Αποστολή «φανέλα».

Στις 6 και 7 Ιουλίου η εθνική ομάδα ποδηλασίας δρόμου έλαβε μέρος στο διήμερο αγώνα “Doltcini Cup-In The Footsteps of The Romans”, κατηγορίας UCI 2.2. Ήταν ένας διήμερος αγώνας 125 και 158 χιλιομέτρων στην περιοχή του Μπάνσκο της Βουλγαρίας. Μια στρατηγική κίνηση από τον εθνικό προπονητή που προσπαθεί εδώ και αρκετό καιρό να επιλέγει αγώνες στους οποίους η ομάδα μπορεί να συλλέξει αρκετούς βαθμούς για την ολυμπιακή κατάταξη και τη συμμετοχή ενός Έλληνα αθλητή στην Ολυμπιάδα του Τόκιο.

Σε αυτή την αποστολή βρέθηκα και εγώ, αφού μετά από οκτώ μήνες συγκροτημένης δουλειάς με το myathlete και σταθερών αγωνιστικών αποτελεσμάτων με την ομάδα του Παναθηναϊκού, απέκτησα μια θέση στην ελληνική εξάδα.

Στο Μπάνσκο φτάσαμε οδικώς οι Φώτης Ζέγκλης και Μιχάλης Φαραντάκης από πλευράς προπονητικού και υποστηρικτικού team, ο Γιάννης Ηλιάδης (ΠΟΗ Κάστρο), ο Τάκης Χριστόπουλος (Π.Ο.Βόλος) και εγώ. Το ταξίδι ήταν μακρύ και η ζέστη της εποχής δεν βοήθησε καθόλου την κατάσταση, αλλά μόλις φτάσαμε, αμέσως μπήκαμε στα κολάν μας και μαζί με τους Πολυχρόνη Τζωρτζάκη, Στέλιο Φαραντάκη και Χάρη Καστραντά, βγήκαμε για ένα μονόωρο χαλάρωμα προς το χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο. Κλασική τακτική αθλητών με πολλά αγωνιστικά χιλιόμετρα, οπότε δεν είχαμε παρά να ακολουθήσουμε και να ελπίζουμε για ένα καλό αποτέλεσμα.

Ο δρόμος προς το Μπάνσκο και το χιονοδρομικό του κέντρο που θύμισε πολύ το αυστριακό Τιρόλ σε μια λίγο πιο σοβιετική εκδοχή.

Στις 15.00 το μεσημέρι του Σαββάτου, δόθηκε η εκκίνηση του πρώτου ετάπ. Η ζέστη δεν ήταν αφόρητη, αφού το Μπάνσκο βρίσκεται σε υψόμετρο 950 μέτρων. Αφόρητος ήταν ο ρυθμός που έθεσε ο Χάρης λίγο μετά την πιστολιά. Το “κρύο” ακόμη πελοτόν έγινε αμέσως μια γραμμή. Ξεκίνησαν οι επιθέσεις και μέσα στους ελιγμούς, ένα μπλοκάζ ακούμπησε τον μπροστινό μου τροχό και με έστειλε να περιμένω το service car στην άκρη του δρόμου. Άλλαξα τροχό και κυνήγησα για να βρεθώ ξανά στο γκρουπ. Χρειάστηκε να σταματήσω ξανά και να αλλάξω πάλι τροχό για να βάλω έναν με μεγαλύτερο πλάτος. Καλά τα φαρδιά στεφάνια, αλλά δεν είναι ευρέως διαδεδομένα και οι ορθάνοιχτες δαγκάνες μου δεν έφταναν το στενό στεφάνι του νέου τροχού. Αφού και η επόμενη αλλαγή τροχού ήταν μάταιη, αναγκάστηκα να συνεχίσω έχοντας μόνο το πίσω φρένο ενεργό.

Πριν την εκκίνηση του ετάπ, είχαμε χαλάρωση και καφέ σε σέρβις Φώτη Ζέγκλη. Τόσο ο κος Ζέγκλης όσο και ο κος Φαραντάκης φρόντισαν ώστε να είμαστε συγκεντρωμένοι στη διεκδίκηση της φανέλας σε όλη τη διάρκεια της αποστολής,

Έφτασα για δεύτερη φορά το πελοτόν, υπερχρεωμένος από κούραση και αρκετά στρεσαρισμένος. Όλη αυτή την ώρα που εγώ κυνηγούσα, γινόντουσαν συνεχείς επιθέσεις στην κορυφή του πελοτόν. Ο Πολυχρόνης είχε αποσπαστεί με ένα γκρουπ εννέα αθλητών και η ελληνική ομάδα βρισκόταν σε μειονεκτική θέση.

Ο Πολυχρόνης στο ξεκόλλημα των εννέα.

Μπλοφάραμε ομαδικά. Ο Πολυχρόνης μπροστά έκανε ψεύτικες αλλαγές, καθώς δεν ήθελε να βρεθεί στον τερματισμό με τέσσερις αντιπάλους από την ίδια ομάδα και εμείς πίσω, κλείναμε αργά και σταθερά τη διαφορά, με ομαδική δουλειά και συγκροτημένες κινήσεις.

Εντός των τελευταίων 40 χιλιομέτρων, βρεθήκαμε να έχουμε οπτική επαφή με τους ξεκολλημένους. Φαινόταν πως έκαναν επιθέσεις μεταξύ τους και αυτό θα βοηθούσε τον Πολ να αλλάξει το σχήμα του ξεκολλήματος. Έμεινε μπροστά με μόλις τρεις αντιπάλους, εκ των οποίων κανένας δεν ήταν από την ίδια ομάδα. Ιδανικές συνθήκες.

Το κυρίως γκρουπ συνέχισε να σπάει σε κομμάτια και να ξαναενώνεται. Γεγονός που δείχνει τη νευρικότητα του αγώνα.

Από εκεί και έπειτα, δουλέψαμε αμυντικά και μπήκαμε οργανωμένα μπροστά μόνο στα τελευταία δέκα χιλιόμετρα, ώστε να προετοιμάσουμε το έδαφος για τον Χάρη. Με το σπριντ να είναι το δυνατό του σημείο, θέλαμε να είμαστε σίγουροι πως το πελοτόν θα φτάσει ενωμένο στο σπριντ και έτσι έγινε. Ο Χάρης πήρε την πέμπτη θέση στο ετάπ και μόλις τερματίσαμε μάθαμε πως ο Πολυχρόνης ήταν ο νικητής της ημέρας με 52” διαφορά από το γκρουπ μας. Job Done! Μπορεί τόσο ο Γιάννης όσο και εγώ να είχαμε τερματίσει κατάκοποι, η εθνική μας ομάδα όμως ήταν ένα βήμα πιο κοντά στην κατάκτηση της γενικής κατάταξης.

Το επόμενο πρωί μας περίμενε ένα δυσκολότερο ετάπ και πιο συγκροτημένες επιθέσεις από τους αντιπάλους μας. Η κίτρινη φανέλα έπρεπε πάση θυσία να κρατηθεί στους ώμους του Πολυχρόνη.

Από αριστερά, Ζέγκλης, Χριστόπουλος, Γκαζώνης, Καστραντάς, Τζωρτζάκης, Ηλιάδης, Φαραντάκης Σ., Φαραντάκης Μ.
Περιμένοντας την εκκίνηση στην προεκκίνηση του δεύτερου ετάπ.

Η διαδρομή αποτελούταν από τέσσερις γύρους των 38 χιλιομέτρων, με μικρές υψομετρικές διαφορές, αλλά σε κυματοειδή μορφή. Το τοπίο έξω από την πόλη του Μπάνσκο ήταν εξαιρετικό, αλλά η σκέψη όλης της ομάδας ήταν στις συνεχείς επιθέσεις. Μαρκάραμε εξ’ αρχής χωρίς να χρεωθούμε και προσέχαμε ώστε να μην απομακρυνθεί κάποιο πολυπληθές γκρουπ ή κάποιος από τους τρεις αθλητές που ήταν κοντά στον Πολυχρόνη στη γενική κατάταξη.

Ο πρώτος γύρος ήταν εξαιρετικά νευρικός, με συνεχείς επιθέσεις και δυνατό ρυθμό. Χρειάστηκε να μπει ο Στέλιος μπροστά στα τελευταία πέντε χιλιόμετρα για το κλείσιμο του γύρου, ώστε να δώσει ροή στην κούρσα. Αυτά τα πέντε χιλιόμετρα ήταν ελαφρώς ανηφορικά με κλίσεις της τάξης του 1 έως 3% και όλο το γκρουπ έγινε ξανά μια γραμμή πίσω από τη γαλανόλευκη φανέλα του νέου Πρωταθλητή Ελλάδας.

Στον επόμενο γύρο τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα. Οι συνεχείς επιθέσεις έσπασαν το γκρουπ και η εθνική ομάδα βρέθηκε σπασμένη στα δύο. Χάρης, Γιάννης και Πολ μπροστά. Στέλιος, Τάκης και εγώ πίσω. Είχαν περάσει 70 χιλιόμετρα αγώνα και η κόπωση μετά από τόσες επιθέσεις είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της.

Αποσπάστηκα με άλλους τέσσερις αθλητές και μετά από 17 λεπτά στα 47χλμ/ώρα, φτάσαμε το πρώτο γκρουπ. Δυστυχώς, πλέον δεν θα είχαμε την πολύτιμη βοήθεια του Στέλιου και του Τάκη. Έπρεπε οι τέσσερις μας να υπερασπιστούμε την κίτρινη φανέλα του Πολ.

Όλα πήγαινα καλά μέχρι να μπούμε στον τελευταίο γύρο. Έγινε ακόμα μια επίθεση και αυτή τη φορά περιλάμβανε αρκετούς αθλητές και τον βασικότερο αντίπαλο του Πολυχρόνη από την εθνική ομάδα της Βουλγαρίας. Μαζί στο ξεκόλλημα είχε μπει και ο Γιάννης. Δεν θα συνεργαζόταν σε καμία περίπτωση με τους αντιπάλους, όμως θα έλειπε και από την άμυνά μας. Εγώ και ο Χάρης προσπαθήσαμε να κοντρολάρουμε το γκρουπ και να το φέρουμε σιγά σιγά πίσω, όμως χωρίς συνεχή πληροφόρηση για τη διαφορά και χωρίς επιπλέον βοήθεια, η αναχαίτιση αργούσε.

Φτάσαμε στο 130ο χιλιόμετρο του αγώνα, είχαμε ήδη κλείσει τρεις ώρες στη σέλα και ήμαστε σε μειονεκτική θέση. Από το να ξοδευτούμε όλοι για ένα ξεκόλλημα και να μην είναι κανείς φρέσκος για το επόμενο στο ανηφοράκι που θα ακολουθούσε, έπρεπε ένας να θυσιαστεί. Μπήκα μπροστά και έκανα το δικό μου time trial έχοντας τους επιτιθέμενους σε οπτική επαφή. Αποχαιρέτησα τον Πολ και τον Χάρη μετά από μια επτάλεπτη προσπάθεια, αφήνοντάς τους λίγα μέτρα πίσω από το ξεκόλλημα. Ακολούθησαν 500 ανηφορικά μέτρα με μέση κλίση στο 6%, όπου και άλλοι αθλητές προσπάθησαν να αποσπαστούν από το γκρουπ Πολ-Χάρη. Μάταια ευτυχώς. Ανέβηκα αυτά τα 500 μέτρα ήρεμα, χάνοντας επαφή και στην κατηφόρα έπιασα ξανά το πρώτο γκρουπ, το οποίο είχε ενωθεί με τους ξεκολλημένους. Πλέον ήμουν εμφανώς πιο κουρασμένος, όμως θα είχαμε και πάλι τέσσερις αθλητές για τη φανέλα.

Στα τελευταία δεκαπέντε χιλιόμετρα όμως, έγινε και άλλο ξεκόλλημα.

Αυτή τη φορά ένας άλλος αθλητής που βρισκόταν στον ίδιο χρόνο με τον Πολ στη γενική, είχε αποσπαστεί με ένα πολυπληθές γκρουπ. Ξανά ο Γιάννης είχα πάει μαζί τους. Ακόμα μια φορά τα πόδια του θα έλειπαν από την άμυνα μας, ενώ οι Πολ και Χάρης αυτή τη φορά φάνηκαν αγχωμένοι.

Δεν είχα τη δύναμη να αναχαιτίσω την επίθεση και τόσο ο Πολ όσο και ο Χάρης έπρεπε να κρατήσουν δυνάμεις για το τέλος. Μπήκα ξανά μπροστά να βοηθήσω την κατάσταση, αλλά λίγα ήταν αυτά που προσέφερα πλέον. Έκανα ακόμα έναν προσωπικό αγώνα ατομικής χρονομέτρησης, σίγουρος πως αυτή τη φορά θα χάσω επαφή με το γκρουπ μόλις αφήσω τα πόδια.

Πέντε χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, το ξεκόλλημα βρισκόταν ακόμη στα 50”. Η φανέλα γλιστρούσε από τα χέρια μας. Ο συντονιστής της ομάδας, κος Φαραντάκης, μας προσπέρασε και βρέθηκε δίπλα στον Γιάννη. Του ζήτησε να αφήσει το γκρουπ και να μας περιμένει για να μας βοηθήσει να κλείσουμε τη διαφορά. Ο Γιάννης το έκανε αμέσως, αφήνοντας κατά μέρος τη δική του επιτυχία.

Έφτασα τη ρόδα του και πήρα μια μικρή ανάσα στη δεύτερη θέση του γκρουπ. Δεν μπορούσα να αφεθώ ακόμη, γιατί όλα θα κρινόντουσαν στα δευτερόλεπτα.

Μπήκα μπροστά για μια τελευταία αλλαγή έως τα 1000 μέτρα. Πίσω μου, Γιάννης, Χάρης και Πολυχρόνης, περίμεναν την τελευταία πράξη του δράματος. Και αυτή ήρθε.

Από ένα λάθος, μόλις με προσπέρασαν συνέχισαν ευθεία αντί να στρίψουν αμέσως δεξιά. Λίγο η νωχελική αντίδραση του αστυνομικού που έπρεπε να δείξει τη στροφή, λίγο η κούραση και η αδρεναλίνη, το λάθος έγινε και έπρεπε να καλυφθεί.

Χάρης και Πολυχρόνης έκαναν αμέσως αναστροφή. Ο πρώτος άνοιξε δυνατά τον ρυθμό ξανά και έπιασε όσους είχαν στρίψει γρηγορότερα και είχαν απομακρυνθεί. Ο δεύτερος σπρίνταρε στα τελευταία μέτρα και “κατάπιε” σχεδόν όλους τους αντιπάλους του, τερματίζοντας τέταρτος στο ετάπ.

Μαζευτήκαμε μετά τη γραμμή τερματισμού προσπαθώντας να μάθουμε αν είχαμε κρατήσει τη φανέλα. Μετά από λίγο επιβεβαιώθηκε, ο Πολυχρόνης ήταν ο νικητής του αγώνα!

Το λάθος μας κόστισε την πρώτη θέση στην ομαδική κατάταξη, αλλά το ζητούμενο δεν ήταν αυτό. Μας είχε στοιχίσει ένα καλό πλασάρισμα από τον Καστραντά και πιθανώς λίγους ακόμη βαθμούς UCI. Από την άλλη, είχαμε έρθει στη Βουλγαρία για τη νίκη στη γενική κατάταξη και φεύγαμε με αυτή. Ήταν η δεύτερη νίκη σε πολυήμερο αγώνα για την εθνική ομάδα και τον Πολυχρόνη Τζωρτζάκη, ο οποίος φαίνεται πως έχει την ικανότητα να αντεπεξέρχεται άριστα στην πίεση του ρόλου.

Το ταξίδι για τη συγκομιδή βαθμών σιγά σιγά τελειώνει και όλα δείχνουν πως δύσκολα θα καταφέρουμε να συλλέξουμε τους βαθμούς που απομένουν για να στείλουμε και δεύτερο αθλητή στο Τόκιο. Παρά ταύτα, όπως κάναμε την ανατροπή στα τελευταία χιλιόμετρα του Doltcini Cup ίσως μπορέσουμε να την κάνουμε και στην ολυμπιακή βαθμολογία…

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH