Αειθαλείς

Το ποδηλατοδρόμιο του Saint Quentin en Yvelines άστραφτε από τα φλας των δημοσιογράφων, ενώ ο εκφωνητής μιλούσε για νέο ρεκόρ, καθώς ο Robert συμπλήρωνε 22,547 χιλιόμετρα εντός των εξήντα λεπτών που είχε στη διάθεσή του.

Δεν είναι για αυτόν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Από τότε που έκλεισε το εκατοστό έτος της ηλικίας του, το 2012, είναι η τρίτη φορά που μπαίνει στο ποδηλατοδρόμιο με στόχο ένα νέο ρεκόρ ώρας. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα ηλικιακό ρεκόρ ώρας, το οποίο με κάθε χρόνο που ζει και το επιχειρεί, το καταρρίπτει αυτόματα ανεξαρτήτως επίδοσης. Στα 102 του, κατάφερε να βελτιώσει κατά 10% το χρόνο που πέτυχε στα 100 του, όμως αυτή τη φορά, στο 105ο έτος της ηλικίας του, κάλυψε 4380 μέτρα λιγότερα.  «Δεν είδα την πινακίδα που με ειδοποιούσε ότι μου έχουν μείνει μόλις δέκα λεπτά, αλλιώς θα είχα πάει πιο γρήγορα. (…). Δεν περιμένω κανέναν αντίπαλο», δήλωσε στους δημοσιογράφους μόλις ολοκλήρωσε την τελευταία του προσπάθεια.

Αριθμοί. Τι σημασία έχουν για τον Robert Marchand; Ο ίδιος  δήλωσε στη γραμμή τερματισμού πως δεν τον ενδιαφέρει η επίδοση. Του αρκεί να αποδείξει ότι άνθρωποι στην ηλικία του μπορούν ακόμη να ποδηλατούν. «Κάθε μέρα πρέπει να ασκούμαι έστω και λίγο. Σε αυτή την ηλικία οι μύες αδυνατίζουν πολύ γρήγορα αν τους αφήσεις να χαλαρώσουν!».

Λίγο πιο βόρια, ο John Lee από το Icknield Road Club, στο Bedfordshire της Βρετανίας δηλώνει «ο μόνος Βρετανός εκτός του Chris Boardman που κατέχει τρία ρεκόρ ώρας». Στα 87 του, επιχείρησε και κατάφερε να καλύψει μέσα σε εξήντα λεπτά, την απόσταση των 30,280 χιλιομέτρων. Μάλιστα, όλες του οι επιδόσεις έχουν γίνει σε ανοιχτά ποδηλατοδρόμια.

Μια δεκαετία νωρίτερα, καθώς έμπαινε στα εβδομήντα, ο Lee είχε ήδη ένα ιδιαίτερο παλμαρέ στην ατομική χρονομέτρηση δρόμου –συμπεριλαμβανομένων οκτώ εθνικών μεταλλίων.

Το 2009, στην ηλικία των 80 ετών, κατάφερε να καλύψει  34,248 χιλιόμετρα. Νέο ρεκόρ σε ανοιχτή πίστα.

Στα 84 του, κατάφερε να «γράψει» 32,885 χιλιόμετρα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Lee άρχισε να συνειδητοποιεί πως βρίσκεται σε ένα δικό του επίπεδο. Κυριολεκτικά δικό του, καθώς κανένας άλλος Βρετανός ποδηλάτης δεν είχε επιχειρήσει κάτι παρόμοιο σε αυτή την ηλικία.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένας 85-χρονος προπονείται μοναχικά, κάνοντας γύρους περιφερειακά του νεκροταφείου Milton Evergreen , στο Οντάριο. Όταν νιώθει καλά, αυτοί οι γύροι μπορεί να συνεχίζονται για τρεις, ακόμα και τρεισήμισι ώρες.

Τον περασμένο Οκτώβρη, o Ed Whitlock έκανε τους επιστήμονες να τον αντιμετωπίζουν σαν θαύμα της φύσης, όταν τερμάτισε το Μαραθώνιο του Τορόντο σε 3:56:34. Ως το γηραιότερο άτομο που έχει τρέξει την απόσταση του Μαραθωνίου σε κάτω από τέσσερις ώρες, ο Ed «έγραψε» ακόμη ένα ρεκόρ στο ενεργητικό του.

“Είναι όσο πιο κοντά γίνεται  να φτάσει στην ελάχιστη γήρανση ως ανθρώπινο oν”, λέει ο Dr. Michael Joyner, ερευνητής της Mayo Clinic, ο οποίος έχει ασχοληθεί με την επίδοση και τη γήρανση.

“Πιστεύω πως οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν”, λέει ο ίδιος ο Ed, συνταξιούχος μηχανικός ορυχείων.

Πως τα πόδια του αντέχουν σε αυτή την ηλικία τις επιβαρύνσεις ενός Μαραθωνίου; Είχε και αυτός χρονιές που έμεινε εκτός λόγω πόνων στα γόνατα, όμως δύο είναι τα βασικά στοιχεία που του δίνουν την ικανότητα να τρέχει μαραθωνίους ακόμα.

Το πρώτο, γίνεται εμφανές με την πρώτη ματιά. Έχει να κάνει με το ελάχιστο περιττό βάρος που κουβαλάει επάνω του. Τα δρομικά αγωνίσματα γίνονται τόσο πιο επίπονα, όσο περισσότερη είναι η επιβάρυνση που δέχονται τα πόδια. Όσο πιο εγκρατής είσαι σαν άνθρωπος, τόσο περισσότερα έχεις να κερδίσεις σε αυτό τον τομέα. Σε σύγκριση με τον άλλο εαυτό σου –τον βαρυτερο- πάντα.

Το δεύτερο, έχει πιθανότατα να κάνει με ένα διάλυμα δύο δεκαετιών από τον αθλητισμό, το οποίο έκανε αναγκαστικά ο Ed όταν έφτασε ως μετανάστης στον Καναδά, απόφοιτος του Λονδρέζικου Imperial College.

Όπως λέει ο ίδιος ο Ed, σαν σχολειαρόπαιδο στο Λονδίνο του ’40,  έτρεχε το μίλι σε 4:34, ενώ αργότερα ανήκε στον ίδιο αθλητικό σύλλογο, το Walton Athletic, με τον Chris Chataway, ο οποίος έδινε ρυθμό σαν «λαγός» στον Roger Bannister, στον αγώνα που σημειώθηκε η πρώτη επίδοση στο μίλι κάτω των τεσσάρων λεπτών, το 1954. Στον ίδιο σύλλογο ανήκε και ο Alan Turing, ο μαθηματικός που έσπασε τον κωδικό του ναζιστικού Enigma, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Άφησε το Walton Athletic το 1952, φεύγοντας για τον Καναδά και δεν ξαναέτρεξε μέχρι την ηλικία των 41 ετών. “Κανείς δεν έτρεχε εκεί, τον καιρό εκείνο και δεν είχα διάθεση να είμαι ο πρωτοπόρος”, λέει ο Ed. Κράτησε σε μία αξιοπρεπή κατάσταση τη «φόρμα» του εκείνα τα χρόνια της αποχής, διαιτητεύοντας αγώνες ποδοσφαίρου, ποδηλατώντας και πεζοπορώντας.

 

 

Οι τρεις ανωτέρω αναφερόμενοι  κύριοι, έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό που φαίνεται να συμβάλλει στην αθλητική τους μακροζωία, καθότι για τη βιολογική τους μακροζωία έχουν την τιμητική τους τα γονίδια. Κανείς τους δεν ήταν κορυφαίος αθλητής στα νιάτα του και κανείς τους δεν ακολούθησε έντονες προπονητικές μεθόδους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για τον ένα ή τον άλλο λόγο, είχαν και οι τρεις κάποιες περιόδους αποστασιοποίησης η οποία συνέβαλλε στην απουσία αυτών που λέμε «κουσούρια», από το αραβικό küsûr, που σημαίνει ελάττωμα.

Ας αποτελούν ένα παράδειγμα για όλους εμάς, όχι με σκοπό να κυνηγήσουμε κάποιο ρεκόρ στην τρίτη ηλικία, αλλά για να αναθεωρήσουμε το εύρος των ηλικιακών ορίων, εντός των οποίων κάποιος μπορεί να χαρακτηριστεί αθλητής και να αγκαλιάσουμε τον αθλητισμό, όχι σαν κάτι πρόσκαιρο, μα σαν ένα μόνιμο σύντροφο, σε μια σχέση από την οποία πάντα θα έχουμε κάτι να κερδίσουμε.

About the Author :

START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH