Το μετάλλιο που δε φόρεσα ποτέ…

Την Κυριακή είχα τη χειρότερη δρομική μου εμπειρία. Καιρός ήταν. Οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μου. Δε γινόταν να χορεύω από ρεκόρ σε ρεκόρ (ατομικά) και να είμαι χαρούμενη συνέχεια. Κάποια στιγμή θα ερχόταν μια κακή αγωνιστική εμπειρία… Δεν ήμουν αισιόδοξη για αυτόν τον αγώνα από μέρες. Ήξερα ότι πέρσι ήμουν σε καλύτερη φυσική κατάσταση, πιο δυνατή, πιο προπονημένη και λιγότερο κουρασμένη. Ήταν δύσκολο να ξεπεράσω την περσινή μου επίδοση, αλλά αυτό ήθελα μόνο.

Προσπάθησα να το παραβλέψω, αλλά δε με βοήθησε ούτε η καθημερινότητα μου στο γραφείο με τις ατελείωτες ώρες έντασης, ούτε οι τελευταίες μέρες με λιγοστό ύπνο και έντονους εφιάλτες. Ακόμη και το πρωί του αγώνα οι συρμοί που έρχονταν αργά ανά 15 λεπτά μου προκάλεσαν αχρείαστο εκνευρισμό και άγχος. Δεν πρόλαβα να κάνω το ζέσταμα που ήθελα (όπως ήθελα), ΔΕΝ είδα την προπονήτριά μου πρώτη φορά πριν από αγώνα και έφτασα στο block εκκίνησης με τσακισμένα νεύρα.

Πήγα το πρώτο χιλιόμετρο εξαιρετικά… και στο δεύτερο με νίκησε το μυαλό μου. Το ίδιο μυαλό που πριν τρία χρόνια με πήγε από τον Μαραθώνα στο Καλλιμάρμαρο κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, μου τη φύλαγε φέτος από τον Ευαγγελισμό  μέχρι το Χίλτον. 

Άρχισε και να βρέχει και όλα πήγαν κατά διαόλου. Μαζί με μάτια μου, θόλωσαν όλα. Ναυτία, ταχυπαλμία και ίλιγγος. Το μυαλό μου άρχισε να ουρλιάζει και τα πόδια μου έγιναν ασήκωτα. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που την άκουγα πάνω από τη μουσική στα αυτιά μου. Σταμάτησα στην άκρη ζαλισμένη, με είδαν οι εθελοντές διασώστες (τους ευχαριστώ πολύ) και με κράτησαν όρθια μέχρι να φτάσουμε στο παγκάκι στο ρεύμα καθόδου. Κάπου ανάμεσα στις χαμένες μου αισθήσεις και την πραγματικότητα, άνοιξα τα μάτια μου και με είδα με πιεσόμετρο, οξύμετρο και θερμόμετρο. Είχα ανεβάσει πίεση 15 (εγώ που έχω 9 στα καλύτερά μου).

Δευτερόλεπτα πριν χάσω τον κόσμο, είχα δει τον Γιώργο να κατεβαίνει σα σίφουνας και πρόλαβα να σκεφτώ ότι αν πέσω πρέπει να ξανασηκωθώ. Έτσι μου χει πει…

Εκεί στο παγκάκι, με τη βροχή να δυναμώνει, με ρώτησαν αν θα σταματήσω ή θα συνεχίσω. Μου συνέστησαν να περπατήσω προς τα πίσω. Έφερα στο μυαλό μου τα λόγια της Καρολίνας. «Μη σταματάς, πήγαινε πιο αργά, αλλά μην τα παρατάς» την άκουγα να λέει, όπως κάθε φορά που νιώθω ότι δε μπορώ να βγάλω μια προπόνηση. Σηκώθηκα μετά από περίπου ένα τέταρτο και άρχισα να περπατάω. Η βροχή δυνάμωνε και τα βήματα μου γίνονταν όλο και πιο γρήγορα. Με την καταιγίδα στο αποκορύφωμα έτρεχα με ρυθμό 5’/km. Τρανή απόδειξη ότι οργανικά ήμουν καλά. Ότι είχα αφήσει το άγχος να με καταπιεί, ότι φταίω αποκλειστικά εγώ και καμία συνθήκη από όλες τις παραπάνω που είχα μεγεθύνει στο μυαλό μου δεν ήταν η αιτία. Ναι, ήμουν πολύ στεναχωρημένη, πολύ απογοητευμένη και δεν περιμένω κανέναν που δεν τρέχει να το καταλάβει. Περίμενα ένα χρόνο για αυτή τη μέρα, και προφανώς όχι για να τα κάνω μαντάρα. «Δε χάλασε ο κόσμος» μου είπαν. Κι όμως, ο δικός μου χάλασε και ας μη το καταλάβει κανείς ποτέ. Δε χρωστάω να το εξηγήσω πουθενά. Το μόνο που χρωστάω είναι να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ να το σβήσω και να το γυρίσω. Δεν ξέρω ακόμη ακριβώς τον τρόπο, αλλά ξέρω την αγάπη που πήρα μετά από τους ανθρώπους που με αγαπούν κι αυτό είναι αρκετό για πρώτο βήμα.

Και για να τελειώνουμε… κατέβηκα τρέχοντας. Μπήκα στο Στάδιο, είδα τη Μαριαλένα να μου χαμογελάει. Έφτασα στην έξοδο. Μου έδωσαν στο χέρι το Μετάλλιο σε ένα νάιλον.. Και το κράτησα σφιχτά, αλλά δεν το φόρεσα ποτέ. «Δεν το αξίζεις», είπα στον εαυτό μου, με τα δάκρυα να με πνίγουν και τη ντροπή να με πλημμυρίζει. Το κράτησα διπλωμένο στην παλάμη μου και το έχωσα στην τσάντα μου αμέσως μόλις πήρα τα πράγματά μου. Δεν το φόρεσα ποτέ. Και δε θα το φορέσω. Δεν το κοίταξα όμως και ποτέ… Μέχρι σήμερα το πρωί… που με έκπληξη ανακάλυψα ότι δε μου έχουν δώσει το Μετάλλιο των 5km αλλά του Μαραθώνιου Δρόμου, προφανώς από λάθος…   
«Το Σύμπαν σου κάνει πλάκα Εβελίνα» σκέφτηκα. «Χαμογέλα και πάμε στα επόμενα». JJ Όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν στην ώρα τους. 

Εβελίνα Σαρρή.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH