Από τον παλμογράφο στο βατόμετρο και πάλι πίσω

Θυμάμαι τον πατέρα μου να με σταματάει μετά το «κομμάτι» και με τα δύο δάχτυλα να μετράει τους σφυγμούς στον καρπό μου. Εμποδιστής εποχής «Παρή – Τζιωρτζή» ο ίδιος, ήξερε καλά πως να με βοηθήσει στα πρώτα μου ποδηλατικά βήματα.
Θυμάμαι δυο χρόνια αργότερα, να σαλιώνουμε ομαδικά τη ζώνη του παλμογράφου στα σημεία επαφής για να σιγουρέψουμε ότι θα δίνει ένδειξη μέχρι να ιδρώσουμε.
Θυμάμαι τις -ούτε λόγος για εφαρμοστές- μπλούζες να πεταρίζουν από τον αέρα και να δείχνουν 220 σφυγμούς στην προθέρμανση.
Θυμάμαι την ένδειξη να σταματάει και να συνεχίζω το «κομμάτι» με το «feeling».

2007, εποχή του «σαλιωμένου παλμογράφου». Φωτογραφία τραβηγμένη σε ποδηλατοδρόμιο της κεντρικής Ιταλίας.

Όμως Θυμάμαι και συναθλητές μου να γυρίζουν τα πόδια τους αντίστροφα την ώρα της προπόνησης ελπίζοντας σε ανάσταση βατομέτρου.
Θυμάμαι άλλους να σταματάνε στην άκρη του δρόμου για να βγάλουν μια στιγμή τη μπαταρία μπας και στανιάρει το πανάκριβο μαραφέτι που εμπιστεύτηκαν για την προπόνησή τους.
Θυμάμαι να μου κόβονται τα πόδια από τη στενοχώρια που το δικό μου μαραφέτι «έφαγε» σύντομα τη μπαταρία του. Με Θυμάμαι μετά από χρόνια αθλητικής εμπειρίας να μην ξέρω πως να κάνω προπόνηση χωρίς αυτό!

Από τη φάση του παλμογράφου στη φάση του βατομέτρου, μια περιουσία δρόμος -έστω και αν λόγω του ανταγωνισμού οι τιμές έχουν πέσει δραματικά- όμως ακόμα δεν έχει λυθεί το πιο βασικό πρόβλημα, αυτό της αξιοπιστίας.

Απέκτησα το πρώτο μου βατόμετρο το 2011, και δεν κρύβω πως έμαθα πολλά από αυτό: Έμαθα να κρατάω σταθερό τέμπο ανεξαρτήτως τερέν. Μπορούσα πλέον να προπονήσω το σπριντ μου με απτά νούμερα και όχι με την «αίσθηση». Προπόνησα συγκεκριμένα κομμάτια της φυσιολογικής μου κατάστασης σύμφωνα με τη δύναμη και ανεξάρτητα από την κόπωση της καρδιάς και τις κλιματολογικές συνθήκες.
Έφτασα σε σημείο να μην χρησιμοποιώ πια ζώνη σφυγμών. Είχα ανακαλύψει την πραγματική προπόνηση! … ή έτσι νόμιζα.
Σε λίγο αφήνουμε πίσω μας το 2016 και σε αυτά τα 5 χρόνια δοκίμασα αρκετά όργανα μέτρησης ισχύος, αντάλλαξα απόψεις με αρκετούς κατόχους παρόμοιων «εργαλείων» , έστειλα το δικό μου βατόμετρο σε ένα υπερατλαντικό ταξίδι για σέρβις και να ‘μαι σήμερα, ενθουσιασμένος με την τελευταία ζώνη της Garmin που δεν εξαρτάται από τον ιδρώτα (ή το σάλιο) μου, δεν χάνει το σήμα και δεν στέλνει ανεξήγητα νούμερα. Το βατόμετρό μου το χρησιμοποιώ περιστασιακά και παρ’ ότι βρήκα εκπληκτικές προσφορές για νέας γενιάς βατόμετρα, τις απέρριψα την τελευταία στιγμή.

Μέσα στα πέντε χρόνια που πέρασαν, έφτασα σε σημείο να απομονωθώ από ποδηλατικές συντροφιές ώστε να πάρω το 100% της προπόνησης με βατόμετρο και να χτίσω όλη μου την αθλητική πορεία γύρω από μερικά νούμερα και μερικές παραμέτρους. Κοίταξα τόσες φορές την ένδειξη «avg lap pw» που νομίζω πως περισσότερο θυμόμουν αυτή παρά τα τοπία που διέσχισα για να την κάνω να μου δείξει τους αριθμούς που επιθυμούσα. Παραλίγο να χάσω την ουσία. Έκανα πλέον προπόνηση για να είμαι δυνατός στους αγώνες ή για να είμαι ο πιο προπονημένος; Αυτά τα δύο δεν πάνε πάντα μαζί
Αργότερα άρχισα να δυσπιστώ. Πολλές φορές τα νούμερα δεν ήταν επαληθεύσιμα. Από βατόμετρο σε βατόμετρο υπάρχουν διάφορες. Ο τρόπος που κάποιος κάνει πετάλι, επηρεάζει την ένδειξη της ισχύος, μια μεγαλύτερη ένδειξη όμως, δεν σημαίνει πάντα καλύτερο αποτέλεσμα.
Για να μην μακρηγορώ, «έπιασα» βατόμετρα να δείχνουν 10watt συν ή πλην, χωρίς ο κάτοχος να το έχει υποψιαστεί. «Έπιασα» καινούργια βατόμετρα να κάνουν κενά στις ενδείξεις τους και άλλα να ξεκαλιμπράρονται και έχασα την πίστη μου.

Για καιρό στάθηκα ρομαντικός. Έτρεξα το πανελλήνιο πρωτάθλημα δρόμου του 2015 χωρίς σφυγμούς, χωρίς watt, χωρίς κοντέρ και κατέκτησα την έκτη θέση σε έναν αγώνα ενάντια στους πιο αφοσιωμένους αθλητές στην Ελλάδα. Την επόμενη χρονιά, πήρα μαζί μόνο το κοντέρ μου, για να βλέπω τα χιλιόμετρα και την ώρα. Πίεσα για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα σε μια εντελώς παράλογη κούρσα και αν δεν είχα ένα σπασμένο ελαστικό στη λήξη, ίσως να είχα να προσθέσω κάτι ακόμα στη ρομαντική πλευρά της αφήγησης τούτης.

Τελευταία μέτρα Πανελληνίου Πρωταθλήματος 2015

Όταν βρέθηκα μπροστά στο δίλημμα της αγοράς ενός νέου βατομέτρου, γύρισα την πλάτη μου στην τεχνολογία. Αρνήθηκα να καταβάλω ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό που για άλλους αποτελεί δυο μηνιάτικα, για ένα μηχάνημα του οποίου η αξιοπιστία δεν συνάδει με την τιμή (κατά την προσωπική μου άποψη). Πήρα μια νέα ζώνη στήθους για να λαμβάνω ένδειξη σφυγμών στο κοντέρ μου και όταν προπονούμαι κοιτάζω, με θαυμασμό πια, την ανταπόκριση της καρδιάς μου στην παρόρμηση του μυαλού μου.
Τι και αν δεν ξέρω την μέγιστη τιμή ισχύος μου για συγκεκριμένες αποστάσεις και χρόνους (άλλωστε αυτή η ένδειξη θα ισχύει μόνο για το δικό μου βατόμετρο και ίσως μόνο για τη συγκεκριμένη ημέρα), έχω περισσότερο χρόνο να απολαύσω την ουσία μια ποδηλατάδας και να σταθώ στο αν βελτίωσα τους χρόνους μου σε διάφορες αναβάσεις.

Μέσα στη μάχη του φετινού Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Ο Μιχάλης Μαυρικάκης (προπονούμενος από το myathlete τότε και εγώ ημαστε οι μόνοι που δεν τρέχαμε με τα χρώματα ομάδας του εξωτερικού.

Τέλος, έχοντας στραφεί εν μέρη και στο τρέξιμο, το τελευταίο χρονικό διάστημα, δεν μπόρεσα παρά να θαυμάσω την απλότητα και την αμεσότητα του στίβου. Εκεί όπου δεν χρειάζεσαι πανάκριβα μηχανήματα για να μετρήσεις τις δυνάμεις σου. Ένα κυκλικό στάδιο και ένα χρονόμετρο αποτελούν το «βατόμετρό» σου εκεί… Όσο για το ορεινό τρέξιμο, αυτό πράγματι είναι μόνο για ρομαντικούς!

 

Π. Γ.

 

φωτογραφίες: Πέτρος Γκότσης, Νάσσος Τριανταφύλλου, Δημήτρης Κωνσταντόπουλος

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH