Αθανασία Τσουμελέκα

Διάσημοι – Άσημοι – Μαχητές και αθλητές!

Το ακούω από όλους! Για μαχητές και διάσημους…

Ποιος είναι άσημος δηλαδή; Και πως ορίζεται ο διάσημος; Δεν είμαστε όλοι διάσημοι, δηλαδή, ο καθένας στη δίκη του κοινωνία τη μικρή η την μεγάλη;

Και ποιος είναι μαχητής; Ή μάλλον ποιος δεν είναι «μαχητής»; Ποιος μπορεί να επιβιώσει χωρίς μάχες; Σε ποιον προσφέρθηκαν όλα έτοιμα; Και ποιος έχει τα πάντα και δεν θέλει τίποτα παραπάνω; Είτε αυτό είναι υλικό , είτε αυτό είναι συναίσθημα , είτε είναι η υγεία του, είτε….. είτε …. είτε…

Είμαστε όλοι απαιτητικοί, επομένως και μαχητές.

Όλοι λοιπόν είμαστε και είναι διάσημοι και μαχητές. Στο εν λόγω παιχνίδι, μάλιστα, οι «διάσημοι» αν δεν ήταν μαχητές… έγιναν, ενώ αντίστροφα εκείνοι που δεν ήταν διάσημοι… έγιναν! Και αυτό αποτελεί την (όποια) επιτυχία της εκπομπής και των ανθρώπων που δουλεύουν και δούλεψαν για αυτό!

Συγχαρητήρια…

Γιατί λοιπόν τα γράφω αυτά;

Μου ήρθαν στο μυαλό σε σχέση με το προηγούμενο επιτυχημένο τηλεπαιχνίδι, του big brother, που σαφώς δεν είχε σχέση με το τωρινό, αλλά είχε στοιχεία συμβίωσης (και επιβίωσης) με «ξένους» ανθρώπους, αλλά και στιγμές μοναξιάς, καθώς και απομόνωσης από όλους και όλα. Ζούνε και οι δυο ομάδες στο μικρόκοσμο τους.

Έτσι ζούσαμε ακριβώς και εμείς στις προετοιμασίες μας για τους μεγάλους αγώνες. Και λέγαμε: αν βρισκόταν εδώ η κάμερα του big brother, θα είχαν τρελαθεί τα μηχανάκια της agb με αυτά που θα κατέγραφαν.

Καρπενήσι 2003

Σπίτι 4 δωματίων, κοινό σαλόνι, 2 μπάνια, κοινή κουζίνα.

Γύρω στους δέκα πρωταθλητές (έντονες προσωπικότητες, όπως αντιλαμβάνεστε, για να είναι όλοι τους πρωταθλητές, και δη, ατομικού αγωνίσματος). Συμβιώνοντας για 3 μήνες: σπίτι – σούπερ μάρκετ – γήπεδο. Οι τρεις μοναδικοί εξωτερικοί χώροι που κινούμασταν. Ψωνίζαμε, μαγειρεύαμε, ζυμώναμε ψωμί, καθαρίζαμε , πλέναμε τα ρούχα . Όλα μόνοι μας. Το πως δεν σκοτωθήκαμε μεταξύ μας είχε να κάνει με το καλό κάρμα ήθους από όλους μας, τον εξαιρετικό συντονιστή μας, τον προπονητή μας, που παρόλο το νεαρό της ηλικίας του (Νίκος Δημητριαδης), είχε οργανωτικές αρετές και υπομονή και βέβαια αυτός καθεαυτός ο στόχος του καθενός από εμάς! Που για κάποιους ήταν κοινός!! Και αυτό προκαλούσε και έναν εσωτερικό συναγωνισμό! Αν και βέβαια ο ανταγωνισμός προέκυπτε μερικές φορές, ακόμα και με το ποσό χρόνο ασχολείται ο coach με τον καθέναν. Κανείς, όμως, δε μίλαγε.

Οι αρμοδιότητες και οι καθημερινές δουλειές ήταν καθορισμένες: ποιος πλένει πιάτα, ποια μαγειρεύει , ποιος … ποιος… ποιος.

Κι όταν κάποιος ήταν κουρασμένος; Κι όταν κάποιος ήταν απογοητευμένος από ένα τραυματισμό ή μια κακή προπόνηση; Και όταν το φαγητό δεν τρωγόταν ή όταν τα ρούχα μύρισαν στο πλυντήριο και δεν βγήκαν; Και όταν η μουσική που έπαιζε δεν σου άρεσε ή ήταν δυνατά για σένα; Κι όταν δεν ήθελες να σου μιλάει κανείς αλλά έπρεπε να απαντήσεις γιατί θα «σε πέταγε» η ομάδα έξω; Και τα φλερτ; Και η αγάπη; Οι ζήλιες; Το κρεβάτι που δε στρώθηκε; Τα ρούχα που παράτησες πάνω στον καναπέ; Τα παπούτσια που ήταν όλο λάσπες;

– Ρε συ, δε μπορούσες να απλώσεις και τα δικά μου; Εγώ πόσες φορές το έκανα;

– Στα άφησα μέσα στη λεκάνη ξεχωρίζοντας τα δικά μου ποτέ;

Ωφ! Τα θυμάμαι και τα ξαναζώ! Γελάω τώρα πια, αλλά θυμάμαι πως γέλαγα και τότε αλλά με πείραζαν. Βλέπεις, κάποιοι είναι πιο πρόθυμοι, κάποιοι πιο νοικοκύρηδες, άλλοι το αντίθετο.

Ουφ! Και πάλι !!

Πως αντιμετωπίζονται αυτά όταν όλη σου την ημέρα είσαι – σώμα και ψυχή – κουρασμένος;

Με χαμόγελο; Με ψιθύρους σε όποιον βρεις στο σαλόνι εύκαιρο; Με το να το πεις στον coach; Και ποσά να άντεχε και εκείνος; Ήταν ήδη υπεύθυνος για την εθνική ομάδα και την απόδοση των αθλητών, συναισθηματικά και πρακτικά, καθώς και για τη λειτουργία του σπιτιού. Και δεν είχε να κάνει με παιδάκια ανήλικα, που έχεις μεν την ευθύνη του ανηλίκου, αλλά δίνεις εντολές και απαγορεύσεις, είχε να κάνει με φτασμένους αθλητές, με άποψη και βέβαια την πρέπουσα ηλικία που δε σου αφήνει περιθώρια.

Εγώ κι ένα ακόμα αγόρι ήμασταν τότε τα μικρά της παρέας. Και το αισθανόμασταν, άλλες φορές ωραίο κι άλλες όχι και τόσο στα 21 τότε. Αλλά καμία σχέση δεν έχει η ηλικία με τη συμπεριφορά. Είχαμε και οι δυο περάσει δύσκολα χρόνια που μας είχαν «μεγαλώσει» απότομα. Βγήκαμε αλώβητοι και δυνατοί από το σχολείο αυτό!

Σχολείο !!!

Τρέξαμε γρήγορα, σταθήκαμε δυνατοί στις δύσκολες συνθήκες των ταξιδιών πριν τους αγώνες, σταθήκαμε δυνατοί απέναντι στα μάτια των αντιπάλων που πετούν φλόγες πριν από την εκκίνηση.

Εθνική ομάδα 2004
Οι μαχητές των χιλιομέτρων της εθνικής μας ομάδας …
2004 Secunda, South Africa

Το επαναλάβαμε στα Δολιανά. Αυτή τη φορά ζούσαμε σε αίθουσες του μουσικού σχολείου. Το επαναλάβαμε στη Νότιο Αφρική πριν τους Ολυμπιακούς του 2004 σε σπιτάκια με καλαμιές. Με απομόνωση ακόμα μεγαλύτερη μιας και το internet δεν υπήρχε ακόμα! Ούτε social media ούτε καν email. Στις τηλεκάρτες οι μονάδες βροχή μέχρι που έλεγες, ΟΚ, άσ’ το θα τα πούμε με το καλό στην επιστροφή!

Η ζωή εκεί… 🙂

Ένα άρθρο (ή βιβλίο) από μόνο του!!!

Πάντως έτσι και για να το συνδέσω με την αρχή και την αφορμή για να γραφτεί ετούτο άρθρο: δείτε το Νίκο πριν και μετά!! Και εμένα ξυρισμένη με την ψιλή και δέκα (10) κιλά ελαφρύτερη από σήμερα.

Δε βάζω άλλων φωτογραφίες για προστασία… προσωπικών δεδομένων.

Να περνάτε καλά να νιώθετε μαχητές και διάσημοι σε ό, τι και να κάνετε.

Love you!

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH