Κυνηγώντας τη μικρή γοργόνα (ποδήλατα και μπύρες).

Εντάξει τώρα. Κάθε Μαραθώνιο που κάνεις θα γράφεις κιόλας; Θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο. Ωραία λοιπόν, ας βρω κάποια καλή δικαιολογία μήπως και πείσω. Πρώτος αγώνας εκτός συνόρων. Οπότε μπορεί να το πάρει κανείς σαν ταξιδιωτική εμπειρία και κριτική, καλή ώρα όπως αυτές που γράφουν στο Trip Advisor για ξενοδοχεία και εστιατόρια. Να ωραία ιδέα για ιστοχώρο -websiteπου λένε και στο χωριό. Κριτικές και βαθμολογίες μαραθωνίων από αυτούς που τους τρέχουν, να ψυλλιάζεται αυτός που πάει πρώτη φορά. (μήπως υπάρχει ήδη άραγε κάτι τέτοιο;)

Ταξίδεψα στην Κοπεγχάγη για να τρέξω έναν πολλά υποσχόμενο μαραθώνιο για καλύτερη ατομική επίδοση. Επίπεδη διαδρομή, σε χώρα που δεν λιώνεις σαν το παγωτό χωνάκι από τη ζέστη (ναι καλά!). Ήρθε μαζί και η γυναίκα μου σε μια προσπάθεια να πειστεί για την αναγκαιότητα της δικής μου τρέλας. Το εξωτερικό όμως έχει πολλά απρόβλεπτα και αυτά ξεκινούν πριν καν κάνεις το ταξίδι. Προσωπικά για παράδειγμα, είχα τη φαεινή ιδέα να κλείσω ένα ωραιότατο δωμάτιο σε ξενοδοχείο, στον πέμπτο όροφο χωρίς ασανσέρ. Αυτό συνδυάζεται υπέροχα, τόσο πριν όσο και μετά, με έναν μαραθώνιο. Παίρνω όρκο ότι δεν το πρόσεξα όταν το έκλεισα πάντως.

Στη συνέχεια. Τι συνιστάται πριν τον αγώνα; Ξεκούραση. Έκανα λοιπόν είκοσι ξεκούραστα χιλιόμετρα την προηγούμενη. Λίγο, να πάμε στην έκθεση, λίγο να συναντήσουμε μια φίλη που ζει εδώ, λίγο που αμέλησα να βγάλω εισιτήρια συγκοινωνίας (και δεν μπορείς να βγάλεις στο λεωφορείο επί τόπου). Ο ποδαρόδρομος συνέχισε να με κατατρέχει και την ημέρα του αγώνα. Περιμένοντας πρωί πρωί το λεωφορείο, που για πολλή ώρα ερχόταν σε επτά λεπτά στον πίνακα ανακοινώσεων, πληροφορήθηκα από μία ευγενέστατη γυναίκα (όλοι οι Δανοί είναι ευγενέστατοι και φιλικότατοι) ότι έπρεπε να περπατήσω μέχρι το τρένο. Είχαν λόγω του επικείμενου αγώνα, κόψει τελείως τις λεωφορειακές συγκοινωνίες. Μετά έπρεπε να περπατήσω από τον σταθμό προορισμού μέχρι την αφετηρία του αγώνα. Βάλαμε άλλα τρία τέσσερα χιλιομετράκια στο τσουβάλι (που είσαι Αθήνα με την οργάνωση σου στον Αυθεντικό;) Δεν πειράζει όμως. Έχω τόση θετική ενέργεια μαζέψει από την coach(myjiminy) και τους φίλους μου, τα παιδιά του myathete(τους συντρέχτες μου) με τις τόσες ζεστές ευχές από την προηγουμένη που τα πόδια παραμένουν ελαφρά και ανυπόμονα.

Το μοτίβο στην αφετηρία είναι το ίδιο σε όλους τους μαραθωνίους. Το ανήσυχο πλήθος που αδημονεί. Ήχος αφέτη και φύγαμε. Ο αγώνας είναι μέσα στην πόλη, κυκλικός, χωρίς τις ανηφοροκατηφόρες του Αυθεντικού που τσακίζουν κορμιά. Θα προσφερόταν αν δεν είχε μερικές αρνητικές παραμέτρους. Ίσως επειδή ήταν επετειακός (ο 40ος) είχε τόσο κόσμο που έτρεχες σε μποτιλιάρισμα. Κάθε τόσο, εκεί που η διαδρομή στένευε σε σημεία (σε πάρα πολλά σημεία) ο κόσμος ήταν αναγκασμένος να κόβει και να περπατάει για να χωρέσει. Έβλεπες κάθε τόσο χέρια σηκωμένα ψηλά. Αυτό υποκαθιστά τα φώτα των φρένων – κύριοι περπατώ μην πέσετε επάνω μου. Το άλλο ήταν κάτι που τείνω να πιστέψω ότι το κουβαλάω μαζί όποτε πάω σε Βορειοευρωπαϊκή χώρα (δεν το λέω εγώ – μου το είπαν). Ο ήλιος ο ανελέητος. Τι συννεφιές και δροσιά έδιναν όλες οι προγνώσεις; Ένας ήλιος λαμπρός και επίμονος αποφάσισε να τα ζεστάνει τα παιδιά τώρα που τρέχουν και που έχουν μουλιάσει όλο το χειμώνα και σκεβρώσει από την υγρασία. Προσωπικά το άντεχα. Αυτοί οι κακόμοιροι, πολλοί με τα αθλητικά κολάν τους άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες (που πας Μάη μήνα με κολαν!). Ήδη από το εικοστό χιλιόμετρο. Και το τρίτο και τελευταίο ήταν η υδροδοσία. Μόνο στη μια μεριά του δρόμου, με ποτηράκια (για εμάς τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού – οι ελίτ είχαν κανονικά μπουκάλια). Αποτέλεσμα ο κακός χαμός κάθε τριάμισι χιλιόμετρα.

Για να λέμε τα ωραία όμως, η διαδρομή περνάει μπροστά από όλα τα όμορφα της γραφικής αυτής πόλης. Μια τουριστική περιήγηση τρέχοντας. Όρεξη να έχεις, να τρέχεις και να βλέπεις. Επίσης, πέραν του ήλιου η ατμόσφαιρα τρομακτικά ζεστή από ένα πλήθος που είχε γεμίσει τους δρόμους. Όλη η Κοπεγχάγη στο πόδι. Υποστηρικτική, ενθουσιώδης, να φωνάζει, να χειροκροτεί, να δίνει ρυθμό χτυπώντας χαρτόνια, να ενθαρρύνει σε όλη τη διαδρομή. Τύμπανα, πολυφωνικές χορωδίες, συγκροτήματα που παίζαν ζωντανά ποπ, ροκ και φολκλόρ, Djs, Δανέζες ψηλές και ευθυτενείς ντυμένες σε στολές καρναβαλιού Ρίο ή μαζορέτες. Όλα τα είχε το μενού. 

Μέσα σε όλη αυτή τη λαοθάλασσα και η προσωπική μου υποστηρίκτρια, η Σοφία, που με ένα περίεργο τρόπο κλωνοποιήθηκε σε διάφορα σημεία του αγώνα, με ενθάρρυνε και με απαθανάτιζε. Κατά βάση πιστεύω πως ανησυχούσε μην πάθω τίποτε γιατί παρά την επίμονη παρότρυνσή της τοπερασμένο βράδυ, είχα ξεχάσει να γράψω στο πίσω μέρος της συμμετοχής μου (bib) όνομα και τηλέφωνο ατόμου να επικοινωνήσουν σε περίπτωση που χρειαστεί. Πολλά ξεχνάω τελικά!

Τι άλλο είχε ο μαραθώνιος; Μα φυσικά μπίρες. Γίνεται μαραθώνιος χωρίς μπίρες; Έχοντας πίσω μου καμιά εικοσαριά και κάτι χιλιόμετρα βλέπω κάποιες ντυμένες με στολές να κρατούν προτεταμένα ποτήρια με κιτρινωπό υγρό. Ισοτονικό, σκέφτηκα. Αμ δε. Παγωμένη μπίρα. Δυο γουλιές και ένας θεός ξέρει πως το διψασμένο μου λαρύγγι μπόρεσε να αυτοσυγκρατηθεί να μην την κατεβάσει. Αν το είχα κάνει μάλλον θα είχα τερματίσει γρηγορότερα – σε απόσταση όχι σεχρόνο. Ίσως οι μπίρες είναι κάποιος από τους λόγους που μεταξύ τριάντα και σαράντα έπρεπε να προσπερνάς εκτός από βαδιστές και κανονικά πτώματα.

Και φυσικά Μαραθώνιος χωρίς απρόοπτα δεν γίνεται. Μια νεαρή αγέρωχη ποδηλάτισσα που σε αλλοτινές εποχές θα μπορούσε να είναι βασίλισσα των Βίκινγκς και που στην τωρινή πίστευε πως είναι η βασίλισσα του δρόμου περνά με το ποδήλατο κάθετα ανάμεσα στους αγωνιζόμενους και σκάει με μεγαλοπρέπεια στον δύστυχο που τρέχει μπροστά αριστερά μου,σακατεύοντας τον. Η τύχη ή τα αντανακλαστικά μου με βοήθησαν να κάνω ελιγμό και να την φάω ξώφαλτσα στο αριστερό πόδι, χωρίς αβαρίες ευτυχώς. Το άλλο το κακό είναι πως στο δρόμο κάπου έχασα δύο θηλές. Τσάμπα τις πασάλειβα πριν, τσάμπα είχα τεστάρει το μπλουζάκι στις προπονήσεις. Βέβαια αυτό είναι βολικό για να πεις ανόητα τσιτάτα του τύπου: “Τη ματώνω τη φανέλα” ή “Μαραθώνιος χωρίς να ματώσεις δεν γίνεται”. Ή αυτό που είχε πει ο Κέβιν Σπέισι στην ταινία «Αφεντικά για σκότωμα»: “Youcan’twinamarathonwithoutputtingsomebandaidsonyournipples”. Δεν πειράζει, στη χειρότερη θα ζωγραφίσω δύο.

Με τούτα και με τα άλλα τερμάτισα αισίως και αυτόν τον μαραθώνιο δρόμο. Όχι δεν την έπιασα τη γοργόνα. Κάποιος θα υποθέσει ότι εύκολα πιάνεις μια τύπισσα με ουρά ψαριού. Δεν μπορεί να τρέχει και τόσο γρήγορα. Λάθος! Η μικρή ερωτευμένη στον αυθεντικό μύθο του Χανς Κριστιαν Αντερσεν, πήρε από τη μάγισσα πόδια ανθρωπινά σε αντάλλαγμα τη φωνή και τη γλώσσα της (ψιλομακάβριος Χανς Κρίστιαν!). Οπότε να μιλήσει δεν μπορούσε, όχι να τρέξει.

Αυτά εν κατακλείδι. Γιατί έχω να ανέβω και κάτι σκαλοπάτια τώρα.

Υπογραφή

ο Ένοικος του Πέμπτου

υγ: myjiminyαυτά με τα περπατήματα πριν και τις μπίρες κατά τη διάρκεια μην τα διαβάσεις σε παρακαλώ. Εντάξει για τις μπίρες δεν φταίω και ήταν μόνο δύο γουλιές.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH