Είναι αθλητισμός ηλίθιε.

Παραφράζοντας τον τίτλου του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου, μπορώ μετά λύπης να προβώ στα παρακάτω συμπεράσματα.

Καθώς ο Οκτώβρης μας αφήνει, με τα σημαιάκια ακόμη στο μπαλκόνι και την εθνική υπερηφάνεια σε περίσσεια (θα εξουδετερωθεί σε δεκαεπτά ακριβώς ημέρες με το κάψιμο μερικών οχημάτων στην Ανδρέα Μεταξά και τα πέριξ της πλατείας), η ελληνική ποδηλασία φτάνει σε μέγιστα ύψη και ταυτόχρονα καταβαραθρώνεται στα πιο μεγάλα βάθη, για να εναρμονιστεί και αυτή με την πλειονότητα των ελληνικών αθλημάτων.

Φωτογραφία εξωφύλλου: Νάσος Τριανταφύλλου/The Riding Project

Στις 22 Οκτωβρίου έκλεισε οριστικά η περίοδος συγκομιδής βαθμών για τις χώρες που διεκδικούσαν θέση στο αγώνισμα δρόμου της επερχόμενης Ολυμπιάδας. Η Ελλάδα κατετάγη 36η μεταξύ των πενήντα χωρών που πήραν το δικαίωμα να στείλουν από έναν έως έξι αθλητές, ανάλογα με τη θέση τους στην προαναφερθείσα βαθμολογία. Αυτή η θέση της δίνει το δικαίωμα να στείλει έναν μόλις αθλητή στο Τόκιο, και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.

Σαν χώρα, ελπίζουμε είτε σε έναν τερματισμό εντός του χρονικού ορίου του αγώνα, είτε σε μια επίθεση που θα τραβήξει για μερικές ώρες τα φώτα της δημοσιότητας, μέχρι τα μεγάλα ονόματα της διεθνούς ποδηλατικής σκηνής αποφασίσουν να αναλάβουν δράση. Κατά συνέπεια, όποιος Έλληνας αθλητής και αν βρεθεί στο Τόκιο, θα αποκομίσει απλώς μια δυνατή εμπειρία και μια τιμητική προσθήκη στο παλμαρέ του. Μεγάλο πράγμα από μόνο του αν είσαι αθλητής, μικροσκοπικό αν είσαι ο μέσος Έλληνας προπονητής του καναπέ.

Εδώ και μήνες είχαν εμφανιστεί οι πρώτες εντάσεις για αυτή τη μία και μοναδική θέση, οι οποίες φάνηκε να κορυφώνονται τις τελευταίες μέρες λόγω ελαφρώς ατυχών δημοσιευμάτων που δεν ψεύδονται, απλώς μπορούν να παραφραστούν από όσους έχουν όρεξη να μπουν σε αντιπαραθέσεις, κυρίως διαδικτυακές. Ήμουν και εγώ μέλος αυτής της εθνικής ομάδας που με σωστό προγραμματισμό και αξεπέραστη συνοχή σιγούρεψε από νωρίς την παρουσία της στο Τόκιο. Ίσως, με λίγο μεγαλύτερη πίστη από την αρχή, να μπορούσε να έχει πάρει και μια δεύτερη θέση για τον αγώνα αντοχής. Γεγονός που θα αποτελούσε μοναδικό επίτευγμα για τη χώρα μας.

Μέσα από μια ατυχή ανάρτηση του Στέλιου Φαραντάκη, για την οποία λίγες ώρες αργότερα ζήτησε δημόσια συγγνώμη, φάνηκαν οι ρωγμές σε μια από τις καλύτερες εθνικές ομάδες ποδηλασίας δρόμου των τελευταίων ετών (για εμένα της καλύτερης με διαφορά). Εμφανίστηκαν αμέσως διαφορετικά στρατόπεδα. Φάνηκε πως η ελληνική ποδηλασία δεν βαδίζει με κοινό βήμα για την ανάδειξη του αθλήματος και πως ελλοχεύουν οι σχολιαστές παντός τύπου που θα βρουν την ευκαιρία να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους μπροστά στο πληκτρολόγιο. Θα ήταν προτιμότερο να μην έχει σχολιάσει κανείς στην προαναφερθείσα ανάρτηση, ώστε το θέμα να λυθεί χωρίς την παρουσία καλοθελητών “μαρτύρων”.

Τα ίδια φυσικά δεν λείπουν και από τον χώρο του τριάθλου, όπου μια τόσο μικρή κοινότητα βρίσκεται διχασμένη μεταξύ δύο ομοσπονδιών για χάριν του (κέρδους;;). Κέρδος για ένα άθλημα είναι η σύμπραξη διοργανωτών και οργανισμών ώστε να πάει μπροστά ο αθλητισμός, να προσελκύσει νέο κόσμο και να κάνει νέες εγγραφές. Να φτιάξει ακαδημίες, εθνικές ομάδες και νέους πρωταθλητές. Σαν νεοεισερχόμενος σε αυτό το τόσο ιδιαίτερο άθλημα, δεν θα μπω ποτέ στο δίλημμα να επιλέξω διοργάνωση. Θα συμμετάσχω σε όσες μπορώ μεταξύ φίλων και συναθλητών, αρκεί να σέβονται την προσπάθειά μου.

Σε ένα πληκτρολόγιο ήταν και όλοι αυτοί που κατέκριναν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο το 2017 για την απουσία του από την εθνική ομάδα μπάσκετ. Για αυτούς που διατείνονταν ότι δεν είναι Έλληνας, δεν θα ξοδέψω ούτε λέξη. Όλοι αυτοί δεν είχαν μάτια για τον αθλητισμό, είχαν μόνο για την ίντριγκα και τη διαδικτυακή αντιπαράθεση.

Ακόμη, θυμάμαι πριν μερικά χρόνια τον Κώστα Γκελαούζο τον κορυφαίο, αυτή τη στιγμή, δρομέα μεγάλων αποστάσεων της χώρας, να εκφράζει τη δυσαρέσκειά του μέσω του προσωπικού του προφίλ στο facebook για έναν θεατή που αποφάσισε να τον εμψυχώσει κατά τη διάρκεια του ημιμαραθωνίου της Αθήνας μειώνοντας τους αντιπάλους του. Αυτός ο θεατής προφανώς δεν είχε καταλάβει ποια είναι η ουσία του να βρίσκεται στην άκρη του δρόμου για να εμψυχώσεις τους αθλητές. Έπρεπε κάποιος να του πει “είναι αθλητισμός ηλίθιε” και φρόντισε να το κάνει με τον καλύτερο τρόπο ο ίδιος ο Κώστας Γκελαούζος.

Πρέπει σαν αθλητές να θυμόμαστε πως πάντα θα βρεθεί κάποιος καλύτερος από εμάς, σαν οπαδοί πως πάντα πρέπει να εμψυχώνουμε όλους τους αγωνιζόμενους και σαν φίλαθλοι πως αγαπούμε το εκάστοτε άθλημα και τον αθλητισμό.

Μην επιλέγετε στρατόπεδα, έχουμε ήδη αρκετά.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH