Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας: το πριν.

Αφού έχω το χούι, καλώς ή κακώς, να γράφω για τους Μαραθωνίους που τρέχω, γιατί να μην γράψω κάτι και για πριν τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Όχι, όχι για την προετοιμασία. Αυτή είναι ένα άλλο κεφάλαιο, μακρύ και επίπονο. Για την αναθεματισμένη εβδομάδα πριν. Την τελευταία.

Δεν θα μιλήσω για συμβουλές, ιδέες, προτάσεις. Ποιος είμαι άλλωστε να το κάνω; Υπάρχουν πολύ πιο ειδικοί γι΄ αυτά τα πράγματα. Πρώτα από όλα οι προπονητές. Τσάμπα έχουν φάει τα χρόνια τους σπουδάζοντας και εξασκώντας το αντικείμενο, περισσότερο από τον καθένα μας; (Άλλο αν εμείς σαν λαός είμαστε συνήθως και προπονητές, και γιατροί και τεχνικοί και ειδήμονες πάσης φύσεως ανά περίπτωση). Μετά, έστω, κάποιοι πεπειραμένοι δρομείς που έχουν φάει τους Μαραθωνίους με το κουτάλι. Αυτοί μπορούν να έχουν έναν λόγο. Όχι εγώ. Προτιμώ να μιλήσω (ή καλύτερα να γράψω) λίγο για το “τραλαλά” που γίνεται μέσα σου και έξω σου αυτή τη βδομάδα. 

Τη βδομάδα που κάθεσαι στα καρφιά και που όσο και εάν απασχολείς το μυαλό σου με τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα όποια άλλα ζητήματα του βίου σου, εκείνο το άτιμο (το μυαλό) όλο γυρίζει στη μέρα του αγώνα και τον αγώνα. Μια μικρή εμμονή που όποιος δεν την έχει ζήσει, δεν μπορεί να την καταλάβει, δεν μπορεί να συμπαρασταθεί. Οι σκέψεις που ξεπηδούν, ενοχλητικοί καλικάντζαροι των Χριστουγέννων, σε εμποδίζουν να συγκεντρωθείς σε ο,τιδήποτε άλλο σοβαρό. Τι ρούχα; Τι καιρό θα κάνει; Πότε να πάω στην έκθεση; (την περίφημη EXPO εννοώ). Πως θα ενυδατωθώ; Τι να φάω; Είναι μακριά η τουαλέτα; (αυτό συνδέεται με τα δύο προηγούμενα ερωτήματα). Αυτό με τη λήψη υδατανθράκων πως να το κάνω; Πότε και πως θα κοιμηθώ; Και μόλις εξαντλήσεις τις απορίες, ξαναρχίζουν – οι ίδιες, με τυχαία ή όχι, σειρά. Η παράκρουση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, όσον αφορά στην “κρίση του υποχόνδριου” που φουντώνει μέσα σου. Μην τυχόν και κρυώσω. Μην τυχόν και με πιάσει τίποτε. Τη μέση μου να προσέχω. Τα πόδια. Άχου έχει γούστο να αρρωστήσω πριν. Γιατί κρυουλιάζω τώρα; Έπειτα είναι αυτός ο πόνος. Είσαι σίγουρος ότι υπάρχει. Τον νιώθεις ξεκάθαρο και ενοχλητικό. Πηγαίνει πέρα δώθε, αναλόγως των συνθηκών. Το ένα δευτερόλεπτο βρίσκεται εκεί, στο γόνατο. το ξέρεις, από αυτό υποφέρεις. Πάει στο πέλμα. Από πάνω. Από κάτω. Μετά στον τάδε μυ, μετά στον δείνα – να ρωτήσουμε τον Φώτη, έχει ιδέες να δώσει για μύες που μπορούν να πονέσουν. Το θαυμάσιο είναι η αξιοζήλευτη ταχύτητα που μπορεί και μεταφέρεται αυτό ο πόνος από τις τρίχες της κεφαλής σου στα ακροδάχτυλα των ποδιών και τούμπαλιν. Μέχρι και έξω από το σώμα σου πονάς. Εσύ και ο “κατά φαντασιαν ασθενής” του Μολιέρου. Μόνο αυτός μπορεί να σε κοντράρει. Εσύ δεν έχεις και τις αφαιμάξεις και τα κλύσματα (αυτός έτσι την έβγαζε!). 

Σαν να μην φτάνουν αυτά τα βάσανά σου, έχεις και αυτές τις απίστευτες μονοφαγίες που πρέπει να κάνεις. Πρώτα πρωτεΐνη, μετά να σκάσεις στον υδατάνθρακα – να ξεχειλίζει από τα αφτιά σου. Άγρια πράγματα.Έπειτα είναι οι τριγύρω σου (οι μη δρομείς), φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς, που σε κοιτάζουν λίγο σαν εξωγήινο, όταν τους εξηγείς (ή νομίζεις ότι τους εξηγείς), τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών- ότι πρέπει να φας έτσι, να κοιμηθείς τότε, να μην πιείς, να ξεκουραστείς (να ξεκουραστείς πριν κουραστείς;), να σηκώνεσαι να ξεπιάνεσαι, να πίνεις τρεις κουβάδες νερό. Κουλά πράγματα.

Αν αναγνωρίζεις κάποιο από αυτά τα συμπτώματα τότε μάλλον είσαι καλά, και απολύτως έτοιμος για την τρέλα του να τρέξεις 42,2 χιλιόμετρα. Δεν το λέω εγώ. Το έγραψε η Κάρολ ότι το είπε ο Greg McMillan (μην με ρωτήσετε – δεν ξέρω). Έχει και όνομα. Το μεγάλο φρικάρισμα πριν το Μαραθώνιο. Μάλλον έτσι θα είναι.Κουράγιο συντρέχτες φτάνουμε. Όχι στο τέρμα. Στη μέρα.

Κρίτων 

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH