Ποτάρες ή δρομικό παπούτσι;

του Πέτρου Ρωμαίου – αθλητή μας.

Είναι Παρασκευή σε έχει πάρει ο κολλητός σου τηλέφωνο να σου πει «το βράδυ θα παίξει ποτό», την ίδια στιγμή κοιτάς τα e-mail σου και διαβάζεις From myathlete, ανοίγεις και βλέπεις ένα φύλλο Excel γεμάτο κωδικούς αριθμούς και γράμματα και λες ή δουλεύω για την MI6 ή είναι το εβδομαδιαίο ατομικό πρόγραμμα προπονήσεων.Επειδή –

Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας: το πριν.

Αφού έχω το χούι, καλώς ή κακώς, να γράφω για τους Μαραθωνίους που τρέχω, γιατί να μην γράψω κάτι και για πριν τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Όχι, όχι για την προετοιμασία. Αυτή είναι ένα άλλο κεφάλαιο, μακρύ και επίπονο. Για την αναθεματισμένη εβδομάδα πριν. Την τελευταία.

Δεν θα μιλήσω για συμβουλές, ιδέες, προτάσεις. Ποιος είμαι άλλωστε να το κάνω; Υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί γι΄ αυτά τα πράγματα. Πρώτα από όλα οι προπονητές. Τσάμπα έχουν φάει τα χρόνια τους σπουδάζοντας και εξασκώντας το αντικείμενο, περισσότερο από τον καθένα μας;

Ρωτήσαμε τους αθλητές μας: γιατί να τρέξεις Μαραθώνιο;

Παραδοσιακά ο Νοέμβριος ανήκει στους Μαραθωνοδρόμους και δη του Αυθεντικού της Αθήνας. Ωραίοι και όλοι οι παράλληλοι αγώνες που διεξάγονται, αλλά το μεγάλο γεγονός είναι τα 42,195χιλιόμετρα από το Μαραθώνα μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο και εκείνοι οι δρομείς που κλέβουν την παράσταση και το θαυμασμό μας, είναι όσοι και όσες καταφέρουν να τα ολοκληρώσουν με ένα θριαμβευτικό τερματισμό μέσα στο Καλλιμάρμαρο. 

Ο Μαραθώνιος της ΑΘήνας που έτρεξα για το μπαμπά μου.

Throw back ή αλλιώς μία μακροσκελής και προσωπική αναφορά (μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα) σχετικά με τον ένα και μάλλον μοναδικό Μαραθώνιο της ζωής μου. Θυμάμαι λοιπόν, πως η πρώτη φορά που μου πέρασε από το μυαλό να τρέξω ένα Μαραθώνιο ήταν το 2008 όταν είχα πάει μόνη μου να παρακολουθήσω τερματισμούς δρομέων με επιδόσεις από 3 ώρες και πάνω.

Είναι αθλητισμός ηλίθιε.

Παραφράζοντας τον τίτλου του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου, μπορώ μετά λύπης να προβώ στα παρακάτω συμπεράσματα.

Καθώς ο Οκτώβρης μας αφήνει, με τα σημαιάκια ακόμη στο μπαλκόνι και την εθνική υπερηφάνεια σε περίσσεια (θα εξουδετερωθεί σε δεκαεπτά ακριβώς ημέρες με το κάψιμο μερικών οχημάτων στην Ανδρέα Μεταξά και τα πέριξ της πλατείας),

Ραντεβού στο Moraitis Beach!

Ήταν μια γεμάτη εβδομάδα για την ομάδα του myathlete. Η διοργάνωση της ομαδικής προπόνησης στο πρώτο τριαντάρι (30χλμ) της κλασικής, πάντα προκαλεί λογιστικό παροξυσμό στο σύνολο της ομάδας του myathlete.

Αυτές οι δύο προπονήσεις, που διοργανώνονται στο τέλος του Σεπτεμβρίου και στις αρχές του Οκτωβρίου, έχουν γίνει πλέον θεσμός και προσελκύουν τόσο δρομείς του myathlete όσο και ανεξάρτητους δρομείς,

Παγκόσμια ημέρα και Μήνας της Νόσου Αλτσχάιμερ.

Ο Σεπτέμβριος έχει καθιερωθεί ως ο Παγκόσμιος Μήνας Νόσου Αλτσχάιμερ από το 2012, ενώ στις 21 του  μηνός είναι η Παγκόσμια Ημέρα της νόσου, κατά τη διάρκεια των οποίων γίνεται μία διεθνή εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση του κοινού και την άρση του στίγματος της άνοιας, τόσο για τους ασθενείς, όσο και για τις οικογένειές τους.

Αναβολή αγώνα, ε και;

Η πρόσφατη αναβολή του αγώνα ατομικής χρονομέτρησης στην Πάρνηθα, στάθηκε ευκαιρία για ένα τεστ δυνατοτήτων εν όψει των ερχόμενων αναβάσεων.

Όταν ο Γιώργος Φωκάς, μάνατζερ του Π.Ο. Ζεύς, έβγαλε ενημέρωση για πιθανή αναβολή του επικείμενου αγώνα στην Πάρνηθα, το πρωί του Σαββάτου, όλοι καταλάβαμε πως δύσκολα θα φορέσουμε νούμερα το επόμενο πρωί.

9.42π.μ.: «Έπειτα από τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε με τον Διοικητή του Γ’Τμήματος Τροχαίας Βορ/κης Αττικης,το οποίο είναι και αρμόδιο για την περιοχή της Πάρνηθας,

The Riding Project, το χρονικό.

Η ευτυχία και
το παράλογο είναι δυο παιδιά της ίδιας
γης, έγραφε ο Καμύ. Παίρνεις καλοκαιρινή
άδεια από τη δουλειά και η πρώτη φάση
των διακοπών σου είναι 32 ώρες ποδηλασίας
στα βουνά της κεντρικής Ελλάδας, υπό
τον καυτό, αδυσώπητο, ελληνικό ήλιο.
Παράλογο.

©Nassos Triantafyllou

Μια μέρα πριν
το ταξίδι, ο Κωνσταντίνος μου έστειλε
προσωπικό μήνυμα στο messenger.

Στις Σπέτσες γενναίοι συντρεχαλατζήδες μου.

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες για το φετινό Spetses Mini Marathon, αναλογίζομαι και παραδέχομαι πως έχω ιδιαίτερη σχέση, τόσο αθλητική, όσο και προσωπική με το νησί των Σπετσών. Δεν θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι το συγκεκριμένο νησί έχει γνωρίσει όλους μου τους εαυτούς: και τον παλιό και τον καινούργιο, και το νεαρό και τον «ώριμο» (λέμε τώρα),

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH