Συνάντηση με έναν «Ultra»

Ultra-runner έχει την τιμή να ονομάζεται ένας δρομέας όταν ξεπερνά την απόσταση του Μαραθώνιου δρόμου (εξ ου και «υπερμαραθωνοδρόμος»). Από την άλλη, θεωρείται πως η ελάχιστη απόσταση για να ονομαστεί ένας αγώνας «ultra», είναι τα 50 χλμ. Ψιλά γράμματα…

Όπως μου έμελλε να μάθω, 50 χιλιόμετρα δεν είναι τίποτα μπροστά εκθετική αύξηση χιλιομέτρων του Βασίλη Παπαδάτου, ενός 40-χρονου οδηγού, σχολικού λεωφορείου και πατέρα δύο τέκνων που επέλεξε τον μακρύ δρόμο.

Έναυσμα για τη συνάντησή μου με τον Βασίλη ήταν η επιτυχής συμμετοχή του στον 1ο Δρόμο Μικράς Ασίας. Έναν υπερμαραθώνιο απόστασης 104,5 χλμ. από τη Νέα Κίο της Αργολίδας στο Μελί Μεγάρων.


Αποτέλεσμα της συνάντησης, ήταν να ξετυλιχτεί μπροστά μου μια διαδρομή πέντε ετών, γεμάτη όμορφες περιπέτειες και δυνατά συναισθήματα.

Η αθλητική ιστορία του Βασίλη τον κάνει να μοιάζει με αντί-ήρωα. Δεν θα βρει κανείς σε αυτή, μοναδικά ρεκόρ σαν αυτά του Γιάννη Κούρου, ούτε ιστορίες για συνεχόμενες νίκες στους πιο δύσκολους αγώνες, όπως στην περίπτωση του Σκοτ Γιούρεκ. Όλη η δράση της ιστορίας του έγκειται στην τάση που έχει να θέτει υψηλούς στόχους και να δουλεύει υπομονετικά για να τους πετύχει.

Σαν παιδί του γυμνασίου, έκανε προπόνηση στα 200 και τα 400 μέτρα με τον γυμναστή του σχολείου, ελπίζοντας να τραβήξει τα βλέμματα των «κυνηγών» ταλέντων και να ενταχθεί σε κάποια οργανωμένη ομάδα. Η προσπάθεια κράτησε μόλις ενάμισι χρόνο και ο στίβος σύντομα έγινε μόνο μια ανάμνηση.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι το 2011, κράτησε μια υποτυπώδη φυσική κατάσταση μέσα από διάφορα αθλήματα. Έτσι, όταν αποφάσισε να εγγραφεί στο δεκάρι του Μαραθώνιου δεν χρειάστηκε να ξεκινήσει από το μηδέν. Το μικρόβιο μπήκε στο αίμα του και σύντομα ο Βασίλης έτρεχε back 2 back πεντάρια και δεκάρια όπου τα έβρισκε, όλη τη σεζόν.

Όλως περιέργως, το έναυσμα για μια εργομετρική αξιολόγηση δεν ήρθε μέσα από τον δρομικό κόσμο, αλλά από αυτόν της κωπηλασίας. Με αυτό τον τρόπο βρέθηκε στην πόρτα του myathlete.
Χωρίς προπονητική παρακολούθηση από το εργομετρικό κέντρο, τον Νοέμβρη του 2012 έλαβε μέρος στον πρώτο του Κλασικό Μαραθώνιο, με επίδοση μόλις 5:10.
Εντωμεταξύ, οι πρώτες προπονήσεις με την ομάδα του myrun είχαν ξεκινήσει με την Αθανασία και το Νίκο σε καταλυτικό ρόλο για τη συνέχιση της σκληρής δουλειάς.
Σύντομα ο Μαραθώνιος του 2013 τέθηκε ως στόχος και οι προπονήσεις έγιναν πιο συντονισμένες. Παρά τους μικροτραυματισμούς που έκαναν τη εμφάνισή τους στη διαδρομή από το Μαραθώνα στην Αθήνα, το 4:40 που έγραψε η αψίδα του Καλλιμάρμαρου ήταν μια υπέροχη επιβράβευση για την πρώτη ολοκληρωμένη δρομική χρονιά του Βασίλη.

Το 2014 είχε μια ακόμα πανέμορφη διοργάνωση στο καλεντάρι του Βασίλη, το 25αρι του Spetses mini Marathon. Ατυχώς, εκεί έκανε την εμφάνιση της και μια πολύ συχνή πάθηση των δρομέων, το σύνδρομο τριβής της λαγονοκνημιαίας ταινίας. Η αντιμετώπιση του πόνου από τη φλεγμονή είναι ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση και η Αθανασία που βρέθηκε στο σημείο, κατάφερε με μερικές διατάσεις να αποδειχθεί αντάξια των περιστάσεων. Σύντομα ο Βασίλης ήταν πάλι σε κίνηση και έφτασε με επιτυχία στον τερματισμό.

Ο Κλασικός Μαραθώνιος ήταν για άλλη μια φορά ο κεντρικός στόχος της χρονιάς. Η φυσική κατάσταση είχε βελτιωθεί από τη συνεχή τριβή με το άθλημα και οι τραυματισμοί είχαν κρυφτεί, όμως η αψίδα έγραψε και πάλι 4:40…

Ήταν καιρός για το επόμενο βήμα. Φλεβάρης 2015. Μια διοργάνωση 50 και 100 χιλιομέτρων στην Ψάθα Αλεποχωρίου, ονόματι «Πανελλήνιος Αγώνας Δρόμου» προσέφερε το κατάλληλο «πάτημα». Αφότου έκανε την έγγραφη του για τα 50 χλμ. ενημέρωσε τον προπονητή του, Νίκο Δημητριάδη για το γεγονός.
Πάντα ο Βασίλης λειτουργεί με αυτή τη σειρά, φέρνοντας τον προπονητή προ τετελεσμένων, να προσπαθεί να μαζέψει ότι προλαβαίνει.
Η δικαιολογία: «οκτώ χιλιόμετρα πάνω από το Μαραθώνιο είναι, όπως και να ‘χει θα βγούνε».
Πάρα τις αντιρρήσεις του Νίκου, ο Βασίλης έφτασε μια μέρα πριν το πρώτο του Ultra όσο πιο έτοιμος επέτρεπαν οι περιστάσεις, το πρωί του αγώνα όμως, δεν ήρθε ποτέ. Ένα μπέρδεμα με τα ξυπνητήρια έκανε τον ανερχόμενο ultrarunner να χάσει την πρώτη του επική μάχη.
Η φωτιά όμως είχε ανάψει και δεν θα έσβηνε έτσι άπλα.
Το Κρόνιον Πέρασμα, ένας αγώνας 70 χιλιομέτρων στον Πάρνωνα, το βουνό του Κρόνου, έγινε ο επόμενος σταθμός. Με κατάλληλες προσαρμογές στην προπόνησή του και χωρίς κανένα τραυματισμό, ο Βασίλης κατάφερε να πατήσει με επιτυχία πόδι στις υπεραποστάσεις. Χρόνος: 9 ώρες και 54 λεπτά, μόλις 6 λεπτά πριν το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο.

Στη συνέχεια, ήρθε για ακόμη μια φορά το 25αρι των Σπετσών, όπου και πάλι η αψίδα έγραψε ότι και την προηγούμενη φορά. Τα πόδια του Βασίλη είχαν αρχίσει να «γράφουν» με ένα συγκεκριμένο ρυθμό. «Τόσο όσο χρειάζεται».
Αυτό αποδείχθηκε για ακόμα μια φορά στον Κλασικό Μαραθώνιο, με μια ακόμα επίδοση στο 4:40.

Η σεζόν του ’15 έκλεισε με άλλον ένα ultra, τον Σαρωνικό Δρόμο, απόστασης 64χλμ. και με μέγιστο χρονικό όριο τις 8 ώρες. Ο Βασίλης τερμάτισε επιτυχώς σε 7:50.

Το 2016 ήταν ακόμα ένα σκαλί προς την κατηγορία ultra, με βελτίωση επιδόσεων και αύξηση αγωνιστικών ημερών, δεν ξεκίνησε όμως με τον καλύτερο τρόπο. Η Ψαθά και ο Πανελλήνιος Δρόμος για ακόμα μια φορά ήταν απροσπέλαστο εμπόδιο.
Αυτή τη φορά το ξυπνητήρι χτύπησε και μάλιστα όχι για τα 50, αλλά για τα 100χλμ. Ενώ όλα ξεκίνησαν καλά, η «πόρτα» στο 80ο χιλιόμετρο βρήκε τον Βασίλη δέκα λεπτά πιο αργά από το όριο με αποτέλεσμα η προσπάθεια να μείνει ανολοκλήρωτη, όμως με 80 ποιοτικά χιλιόμετρα στα πόδια.

Ένα μήνα μετά, ο χιλιομετρικός πήχης τέθηκε πάλι ψηλά: Athens International Ultramarathon Festival, στο Ελληνικό αεροδρόμιο. Το πιο δύσκολο, ψυχολογικά τεστ για έναν υπερμαραθωνοδρόμο. Στόχος των συμμετεχόντων είναι να καλύψουν τη μεγαλύτερη απόσταση που μπορούν μέσα σε 24 ώρες. Για τον Βασίλη, στόχος ήταν να συμπληρώσει 100χλμ.
Σαν αρχάριος όμως, έκανε το πιο βασικό λάθος: ενώ ο Βρετανός αθλητής δίπλα του αράδιαζε το ένα γεύμα μετά το άλλο στο τραπέζι που μοιράζονταν, ο Βασίλης είχε να αντιτάξει μόνο βασικές αθλητικές τροφές, όπως καρύδια, μπανάνες και μπάρες/τζελ. Το πιο «δυνατό» πιάτο του, ήταν ένα μπολ μακαρόνια…
Παρά το λάθος αυτό, ο αγώνας κύλησε καλά μέχρι το βράδυ. Η επίσκεψη της Αθανασίας αναπτέρωσε το ηθικό του αθλητή και η υπόσχεση για άλλη μια επίσκεψη το πρωί, έδωσε φτερά στα πόδια του.
-Τι θες να σου φέρω το πρωί;
-Αχ, κάτι σιροπιαστό βρε Αθανασία!
Έτσι και έγινε.
Η Αθανασία έφτασε με τρία πακέτα ζαχαροπλαστείου: σιροπιαστά κρουασανάκια, καρυδόπιτα και μπακλαβαδάκια.
Δεν χρειάστηκε κάτι άλλο. Ο Βασίλης «έγραψε» 101 χιλιόμετρα σε 22 ώρες και έχοντας υπερκεράσει το στόχο του, άφησε τις εναπομείνασες ώρες να περάσουν με ξεκούραση, ώστε να αποφύγει και τυχόν τραυματισμό.

Η περίοδος ξεκούρασης δεν τον κράτησε για πολύ καιρό εκτός. Το ταξίδι είχε μόλις αποκτήσει ενδιαφέρον. Δύο μήνες μετά, τα χιλιόμετρα ανέβηκαν κι άλλο. Ο Ευχίδειος Άθλος, απόστασης 107,5 χιλιομέτρων ήταν το επόμενο βήμα. Στη διαδρομή, από τις Πλαταιές στους Δελφούς, ο Βασίλης είχε την τύχη της συνοδείας του πιο θερμού υποστηρικτή του, του Κωνσταντίνου Κουφάκη (ο Κωνσταντίνος προπονείται επίσης με το myathlete και πρόσφατα είχε μοιραστεί μαζί μας το πάθος του μέσα από ένα εξαιρετικό κείμενο).
Με χρονικό όριο 15 ώρες, η στρατηγική του τον έβγαλε ασπροπρόσωπο σε ένα υγιή τερματισμό, μόλις τρία λεπτά από την «πόρτα»!

Το φράγμα των 100 χιλιομέτρων είχε πλέον σπάσει και ο Βασίλης αντιμετώπιζε τις αποστάσεις με εμπειρία και πίστη στις δυνάμεις του. Άλλοι δύο μήνες πέρασαν και ήρθε η ώρα του Κρόνιου Περάσματος, το οποίο θα αντιμετώπιζε για δεύτερη φορά. Πάλι η συνοδεία του Κωνσταντίνου Κουφάκη έπαιξε καταλυτικό ρόλο και ο Βασίλης ολοκλήρωσε τον αγώνα με άνεση, ρίχνοντας κατά 14 περίπου λεπτά τον χρόνο της περσινής του επίδοσης.

Τον Οκτώβρη, ο χιλιομετρικός πήχης ανέβηκε κι άλλο, με μια εξαιρετικά δύσκολη διαδρομή, από την Τρίπολη στη Σπάρτη, μέσω του Ταϋγέτου. 140 χιλιόμετρα με σημαντική υψομετρική διάφορα. Ο Βασίλης πήρε εκκίνηση στο Δρόμο Αθανάτων χωρίς τη συνοδεία του Κωνσταντίνου αυτή τη φορά. Από νωρίς άρχισαν να εμφανίζονται κάποια προβλήματα. Ο πόνος στα γόνατα έγινε αρκετά έντονος στο 22ο χιλιόμετρο και δεν φάνηκε να υποχωρεί. Στο 45ο χιλιόμετρο η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε και η αποστολή αυτή τη φορά τελείωσε άδοξα.
Σε λιγότερο από ένα μήνα ήταν η σειρά του Κλασικού Μαραθωνίου για τον οποίο, αυτή τη φορά, δεν έγινε κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία. Ο αγώνας από το Μαραθώνα στο Καλλιμάρμαρο ολοκληρώθηκε χωρίς κανένα πρόβλημα για τα «ψημένα» πόδια του Βασίλη και μετά από τέσσερα χρόνια η αψίδα τερματισμού έγραψε 4:35. Ο Βασίλης έκανε πάντα σχετικά αργούς Μαραθώνιους, αλλά φαίνεται πως έχει τη δυνατότητα να κρατήσει «άκοπα» αυτό το ρυθμό, που του δίνει κάθε χρόνο την ίδια επίδοση και του επιτρέπει να τερματίζει στο «τόσο όσο» τους υπερμαραθωνίους του.

Δυο εβδομάδες μετά τον «Κλασικό», έλαβε μέρος σε ένα ιδιαίτερα καινοτόμο αγώνα, με μοναδική τεχνική δυσκολία. Τη δίολκο της Κορίνθου, μια διοργάνωση rail running, ελληνιστί τρέξιμο σε ράγες. Μια απροσεξία, μια στιγμή κόπωσης και το πόδι μπορούσε εύκολα να παραπατήσει. Ευτυχώς, το πόδι του Βασίλη δεν παραπάτησε και η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία, με χρόνο 6:23. Αντίθετα με τις συνήθειές του, τερμάτισε 37 λεπτά νωρίτερα από το χρονικό όριο του αγώνα.

Τη συνέχεια την έχουμε ήδη πει, ο πρώτος Δρόμος Μικράς Ασίας έλαβε χώρα στις 10 Δεκεμβρίου του έτους που σε λίγο αφήνουμε πίσω μας και εκεί, ο Βασίλης, με τη βοήθεια και πάλι του Κωνσταντίνου, τερμάτισε σε 14 ώρες και 26 λεπτά, 34 λεπτά μπροστά από το χρονικό όριο που είχε θέσει αρχικά η διοργάνωση.

Μια ματιά στις επιδόσεις του Βασίλη από τα τελευταία δύο έτη, φανερώνει πως αρχίζει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη ευκολία τις αποστάσεις, τερματίζοντας μακριά από το χρονικό όριο. Επίσης φαίνεται πως συχνά, η απουσία του Κωνσταντίνου είναι ο κρυπτονίτης του!
Ο επόμενος στόχος του είναι εξαιρετικά μεγάλος και θα χρειαστεί όλη τη θετική ενέργεια του φίλου του για να τον πετύχει. Πρέπει στο επόμενο International Ultramarathon Festival να φτάσει τα 180 χιλιόμετρα μέσα στις 24 ώρες που του δίνονται, ώστε να πάρει την πρόκριση για το Σπάρταθλο που ακολουθεί. Σε πολλούς θα φανεί πως ο Βασίλης θέτει τον χιλιομετρικό πήχη σε αυτοκαταστροφικά ύψη, μα σημασία δεν έχει τι θα φανεί σε εμάς, αλλά τι θα πιστέψει πως μπορεί να κάνει ο ίδιος.

Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να περάσουμε από το Ελληνικό αεροδρόμιο στις 18-19 Φεβρουαρίου, με κάτι σιροπιαστό κατά προτίμηση, για να ενισχύσουμε την προσπάθεια του υπερμαραθωνοδρόμου!

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH