training camp

Επιχείρηση “Αργολίδα”. Το χρονικό ενός προπονητικού camp.

13 ώρες και σαράντα λεπτά στο πετάλι, 410 χιλιόμετρα και 6000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Αυτά έγραψε το garmin μου στη διάρκεια του δεύτερου τριήμερου προπονητικού camp του myathlete στην περιοχή της Αργολίδας. Είναι όμως μόνο αριθμοί, καθώς δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα όργανο μέτρησης της συντροφικότητας και της δριμύτητας των ευχάριστων συναισθημάτων.

Φωτογραφίες: Νάσσος Τριανταφύλλου

Δεν είναι εύκολη η διοργάνωση ενός training camp. Τα logistics βρίσκονται στον αέρα από τη στιγμή που υφίσταται η παραδοχή της ερασιτεχνικής μας σχέσης με το άθλημα της ποδηλασίας. Ακόμα δεν ξέρω κατά πόσο, όλοι όσοι μαζευτήκαμε το πρωί της Παρασκευής στο Λυγουριό, το κάναμε για να βελτιωθούμε προπονητικά -πράγμα δεδομένο- ή για να ενδώσουμε στο βαθύτερο πάθος μας. Μάλλον ήταν ένα μείγμα των δύο και μέχρι την Κυριακή το είχαμε επιτύχει στον υπερθετικό βαθμό.

training camp
Κάθε ημέρα του camp ξεκινούσε με χαμόγελο και τελείωνε με…. πονάκια.

Το Λυγουριό, είναι μια κωμόπολη σχεδόν τριών χιλιάδων κατοίκων με βασικό χαρακτηριστικό, τη μικρή του απόσταση από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Αρκετοί είναι οι ηθοποιοί που το έχουν επιλέξει ως βάση τους, ενώ τους εαρινούς μήνες, όταν το θέατρο είναι ανοιχτό, σφύζει από ζωή.

Βέβαια, ακόμα και τώρα, αρχές Φλεβάρη, είδαμε λεωφορεία να σταθμεύουν στις ταβέρνες του χωριού με σκοπό να ταΐσουν πεινασμένους φιλότεχνους τουρίστες.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το Λυγουριό έχει “καλό” τουρισμό και με τον ίδιο τρόπο, έχει και καλή εξυπηρέτηση. Από την ταβέρνα μέχρι το ξενοδοχείο, μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι, όπως βέβαια και με τις επιλογές ποδηλατικών διαδρομών, στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια.

Το αρχικό σκαρίφημα των διαδρομών του τριημέρου, ήταν πρόταση του Νάσσου Αδριανού, ενώ είχαμε την πολυτέλεια της καθοδήγησης ενός μόνιμου κατοίκου του Λυγουριού, του Χρήστου Κοντογιαννόπουλου. Δεν γνώριζα τον Χρήστο προσωπικά, μα μετά από τόσα χιλιόμετρα, νιώθω πως έχω μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του. Αυτή άλλωστε είναι η ομορφιά του αθλήματος. Η δυνατότητα που μας δίνεται, να κουραστούμε μαζί, να αλλάξουμε δεκάδες παραστάσεις και να νιώσουμε την ανακούφιση του τελευταίου ξεκουμπώματος του πεταλιού, κάνει τη σχέση μεταξύ ποδηλατών ιδιαίτερα δυνατή. Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε.

training camp
Ως γέννημα θρέμμα Λυγουριώτης, ο Χρήστος Κοντογιαννόπουλος κέρδισε επιπλέον δέκα watts όταν χαιρέτησε την οπωροπώλη έξω από την Παλαιά Επίδαυρο με οικειότητα ανθρώπου της διπλανής πόρτας.

Σκοπός της πρώτης προπονητικής μας ημέρας, ήταν να δουλέψουμε με μικρές υψομετρικές διαφορές και ελαφριά ανοίγματα ρυθμού. Κινηθήκαμε νοτιοδυτικά, προς Ναύπλιο και Παράλιο Άστρος με τον πλάγιο άνεμο του Αργολικού Κόλπου να διανθίζει τις ευθείες μας. Κάνοντας έναν μικρό κύκλο, από Παράλιο Άστρος, προς Άστρος και Κάτω Βέρβενα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, για να φτάσουμε τελικά στο Λυγουριό νωρίτερα από ότι περιμέναμε όταν ξεκινήσαμε.

Αξιοσημείωτο της διαδρομής, το παράλιο τμήμα από το Κιβέρι προς το Άστρος, με την έντονα κυματοειδή μορφή του, τις νευρικές στροφές και τη μαγευτική θέα προς τη θάλασσα. Σε εκείνο το σημείο, κατά τη διάρκεια του Γύρου Ελλάδας του 2012, είχαν άσχημη πτώση οι αθλητές της Εθνικής, Νίκος Καλουδάκης και Γιώργος Νείλας, με τον πρώτο να αναγκάζεται σε εγκατάλειψη και τον δεύτερο σε αλλαγή κράνους.

Καλό φαγητό και κουβέντα δίπλα στο τζάκι του ξενοδοχείου Αθηνά, έσβησαν ιδανικά τη μέρα.

training camp
Πρωινές οδηγίες από την Αγγελική Σκούμπα.

Το πρωί του Σαββάτου σηματοδότησε την έναρξη της βαρύτερης προπόνησης του τριημέρου. Είχαμε σκοπό να διασχίσουμε περιφερειακά ολόκληρη την Αργολίδα, με κατεύθυνση από Παλαιά Επίδαυρο προς Καλλονή, Γαλατά, Ερμιόνη και Κρανίδι.

 

training camp
Για να ξεκινήσει η προπόνηση έπρεπε να φορτωθεί στο όχημα συνοδείας το απαραίτητο υλικό. Εστάλη από τον αθλητή της ομάδας μας, τον Γιάννη Γκρίτζα, ιδιοκτήτη του Ζαχαροπλαστείου Le Passage , μέσω του Κώστα Τζάνη, από το Μαρτίνο Φθιώτιδας!
training camp
…βέβαια δεν κρατηθήκαμε και πριν ξημερώσει Σάββατο κατακρεουργήσαμε το μέχρι επάνω γεμισμένο κουτί… το ΄ένα εκ των τεσσάρων.

Είχαμε διασχίσει ήδη σχεδόν ενενήντα χιλιόμετρα όταν φτάσαμε το ύψος της Θερμησίας. Κάπου εκεί, στα παράλια του Κόλπου της Ύδρας, πρέπει να βρίσκεται ο ορισμός της ποδηλατικής Μέκα. Ο δρόμος για ακόμη μια φορά φλέρταρε με τη θάλασσα και σαν από όνειρο, η άσφαλτος ήταν άριστης ποιότητας, με σωστή κλίση στις στροφές και γερό κράτημα. Προσθέτοντας εδώ την παντελή απουσία οχημάτων, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως ακόμα και ένας βέρος Ισπανός, θα γύριζε την πλάτη στη Μαγιόρκα του.

training camp
Στην προπόνηση του Σαββάτου έλαβε μέρος και ο πολύπειρος αθλητής υπεραποστάσεων, Γιώργος Βλάχος.
training camp
Στο δρόμο για Γαλατά.

 

training camp

training camp myathleteΑπό το Κρανίδι, πήραμε τον δρόμο για το Δίδυμο όρος, όπου θα κάναμε και ένα μικρό τεστ των δυνάμεών μας. Παρά τις δεκάδες ανηφόρες της διαδρομής, αυτή ήταν η μόνη παρατεταμένη ανάβαση, με συνολική απόσταση περίπου δώδεκα χιλιόμετρα, μέτρια κλίση και πλατύ δρόμο.

Μπορεί η ανάβαση να απαίτησε όλες μας τις δυνάμεις, η κατάβαση που ακολούθησε όμως, μας γέμισε ξανά ενέργεια για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής.

Όπως λέει και το ρητό «earn your descente». Κέρδισε την κατάβασή σου.

Η κατάβαση από την κορυφή προς το χωριό Πέλεη, έχει απόσταση πέντε χιλιομέτρων και αποτελεί ένα ακόμη ποδηλατικό αξιοθέατο της Αργολίδας. Η άσφαλτος, όπως και στην ανάβαση, είναι εξαιρετικής ποιότητας και το πλάτος του δρόμου επιτρέπει αρκετά ρίσκα. Αν τα φρένα ακούμπησαν το στεφάνι, θα ήταν μάλλον από τη στρέβλωση του τροχού!

Βέβαια, η επιστροφή δεν ήταν όλη μια διασκεδαστική κατάβαση. Η λέξη «μικτό» χαρακτηρίζει άριστα το τερέν της περιοχής και τη «λουστήκαμε» μέχρι την τελευταία πεταλιά.

training camp myathlete

training camp myathlete
Μπορεί οι ανηφόρες να μην είναι το φόρτε της, αλλά σίγουρα η Χριστιάννα Αθανασοπούλου ξέρει πως να κλείνει δυνατά μια 160άρα σε μικτό τερέν!

Η φλόγα του τζακιού, που μια μέρα νωρίτερα ήταν μόνο συντροφιά, σήμερα ήταν επιβλητικό βάλσαμο στα κουτσουρεμένα κορμιά μας. Το camp ήταν τριήμερο. Όσο και αν νιώθαμε πως έχουμε συλλέξει αρκετές εμπειρίες, χιλιόμετρα και κόπωση, είχαμε μια ακόμα γεμάτη μέρα μπροστά μας, και δύο χιλιάδες μέτρα υψομετρικής διαφοράς.

Ανασύνταξη στην κορυφή.

Αν εκείνη η Κυριακή ξημέρωνε στο σπίτι μας, είναι βέβαιο πως όλοι θα γυρίζαμε απλώς πλευρά στο μαξιλάρι, όμως τώρα είχαμε ο ένας τον άλλο και αυτός ήταν ο βασικός λόγος που βρεθήκαμε ξανά στη σέλα.

Δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε περισσότερα από εκατό χιλιόμετρα, εστιάζοντας την προσοχή μας στις αναβάσεις που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Όμως το σύμπαν συνωμότησε και μερικές λανθασμένες κινήσεις μας καταδίκασαν σε ακόμα μια “κατοστάρα plus” διαδρομή!

training camp myathlete
Ανάβαση Δίδυμου όρους.

Από το Λυγουριό, πήραμε τον δρόμο για Παλαιά Επίδαυρο, για να αλλάξουμε γνώμη και να επιστρέψουμε στο Λυγουριό. Έτσι, συλλέξαμε σχεδόν πεντακόσια μέτρα υψομετρικής διαφοράς από τα πρώτα είκοσι πέντε χιλιόμετρα. Ήμαστε εκεί για να προπονηθούμε, οπότε βάλαμε το κεφάλι κάτω και πήραμε το δρόμο για Ναύπλιο. Αυτόν που είχαμε πάρει και δυο μέρες νωρίτερα.

Από εκεί, συνεχίσαμε βόρεια προς Νέα Τίρυνθα, περνώντας μέσα από μυρωδάτους πορτοκαλεώνες και ξεχασμένους αγροτικούς δρόμους για να βγούμε στο χωριό Παναρίτη.

training camp myathlete
Σταύρος Κανελλόπουλος.
training camp myathlete
Κώστας Τζάνης και Χρήστος Κοντογιαννόπουλος μοιράζονται το φορτίο του δρόμου.

Λίγο αργότερα, ξεκίνησε η ανάβαση προς Αραχναίο. Το γκρουπ θρυμματίστηκε καθώς τα πόδια δεν ήταν πλέον ικανά να ακολουθήσουν ρυθμό τρίτου. Όσο ανέβαινε ο δρόμος, τόσο η άσφαλτος μπλεκόταν σαν κουλουριασμένο φίδι, με αποτέλεσμα άλλος να ανηφορίζει ανατολικά, άλλος δυτικά και άλλος βόρεια. Η μέρα για πρώτη φορά στη διάρκεια του camp, δεν ήταν ηλιόλουστη, με τα σύννεφα να δίνουν απόκοσμη όψη σε αυτή την απόμερη ανάβαση.

training camp myathleteΈως το Αραχναίο, είχαμε γράψει εβδομήντα χιλιόμετρα και θα έπρεπε να συνεχίσουμε να υπομένουμε τα τερτίπια του βουνού μέχρι το Αγγελόκαστρο, όπου από τα 750 μέτρα θα πέφταμε στα εκατό, στο ύψος της Δήμαινας, για να τσουλήσουμε ήρεμα προς το Λυγουριό για τελευταία φορά.

training campΒγαίνοντας από το Αγγελόκαστρο, ο Χρήστος ως ντόπιος, μας ενημέρωσε να πηγαίνουμε αργά και να προσέχουμε στην κατάβαση, διότι, όπως είπε, είναι απότομη και επικίνδυνη. Δυο φουρκέτες άντεξαν τα λόγια του. Στη συνέχεια όρμηξε μαζί με όλους μας, υποκύπτοντας στην ηδονή της αδρεναλίνης.

Σώοι και αβλαβείς, συγκεντρωθήκαμε λίγο πριν τη Δήμαινα για να κλείσουμε τη μέρα ήρεμα. Είχαμε γράψει τελικά 120 χλμ και περισσότερα από 2000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Είχαμε αντέξει όλοι μαζί, περισσότερο από όσο θα άντεχε ο κάθε ένας ξεχωριστά.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH