μπορούσα να γράψω μόνο μία φράση: η Γεωργία Μήτσιου είναι η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε και τερμάτισε το θρυλικό αγώνα υπεραπόστασης Badwater 135. Ναι, αυτόν που έχουμε διαβάσει στα βιβλία, που έχουμε δει στα ντοκυμανταίρ, που δεν τολμάμε να διανοηθούμε ότι θα επιχειρήσουμε ποτέ. Θα γράψω και άλλη μία, προτού σας αφήσω να διαβάσετε τη συνέντευξή μας: οι άνθρωποι που καταφέρνουν τέτοια υπερβατικά κατορθώματα είναι άνθρωποι συγκροτημένοι, προσηλωμένοι και κατασταλλαγμένοι. Επομένως, έχουν να αφηγηθούν ξεχωριστά περιστατικά με μοναδικό – συνήθως – τρόπο. Η Γεωργία Μήτσιου έκανε αυτό ακριβώς στην κουβέντα μας. Δηλώνω δημοσίως θαυμαστής και οπαδός της. Απολαύστε την.

 

Αν υποθέσουμε ότι ο τερματισμός σας στο θρυλικο BadWaterείναι η κατάληξη μιας μεγάλης πορείας, πότε και πως θα λέγατε ότι ξεκίνησε αυτή; Ποια η σχέση σας με το τρέξιμο; Πότε ξεκίνησε και ποιοι οι κυριότεροι σταθμοί της;

 

Η ενασχόληση  με τον αθλητισμό είναι μια πορεία ζωής για τους περισσότερους ανθρώπους, ένας τρόπος ζωής σχεδόν όσα και τα χρόνια μας… έτσι , μπορεί να θεωρηθεί σχετικά μεγάλη αυτή η πορεία.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου μάλλον ήμουν  λίγο τεμπέλα, σύμφωνα με τη μητέρα μου, μέχρι που ανακάλυψα το κυνηγητό που έγινε το αγαπημένο μου παιχνίδι. Τα πράγματα σοβάρεψαν όταν ο πατέρας μου, μου έκανε δώρο ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, τα οποία νόμιζα ότι είχαν μαγικές ιδιότητες και θα μπορούσα με αυτά να «περάσω»  τον αδελφό μου στο τρέξιμο.

  • Στα επτά μου χρόνια ζήτησα από τους γονείς μου να με γράψουν στον στίβο,
  • Από τα 18 και μετά έτρεχα ελεύθερα διάφορεςμικρές αποστάσεις για καλή φυσική κατάσταση,
  • Μετά τις σπουδές και τη σχετική επαγγελματική αποκατάσταση, ξεκίνησα να τρέχω λίγο μεγαλύτερες αποστάσεις και σε αγώνες δρόμου και βουνού,
  • Το 2007 έλαβα μέρος στον 1ουπερμαραθώνιο αγώνα βουνού στην Ελλάδα, στο Παρανέστι Δράμας απόστασης 102χλμ,
  • Το 2010 έτρεξα περίπου 160χλμ στα Γαλλικά Πυρηναία,
  • Το 2014 έτρεξα 180χλμ. από την Αρχαία Νεμέα στην Αρχαία Ολυμπία,
  • Το 2016 έτρεξα 246χλμ από την Αθήνα στην Σπάρτη,
  • Και το 2018 217χλμ στην «Κοιλάδα του Θανάτου».

Οι κυριότεροι σταθμοί αυτής της ενασχόλησης ήταν :

ü η διαπίστωση της μητέρας μου ότι μπορεί να άργησα να περπατήσω αλλά τα έκανα όλα μαζεμένα και σε υπερθετικό βαθμό,

ü κράτησα την υπόσχεση που έδωσα στο εαυτό μου να ασχοληθώ πιο ενεργά με το τρέξιμο μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες,

  • ευτυχώς κατάλαβα πολύ νωρίς ότι δεν υπάρχουν «μαγικά παπούτσια».

 

Πόσο εύκολο ήταν να «στηθείτε» στη γραμμή εκκίνησης του ιστορικού αυτού αγώνα; Πόσο καιρό προετοιμαζόσασταν και τι περιελάμβανε η συγκεκριμένη προετοιμασία;

Είναι 23 Ιουλίου 2018, λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, ο ήλιος ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει μετά από  ένα από τα ωραιότερα δειλινά που δεν θα ήθελα  να αποτυπωθεί παρά μόνο στη μνήμη μου,  και βρίσκομαι στο BadwaterBasin, 85,5μ κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε ένα τοπίο βγαλμένο από ταινία, ανάμεσα σε βουνά που υπεραγαπώ και σε  ανθρώπους που θαυμάζω και παρακολουθώ την πορεία τους πολλά χρόνια. Τι κάνω εδώ; Λαμβάνω μέρος σε έναν αγώνα υπεραπόστασης, που μέχρι πριν  λίγο καιρό μόνο διάβαζα για αυτόν. Τελικά αξίζει να προσπαθείς, μόνο για να ζήσεις στιγμές σαν και αυτήν.

 

Όσοι ασχολούνται με το τρέξιμο, το κάνουν ανελλιπώς με λίγες ή καθόλου διακοπές. Αυτό σημαίνει ότι η φυσική κατάσταση είναι σε πολύ καλό επίπεδο και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν πρόγραμμα προετοιμασίας για κάποιον αγώνα –  στόχο. Η πρόσκληση από τη διοργάνωση του Badwater135 με βρήκε στη μέση ενός προγράμματος προετοιμασίας για κάποιο άλλο αγώνα – στόχο. Φυσικά, αμέσως άλλαξε το πλάνο και το πρόγραμμα προσαρμόστηκε για το Badwater135.

Η προετοιμασία για αγώνες υπεραποστάσεων περιλαμβάνει συνήθως, ενδυνάμωση, τρέξιμο πολλών χιλιομέτρων, προσαρμογή στο τερέν του αγώνα προσαρμογή στις συνθήκες του αγώνα,  μερική προσομοίωση του αγώνα.

 

Τι σημαίνει για εσάς να είστε η πρώτη Ελληνίδα που κατόρθωσε αυτό τον άθλο;

Όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της επιλογής των αθλητών που θα λάβουν μέρος στο αγώνα, ο διευθυντής του αγώνα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην Ελλάδα, στη χώρα που γέννησε τον Μαραθώνιο Δρόμο και τις υπεραποστάσεις. Δεν ξέρω αν οι υπεραποστάσεις νοούνται ως άθλοι, γιατί δεν υπάρχει βραβείο ούτε καν για τον νικητή, ούτε φυσικά «εξαγνισμός», όπως το εννοεί η ελληνική μυθολογία. Αυτό που υπάρχει σίγουρα είναι η συνεχής υπενθύμιση να κατανοήσει κανείς την ασημαντότητα του απέναντι στη φύση και η ανακούφιση του να αποδεχθείς αυτό το γεγονός, είτε πρόκειται για γυναίκα είτε για άντρα.

 

Εκπροσωπώντας την Ελλάδα, λόγω της ανοιχτόχρωμης φυσιογνωμίας μου, δόθηκε η ευκαιρία για  εκτεταμένη συζήτηση  για το αν όλες οι Ελληνίδες είναι μελαχρινές και λίγο πιο σκουρόχρωμες…

Σαράντα τέσσερις ώρες τρέξιμο σε απάνθρωπες συνθήκες, τι θυμόσαστε εντονότερα; Ποια ήταν η δυσκολότερη στιγμή και ποια η βασική σας «παρηγοριά» κατά τις στιγμές της μεγάλης δυσκολίας;

Πολύ έντονα θυμάμαι, την αμείωτη αγωνία και την κούραση στα πρόσωπα της Kristina, του Garrettκαι του John, τον καλό λόγο – ευχή όλων των αθλητών προς τους συναθλητές τους, την «πλαστική» γεύση του νερού, ότι κάποιος μου κάνει πλάκα – θα κλείσει τον φούρνο και θα ανοίξει τα παράθυρα – την ανατριχίλα από τις παγωμένες πετσέτες στο σώμα, το καθηλωτικό «τίποτα» του τοπίου, τη σιωπή.

 

Δύσκολη στιγμή, όταν διαπίστωσα ότι το να είσαι καλά και να προχωράς απέχει απειροελάχιστα από την στιγμή που δεν αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει γύρω σου…

 

Όταν συνειδητοποίησα ψηλά στο βουνό ότι ψήνονται τα μάγουλά μου και δεν μπορούσα να αντιληφτώ το γιατί αφού βρισκόμουν αρκετά ψηλά. Έβλεπα χαμηλά στην κοιλάδα, σε μια ατελείωτη ευθεία τους δρομείς να παραπατάνε και αναρωτιόμουν γιατί δεν τρέχουν… Όσο κατηφόριζα γινόταν «θερμά» αντιληπτό ότι για να  να περάσω μέσα από την Κοιλάδα χωρίς ψημένα μάγουλα κάτι έπρεπε να κάνω…

 

Παρέα και παρηγοριά οι σκέψεις:  «Γεωργία, δεν πιστεύω να ζεσταίνεσαι, ντροπή σου… υπάρχουν δυσκολίες στη ζωή των ανθρώπων πολύ σοβαρές και η ζέστη σίγουρα δεν είναι μία από αυτές…»

« Ζεσταίνεσαι ΚΑΙ νυστάζεις;; Αν είναι δυνατόν…»

«Ξέρεις πόσα παιδιά υποφέρουν και εσύ απλά δεν το γνωρίζεις;»

«Εδώ ήρθες για να προσπαθήσεις, όπως προσπαθούν σε δύσκολες συνθήκες, τόσοι και τόσοι άνθρωποι που δεν τις έχουν επιλέξει»

 

Η προσπάθεια στο Badwater135, είχε ως στόχο να ενισχύσει τις δράσεις  του Συλλόγου γονέων παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες “LifeisLife”, και τον οργανισμό  « Το χαμόγελο του παιδιού».

 

Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους στη σύγχρονη εποχή να αναζητούν την τόσο μεγάλη «δυσκολία»; Τι οδηγεί τους υπερμαραθωνοδρόμους να έρχονται αντιμέτωποι με το «τέρας»;

Σήμερα, όλα γύρω μας γίνονται πολύ εύκολα, χωρίς προσπάθεια και κόπο. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στο μέτρο του εφικτού χρησιμοποιώντας το σώμα και το μυαλό του. Η εύκολη ζωή που βιώνει του δημιουργεί κενά που ασυναίσθητα ψάχνει να τα καλύψει αναζητώντας την «δυσκολία», τουλάχιστον στον ελεύθερο χρόνο του.

 

Οι υπερμαραθωνοδρόμοι ψάχνουν το «τέρας», σε μεγαλύτερες και δυσκολότερες αποστάσεις για να επιβεβαιώσουν την εμπειρία τους στη διαχείριση των δυσκολιών. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό δεν συμβαίνει ποτέ, για αυτό συνεχίζουν να ψάχνουν…

 

Πως και πότε αποφασίσατε να τρέξετε το BadWater; Ποιες οι προϋποθέσεις που χρειάζονται για τη συμμετοχή και ποιο το κόστος;

 

Το Badwater135 είναι ο αγώνας για τον οποίο έχουν γραφτεί ίσως τα περισσότερα βιβλία. Η φήμη του και η δυσκολία είναι λίγο πολύ γνωστή σε κάθε δρομέα. Κάθε φορά που διάβαζα κάτι σχετικό με τον αγώνα, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα ποτέ να πάρω μέρος… Το 2018, αποφάσισα την τελευταία μέρα της υποβολής αιτήσεων συμμετοχής στον αγώνα, να κάνω την αίτηση μου χωρίς να πιστεύω ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα συμμετοχής μου.

 

Οι προϋποθέσεις συμμετοχής είναι η σχετική εμπειρία σε αγώνες, κυρίως 100μιλίων, με προτίμηση σε αγώνες με αυξημένη δυσκολία και λόγω  καιρικών συνθηκών. Επίσης, υπάρχει μία σειρά ερωτήσεων προσωπικότητας σχετικά με το τρέξιμο και όχι μόνο.

 

Το συνολικό κόστος συμμετοχής στον αγώνα αφορά σε: κόστος συμμετοχής στον αγώνα, κόστος μετάβασης και επιστροφής, κόστος κάλυψης εξόδων ομάδας υποστήριξης, κόστος διαμονής και διατροφής πριν, κατά την διάρκεια και μετά τον αγώνα, του δρομέα και της ομάδας υποστήριξης. Εκτός από το κόστος συμμετοχής στον αγώνα, όλα τα υπόλοιπα είναι άσκηση διαχείρισης και οργάνωσης ανάλογα με τις δυνατότητες του κάθε δρομέα.(Info: www.badwater.com)

 

Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θα ήθελε να ασχοληθεί με τις υπεραποστάσεις;

 

Να το κάνει με χαρά, διάθεση και ζήλο γιατί θα του προκύψει από ανάγκη, χωρίς να χρειάζεται να κάνει θυσίες για αυτό.

Να έχει εμπειρία στον αθλητισμό και κυρίως στο τρέξιμο.

Να  προσέχει τη σωματική και πνευματική του υγεία.

Να ζητήσει την συμβουλή και την βοήθεια  επιστημονικά καταρτισμένων και έμπειρων ανθρώπων του χώρου.

Να έχει την καρδιά και το μυαλό του διαθέσιμα για νέα αισθήματα και νέες γνώσεις.

Έχετε προπονητή; Πως καταρτίζετε το πρόγραμμα προετοιμασίας σας και τους επόμενους αγώνες που θα συμμετάσχετε;

 

Ο καλός μου φίλος Δημήτρης Κεχαγιόγλου είναι ο προπονητής μου, χωρίς τα στενά πλαίσια του όρου «προπονητής». Είναι η πυξίδα μου, στα ταξίδια των υπεραποστάσεων, μικρά και μεγάλα, θορυβώδη ή σιωπηλά.

 

Μελλοντικοί στόχοι;

 

Άγνωστοι προς το παρόν. Θα πρέπει πρώτα να βρεθεί το κίνητρο που θα με οδηγήσει στο σχεδιασμό κάποιου στόχου.

 

Ποιο είναι το επάγγελμά σας; Πόσο εύκολη είναι η προετοιμασία για έναν αγώνα υπεραπόστασης και πως συνδυάζεται με τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας;

 

Η εργασία στο δημόσιο τομέα, στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, μου δίνει σχετικά κάποιο χρόνο στην καθημερινότητα, να τον διαθέσω στο λίγο παραπάνω τρέξιμο.

Η προετοιμασία για ένα αγώνα είναι πιο σημαντική σε σχέση με τον ίδιο τον αγώνα. Θα πρέπει να γίνεται μέρος της καθημερινότητας, χωρίς να αγχώνει και να προκαλεί προβλήματα στην προσωπική και κοινωνική ζωή.  Προετοιμασία δεν είναι μόνο το τρέξιμο, είναι η διατροφή, ο ύπνος, η ξεκούραση σώματος και πνεύματος.

 

Τι περιλαμβάνει η αποκατάσταση μετά από έναν τόσο μεγάλο αγώνα;

Ξεκούραση, ενεργητική αποκατάσταση, ύπνος, διατροφή, μοναξιά και παρέα.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που σας βοήθησαν στην εκπλήρωση αυτού του τόσο μεγάλου στόχου; Άνθρωποι που σας βοηθούν στην αθλητική σας καθημερινότητα;

 

Η οικογένεια μου είναι αυτή που με στηρίζει σε οτιδήποτε και αν σκεφτώ να κάνω, όπως επίσης και οι φίλοι μου.

 

Το ταξίδι του Badwater135 πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη: του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, του Διεθνή Αγώνα υπαραποστάσεων “AnemosNightUltraRunning”, της επιχείρησης “ParadisoRooms”, στην Ύδρα, της επιχείρησης  “SinCityAlexandria”, της επιχείρησης “Γάλα Ημέρα Λευκάρων –  Τριαντάφυλλος”, της επιχείρησης “JustBaby”, του ξενοδοχείου “Παντελίδης”, στην Πτολεμαΐδα, όλων όσων πίστεψαν σε αυτό το ταξίδι και σε αυτή την προσπάθεια.

 

’Όλους, τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

 

Γιώργος Μυζάλης.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας myathlete – δημοσιογράφος.

 

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH