Ο Μαραθώνιος της ΑΘήνας που έτρεξα για το μπαμπά μου.

Throw back ή αλλιώς μία μακροσκελής και προσωπική αναφορά (μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα) σχετικά με τον ένα και μάλλον μοναδικό Μαραθώνιο της ζωής μου. Θυμάμαι λοιπόν, πως η πρώτη φορά που μου πέρασε από το μυαλό να τρέξω ένα Μαραθώνιο ήταν το 2008 όταν είχα πάει μόνη μου να παρακολουθήσω τερματισμούς δρομέων με επιδόσεις από 3 ώρες και πάνω. Αυτό σήμαινε βασικά ότι ήταν η πρώτη φορά για μένα (μια και προερχόμουν από το χώρο του πρωταθλητισμού, τον οποίο είχα αποχαιρετήσει τρία χρόνια πριν) που θα έβλεπα τους τερματισμούς όχι μόνο των πρωταθλητών και των πιο γρήγορων δρομέων, αλλά και εκείνες απλών καθημερινών ανθρώπων που καταφέρνουν μέσα σε όλα τα άλλα να προπονούνται και για να τρέξουν ένα Μαραθώνιο (και όχι μόνο). 

Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν το περίμενα, όσο περισσότερο πέρναγε η ώρα τόσο με συνέπαιρναν και με συγκινούσαν οι τόσες διαφορετικές «ιστορίες» που εκτυλίσσονταν μπροστά μου στα τελευταία μέτρα μέσα στο Καλλιμάρμαρο. Τερματισμοί ανθρώπων με γέλια ή δάκρυα, αλλά σίγουρα με πολύ ιδρώτα, με αγέρωχο στυλ ή ακόμα και παραπαίοντας, μοναχικοί ή σε παρέες, κουβαλώντας στα τελευταία μέτρα άλλοι μικρά παιδιά και άλλοι τη σημαία της χώρας τους, όλοι όμως με αυτή την έκφραση αγαλλίασης και ανάτασης ψυχής όταν περνούσαν τη γραμμή του τερματισμού. Αυτή η στιγμή της συνειδητοποίησης ότι τα κατάφεραν. Κατάφεραν να ολοκληρώσουν τον προσωπικό τους άθλο, ο καθένας για τους δικούς του προσωπικούς σημαντικούς λόγους. Ή έτσι τουλάχιστον το ερμήνευα εγώ. Και τότε σκέφτηκα ότι ήθελα να το ζήσω και εγώ αυτό κάποια στιγμή, να βιώσω τα έντονα συναισθήματα που φαινόταν να προσφέρει η συμμετοχή και ό τερματισμός Του (γιατί ένας είναι ο αυθεντικός) Μαραθωνίου!  

Το κάποια στιγμή μου πήρε 7 χρόνια, κυρίως γιατί δεν υπήρχε ποτέ αυτό το έξτρα κίνητρο που θα με έπειθε ότι άξιζε τον κόπο να το τολμήσω…στην περίπτωσή μου, (είπαμε πρώην πρωταθλήτρια δρόμων ημιαντοχής, άρα κάπως εμμονική με γρήγορους χρόνους και κοινώς κομματάκι psycho runner) το κίνητρο αυτό θα ήταν όχι απλά να τερματίσω μιας και δεν το θεωρούσα και κανένα σπουδαίο κατόρθωμα (ναι η βλάσφημη), αλλά μια καλή επίδοση. Επειδή όμως ποτέ τελικά δεν είχα ούτε το χρόνο και κυριότερο ούτε την ικανότητα να ανταπεξέλθω στις προπονήσεις που απαιτούνται για την επίτευξη χρόνου κάτω από 3h30m, δεν έβρισκα το λόγο να τρέξω…Έπρεπε να χάσω τον αγαπημένο μου πατερούλη στις αρχές του 2015 για να βρω λόγο…να το τρέξω για εκείνον, με εκείνον, όπως έτρεχε αυτός δίπλα μου στους αγώνες από όταν ήμουν πιτσιρίκι…να τολμήσω να σταθώ σε μια γραμμή εκκίνησης με απαράδεκτα ελάχιστη προετοιμασία (με ένα 22άρι, 18άρι και 16άρι για long runs συν κάτι χαμένα νύχια από μια Σάρα του Ολύμπου που είχα ανέβει και κατέβει το Σεπτέμβριο) και να είμαι και σίγουρη ότι θα το τερματίσω όπως και νάχει σε ό,τι χρόνο και να βγει, αφού θα ήταν αφιερωμένος στον μπαμπά μου!!

Με αυτά και με τ ’άλλα, έφτασε ο Νοέμβριος και η σχετικά ζεστή μέρα του αγώνα, φόρεσα την αγαπημένη myathlete-dream it…believe it…run it… μπλουζίτσα μου και το καπελάκι μου, ζώστηκα τα τζελάκια μου και ξεκίνησα από το block 4 υπό τους ήχους του «χέρια ψηλά» το μοναχικό μου ταξίδι για το Παναθηναϊκό Στάδιο.

Memoirs of a 2015 Marathon Finisher-THE RACE. 

Κάποιος όταν βλέπει τη λέξη memoir (απομνημονεύματα, τρομάρα μου η ιστορικός) φαντάζεται ότι ακολουθεί μια εκτενής και λεπτομερής αναφορά από προσωπικές γνώσεις-εμπειρίες πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα…για αυτό το άρθρο όμως μην ανησυχείτε, η ψυχοσωματικοπνευματική καταγραφή των 42.195 μέτρων που διένυσα θα είναι αναλογικά μικρή, για τον απλούστατο και παράξενο λόγο ότι ήδη από την επόμενη μέρα του αγώνα δεν θυμόμουν και πολλά…Αν πχ με ρωτήσετε αν έκανα ζέσταμα πριν τον αγώνα δεν θα μπορώ να απαντήσω, όπως ούτε και στην ερώτηση για δυσκολίες στις ανηφόρες γιατί πραγματικά δεν θυμάμαι! Φανταστείτε ότι δεν είδα ποτέ ένα τεράστιο διαφημιστικό video wall που έδειχνε σποτάκια σε κάποιο δύσκολο σημείο της διαδρομής! Έχω καταλήξει ότι αυτή η απώλεια μνήμης συνέβη για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ήμουν πάααααρα πολύ συγκεντρωμένη στο θέμα της σωστής διαχείρισης της ενέργειας και της ενυδάτωσής μου για την αποφυγή μιας καταστροφικής αφυδάτωσης και δεύτερον ως αμυντικός οργανισμός του μυαλού μου για να υπάρχει και η πιθανότητα να το επαναλάβω!!
Αυτά που θυμάμαι είναι: ότι πρόσεξα πάρα πολύ να μην παρασυρθώ στα πρώτα χιλιόμετρα (το pace που είχα αποφασίσει να πηγαίνω ήταν γύρω στα 6’/km), ότι κάποια στιγμή που είδα ότι έτρεχα επί μιάμιση ώρα και συνειδητοποίησα ότι είχα ακόμα πάνω από δυόμιση ώρες πέρασα μια μικρή κρίση πανικού αλλά προφανώς την ξεπέρασα, ότι προσάρμοζα το ρυθμό ανάλογα με την προσπάθεια (level of effort και όχι με το ρυθμό) στις ανηφόρες για να μη με καταβάλλουν, ότι έπινα σε ΚΑΘΕ σταθμό από 150-250ml νερό και θυμάμαι πήρα και από το ισοτονικό ποτό  εκεί που το έδιναν, ότι έπρεπε να προσέχω πολύ μη γλιστρήσω εκεί που είχε χιλιάδες μπομπ σφουγγαράκηδες και καπάκια κάτω, ότι κάποια στιγμή που ένιωσα ότι πάει να σφίξει η γάμπα μου στο 25km δεν πανικοβλήθηκα και απλά χαλάρωσα για κάποια μέτρα το ρυθμό και πέρασε και τέλος ότι από το 18km και μετά όπου «μάγκωσαν» οι καμπτήρες των ισχίων λόγω της ελλιπούς προετοιμασίας τα πράγματα ήταν δύσκολα μέχρι και το τέλος (εκτός από το 150αρι μέσα στο στάδιο όπου σπριντάρησα και δεν με πονούσε τίποτα!). 

Αυτό που θυμάμαι ξεκάθαρα είναι όλους εκείνους και εκείνες που συνάντησα πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα και έπαιρνα κουράγιο! Και φυσικά μετά τον τερματισμό τη myathlete ομάδα μου,  όπου έριξα και ένα χορό μέσα στην τρελή χαρά και στο αλάτι (της μπλούζας μου)! Θυμάμαι ότι λίγο αργότερα «λύγισα» συναισθηματικά στη θέα παλιάς μου συναθλήτριας γιατί ο αγώνας μου ήταν και για το δικό της μπαμπά (που όσο έτρεχα αγωνιστικά θυμάμαι μου ΄λεγε πάντα ότι όσο κάνω ατομικό ρεκόρ να συνεχίζω), αλλά και για όλους τους άλλους που έχουν «φύγει» και από τους οποίους μάλιστα κάποια στιγμή στο 37km ζήτησα/απαίτησα: «σπρώξτε βρε παιδιά και εσείς να μπώ στάδιο, μη χαζεύετε εκεί πάνω»!! Και εκτός από τη σκέψη του μπαμπά μου, what kept me going σε ΟΛΟ τον αγώνα ήταν η γνώση ότι ο αγαπημένος μου no1 fan με παρακολουθούσε online από το εξωτερικό και πολλές φορές σκέφτηκα ¨πάμε δυνατά  και στο επόμενο 5άρι να δει ο αδερφούλης σου ότι είσαι καλά».

Και κάπως έτσι, με περηφάνεια και με αυτή την όμορφη αίσθηση επιτεύγματος που πάντα μου χαρίζει τόσο απλόχερα το τρέξιμο, το βαρύτιμο και όμορφο μετάλλιο του Marathon Finisher κρεμάστηκε στο στήθος μου! 

Για την ιστορία: όταν μπήκα στον αγώνα είχα μια κρυφή ελπίδα να κάνω τουλάχιστον κάτω από 4h10′ (αφού δεν το ‘κανα στα 1500m ας το «έγραφε» εδώ), αλλά δεν τα κατάφερα λόγω των ισχίων. Έκανα τελικά 4h16’37». Μικρό το κακό, η εμπειρία θα μου μείνει ανεξίτηλη για πάντα!

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω και τα εξής tips για όσους συμμετάσχουν στον επερχόμενο Μαραθώνιο:

  • κάντε το καλύτερο που μπορείτε και απολαύστε κάθε λεπτό και κάθε πόνο με χαμόγελο!
  • μην περιμένετε να σας αναγνωρίσουν οι δικοί σας (ναι παρόλο που εμείς που τρέχουμε νομίζουμε ότι ξεχωρίζουμε από χιλιόμετρα, οι απέξω βλέπουν ένα πολύχρωμο κύμα μυριάδων δρομέων), οπότε να είστε προετοιμασμένοι να τους φωνάξετε εσείς για να σας δουν!
  • οι υποστηρικτές παρακαλείστε όπως είστε ΑΚΡΙΒΩΣ στο χιλιόμετρο που είπατε γιατί εκείνοι που τρέχουν (ιδίως από το Μαραθώνα) περιμένουν πως και πως να σας δουν!

Καλή επιτυχία!!!

Athens Authentic Marathon Finisher

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH