Δυσάρεστες εμπειρίες, μα μεγάλα μαθήματα.

Όταν βρίσκομαι σε άσχημη κατάσταση, συνηθίζω να λέω “κάποτε θα τα θυμόμαστε και θα γελάμε”. Έτσι παίρνω δύναμη να συνεχίσω να κολυμπάω στον πάτο του βαρελιού για να μην πνιγώ.

Το 2011 δεν γνώριζα αυτή τη φράση, όμως ευτυχώς σήμερα γελάω με τις περιπέτειες του παρελθόντος. Όσο οδυνηρές και αν ήταν όταν τις βίωνα.

Όπως ανέφερα στο προηγούμενο κείμενο, μια σειρά τραυματισμών και λανθασμένων αποφάσεων το 2009 και το 2010, με οδήγησε στην απόφαση να εγκαταλείψω το άθλημα υποσιτισμένος και κατάκοπος. Τρεις μήνες άντεξα μακριά του όμως -γι’ αυτό γελάω πλέον όταν αθλητές μου λένε ότι σκέφτονται να τα παρατήσουν και να κάνουν κάτι άλλο. Δεν τους φταίει το άθλημα και ο κόσμος του, παρά μόνο το ίδιο τους το κεφάλι. Τον Σεπτέμβριο επέστρεψα δειλά δειλά στον χώρο και ως μέλος μιας εκ των τριών Continental (ημι-επαγγελματικών) ομάδων της χώρας, έθεσα μεγάλα σχέδια για το μέλλον.

Εμπιστεύτηκα μερικούς ανθρώπους, κλείνοντας την πόρτα σε άλλες, δελεαστικές προτάσεις και ήλπιζα στο καλύτερο.

Στη διάρκεια της χειμερινής προετοιμασίας για το 2011, έγραφα κατά μέσο όρο 2000+ χιλιόμετρα ανά μήνα. Έκανα προπόνηση με τις μεθόδους της παλιάς σχολής που σε ήθελαν στη σέλα όλη μέρα αλλά με μικρή ένταση.

Ξεκίνησα τη σεζόν μου με τον δεκαήμερο Γύρο Μαρόκου, όπου τερμάτισα στη 16η θέση της γενικής κατάταξης μετά από σχεδόν 1500 χιλιόμετρα αγώνα. Όταν γύρισα στην Ελλάδα ήμουν κατάκοπος. Δύο εβδομάδες αργότερα θα διεξαγόταν ο Γύρος Ελλάδας και έπρεπε να είμαι έτοιμος. Σε αυτές τις δέκα προπονήσεις που μεσολάβησαν όμως, συνέχισα να κάνω μεγάλες αποστάσεις με την ένταση να μένει χαμηλά. Ήμουν αποφασισμένος να βελτιωθώ και έκανα κατά γράμμα όσα μου έβαζε ο προπονητής μου.

Ο Γύρος ξεκίνησε και έμεινα πίσω από την πρώτη ανάβαση. Ήταν ένα αγωνιστικό πενθήμερο από το οποίο άντλησα μεγάλα μαθήματα, αλλά και μεγάλες λύπες. Απογοήτευα τον προπονητή μου με τις επιδόσεις μου. Σήμερα, που τις βλέπω από μακριά, καταλαβαίνω πως δεν ήταν δα και τόσο τραγικές. Ήταν ένας δύσκολος αγώνας που με βρήκε κατάκοπο, όμως τότε δεν ήξερα τι μου φταίει. Δεν ήξερε ούτε εκείνος. Ήταν “εμπειρικός”

Άρχισε να δημιουργείται ένα χάσμα μεταξύ μας, καθ’ ότι δεν ήμουν το ταλέντο που περίμενε. Προσπαθούσα, μα δεν τα κατάφερνα. Μάλιστα, σε έναν αγώνα της επαρχίας, μετά το ετάπ της πρώτης ημέρας, στο οποίο μόνο ένας ξένος συναθλητής μας είχε αποδώσει τα αναμενόμενα, τον θυμάμαι να λέει αυτολεξεί: “κύριοι, είσαστε μηδέν. Αν δεν ήταν ο **** εδώ θα ήμασταν ένα μηδενικό.”

Αυτά τα λόγια χαράχτηκαν μέσα μου. 21 ετών τότε, άφηνα τη σχολή μου για αυτό το άθλημα και κατέληγα να είμαι μηδέν. Τι ήμουν τότε;

Τον Σεπτέμβριο ήρθαν μερικά καλύτερα αποτελέσματα. Βρέθηκα κοντά στο βάθρο ενός διεθνή πολυήμερου αγώνα στην Τουρκία, αλλά πλέον ήμουν το «μαύρο πρόβατο». Όσο για τον ξένο συναθλητή μας που έφερνε τα “καλά” αποτελέσματα, έκτιε ποινή για το δείγμα που έδωσε σε έλεγχο ντόπινγκ μερικούς μήνες νωρίτερα. Τι ειρωνεία; Είχα αλλάξει προπονητή, είχα πει τη γνώμη μου στη διοίκηση και είχα αρχίσει να πατάω στα πόδια μου. Το αποτέλεσμα ήταν να έχω το καλύτερο πλασάρισμα της ομάδας στη γενική του Tour of Marmara και να χρίζω βοήθειας για κάτι ακόμα καλύτερο στο τελευταίο ετάπ. Βοήθεια η οποία δεν ήρθε ποτέ, διότι ποτέ δεν ζητήθηκε από τον “μάνατζερ”.

Αναμονή πριν την εκκίνηση του ετάπ στον Γύρο Μαρμαρά, παρέα με τους Ι. Μαριόλα και Γ. Σταματόπουλο.

Κατά τη χειμερινή προετοιμασία για τη σεζόν 2012 έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό, ενώ άρχισα να παρακολουθώ εντατικά και τη σχολή μου. Πλέον ο προπονητής μου δεν ήταν εμπειρικός. Ήταν απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με γνώση και εμπειρία. Παρ΄ όλα αυτά, από ενθουσιασμό έκανα πάντα κάτι παραπάνω από όσα έγραφε το πρόγραμμά μου και από υπερβάλλοντα ζήλο κέρδισα μια εξοντωτική τενοντίτιδα στο γόνατο του ήδη διαλυμένου δεξιού μου ποδιού. Ο παλιός τραυματισμός είχε αφήσει τα σημάδια του. Μου πήρε περισσότερο από ένα μήνα να συνέλθω και έμαθα με τον δύσκολο τρόπο πως καλύτερα να είσαι λίγο λιγότερο προπονημένος, παρά λίγο περισσότερο. Συμβουλή προς κάθε ενθουσιώδη αθλητή.

Το πρόβλημα ήταν μεγάλο, όμως κατάφερα να είμαι έτοιμος για τον επερχόμενο Γύρο Ελλάδας, όπου αυτή τη φορά θα συμμετείχα με την εθνική ομάδα. Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, η διαφορά ήταν χαοτική. Τερμάτισα με το καλύτερο πλασάρισμα στη γενική κατάταξη για την ομάδα, ήμουν τρίτος στην κατάταξη Νέων-Ανδρών και το βασικότερο, ανηφόριζα όπως ποτέ άλλοτε.

Άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν έχω τα πόδια για να κάνω κάτι εξωπραγματικό στο άθλημα, αλλά όσο το διασκεδάζω μπορώ να έχω καλά αποτελέσματα.

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα δρόμου 2013, Τρίκαλα. Τερματισμός για την όγδοη και ένατη θέση. Φωτογραφία: Νάσσος Τριανταφύλλου.

Είχα απαλλαγεί από τον ζυγό μιας κακοδιαχείρισης της ομάδας μου, που με έσφιξε σαν θηλιά όταν ακόμη ήμουν ψυχολογικά ευάλωτος από τραυματισμούς και υπέρμετρες προσδοκίες. Ήταν θαύμα που δεν άφησα το άθλημα τότε.

Η οικογένειά μου ήταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, στήριζε όμως ακόμη την προσπάθειά μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που χρειάστηκα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να ταξιδέψω αεροπορικώς -την τελευταία στιγμή- στην Ολλανδία, ώστε να συμμετάσχω σε δύο δυνατούς αγώνες δρόμου. Δεν μπορούσα να ταξιδέψω οδικώς με την υπόλοιπη ομάδα –λες και είναι λογικό να ταξιδεύει οδικώς αθλητής 2800 χιλιόμετρα για να τρέξει σε αγώνα– διότι έπρεπε να παρακολουθήσω κάποιο εργαστήριο της σχολής. Όμως χωρίς εμένα η ομάδα δεν συμπλήρωνε τον απαραίτητο αριθμό αθλητών για να λάβει μέρος και σύμφωνα με τη “διοίκηση”, αν δεν παίρναμε μέρος σε αυτό τον αγώνα, δεν θα παίρναμε πρόσκληση για τον επόμενο του ίδιου διοργανωτή.

Με βαριά καρδιά για το οικονομικό κόστος του ταξιδιού, έφτασα στην Ολλανδία και έλαβα μέρος με την ομάδα στους δύο αγώνες που “δεν έπρεπε να χάσουμε”. Ήταν Φλεβάρης. Όπως το περίμενα, το κρύο μας περόνιαζε. Όπως επίσης το περίμενα, δεν τερμάτισε κανείς μας. Όλο αυτό το ταξίδι ήταν ανώφελο, διότι κανείς μας δεν ήταν έτοιμος Φλεβάρη μήνα να σταθεί σε ολλανδικό γκρουπ και δη, σε αγώνα που έχει τη φήμη ενός μικρού Paris-Roubaix. Επέστρεψα και εγώ οδικώς στην Αθήνα, παίρνοντας μια αξέχαστη –προς αποφυγή– εμπειρία. Δεδομένου ότι οι αγώνες είχαν πάει κατά διαόλου και οι προπονήσεις είχα χαθεί λόγω του μεγάλου ταξιδιού, όλο το πλάνο είχε πάει άπατο. Και το καλύτερο; Η “διοίκηση” αποφάσισε πως δεν είμαστε έτοιμοι για τον επόμενο ολλανδικό αγώνα και ακύρωσε τη συμμετοχή για την οποία με είχε αναγκάσει να ταξιδέψω. Όλη η ταλαιπωρία και η αφαίμαξη στο πορτοφόλι της οικογένειάς μου ήταν για το τίποτα.

Τέτοιου είδους αρνητικά ερεθίσματα με έβγαλαν σταδιακά από τη διαδικασία του πρωταθλητισμού. Είχα αρχίσει να αρθρογραφώ σε ένα εξαιρετικό ποδηλατικό περιοδικό -κάποιοι ίσως θυμούνται ακόμα το Cycle Ride- και έκανα αποστολές για κάλυψη παρουσιάσεων και εκθέσεων. Το 2012 ήταν η τελευταία χρονιά που έκανα συγκροτημένη χειμερινή προετοιμασία. Ό,τι αποτέλεσμα πέτυχα αργότερα, όπως κάποια βάθρα σε αγώνες δρόμου, πανελλήνια πρωταθλήματα πίστας και mtb, ήρθαν με αποσπασματική προπόνηση και αφοσίωση μερικών εβδομάδων.

Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 2016, Σκάλα Λακωνίας. Κάνοντας επίθεση στα πρώτα χιλιόμετρα της κούρσας, βρέθηκα στο 100ο χιλιόμετρο ανάμεσα στα καλύτερα πετάλια της χώρας. Λίγο αργότερα ένα σκασμένο ελαστικό με έβγαλε από την εξίσωση διότι δεν είχα τα πόδια να επανέλθω. Καλή στρατηγική, κακά πόδια. 

Εκ των υστέρων, βλέπω πως αυτά τα αποτελέσματα, από το 2013 έως το 2018, ήταν περισσότερο αποτέλεσμα εμπειρίας από όλα τα λάθη του παρελθόντος, παρά δύναμης. Είχα πάθει και είχα μάθει, αλλά πλέον ήταν αργά για να προπονηθώ όπως παλιά. Έπρεπε να δουλέψω… και να κάνω μερικά λάθη ακόμη.

Γι’ αυτό, τα νέα παιδιά που μπαίνουν στο άθλημα, πρέπει πέρα από ταλέντο να έχουν και την τύχη να βρεθούν δίπλα στους κατάλληλους ανθρώπους. Αυτοί ίσως καταφέρουν να τους μεταλαμπαδεύσουν λίγη γνώση από τις δικές τους εμπειρίες και να τα γλιτώσουν από δυσάρεστες στιγμές. Αποκλείεται να μην υποπέσουν σε κάποια λάθη σαν νέα παιδιά, όμως όσο λιγότερα τα λάθη τόσο περισσότερες οι πιθανότητες για κάτι μεγαλύτερο από μια πανελλήνια διάκριση. Όπως έχω ξαναπεί, παρά τη γενική κακή κατάσταση του ελληνικού αθλητισμού, έχουμε τέσσερις επαγγελματίες αθλητές. Η πόρτα για μια διεθνή καριέρα έχει ξεκλειδωθεί . Είναι στο χέρι του καθενός να την ανοίξει και να περπατήσει το δρόμο που κρύβει πίσω της.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH